INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku, który wpłynął do Biura 13 lutego 2014 r. uzupełnionym 2 maja 2014 r. i 19 maja 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania emerytury wypłacanej z Włoch – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 13 lutego 2013 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania emerytury wypłacanej z Włoch. Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w pismach z 7 kwietnia 2014 r. i 7 maja 2014 r. znak: IBPB II/1/415-126/14/BJ wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 2 maja 2014 r. i 19 maja 2014 r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest Włochem, emerytem. Podatki z emerytury są płacone podwójnie we Włoszech i w Polsce.
Bank dokonał blokady środków w wysokości 640 zł, tzn. 154,32 euro na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca nie zgadza się z decyzją banku dotyczącą pobierania zaliczek na podatek dochodowy ponieważ emerytura jest płacona przez Włochy. Pieniądze są wydawane w Polsce. Wnioskodawca zamierza wrócić do opcji, że emerytura będzie na koncie włoskim, po prostu nie będzie przekazywana na konto walutowe w Polsce. Wnioskodawca nie przebywa w Polsce więcej niż 183 dni w roku.
W piśmie z 30 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Biura – 2 maja 2014 r.), stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca doprecyzował stan faktyczny i wskazał, że stałe miejsce zamieszkania posiada w Polsce, jednakże to we Włoszech znajduje się centrum jego interesów życiowych (osobistych i gospodarczych). Ponadto posiada obywatelstwo włoskie oraz przebywa w Polsce zaledwie 183 dni w roku. Pozostałą część czasu Wnioskodawca spędza we Włoszech. Otrzymywana przez niego emerytura z Włoch jest wypłacana bezpośrednio z funduszy państwa włoskiego. Wnioskodawca nie posiada statusu rezydenta podatkowego.
Wnioskodawca wskazał również, że przedmiotowy wniosek jest także wnioskiem w zakresie wszczęcia postępowania podatkowego dotyczącego zwrotu nadpłaconego podatku z tytułu otrzymywanej emerytury z Włoch. W tej części Organ przekazał wniosek do załatwienia zgodnie z właściwością do Naczelnika Urzędu Skarbowego. W piśmie z 15 maja 2014 r. (data wpływu do Biura – 19 maja 2014 r.), stanowiącym kolejne uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że emerytura z Włoch wypłacana jest przez I. w A. (omyłkowo wskazano, że emerytura jest wypłacana bezpośrednio z funduszy państwa włoskiego).
Wnioskodawca nie był pracownikiem państwowym (służby publicznej) oraz jego praca nie była związana ze służbą państwową, o której mowa w art. 19 umowy z dnia 21 czerwca 1985 r, między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania. We Włoszech Wnioskodawca pracował m. in. jako przedstawiciel handlowy, kierowca w piekarni itp. Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy znajduje się we Włoszech. Tam ma zdecydowaną większość rodziny, tj. córkę, rodziców, rodzeństwo i przyjaciół, tam posiada również konto bankowe, wszelkie środki finansowe.
Otrzymywana przez niego emerytura jest jedynym źródłem dochodów. W związku z tym centrum interesów życiowych Wnioskodawcy jest we Włoszech. W Polsce nie pracuje i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, przebywa tu zaledwie 183 dni w roku. W związku z powyższym, po przeformułowaniu, zadano następujące pytanie: Czy podlega opodatkowaniu w Polsce emerytura otrzymywana z Włoch? Wnioskodawca wskazał, że do dochodów z emerytury znajdują zastosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wnioskodawca uważa, że jego centrum życiowe znajduje się we Włoszech. To tam spędza większość czasu, w Polsce spędza jedynie 183 dni w roku.
Wnioskodawca nie zgadza się z decyzją banku dotyczącą pobierania zaliczek na podatek dochodowy ponieważ emerytura jest płacona przez Włochy. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Z treści wniosku i jego uzupełnień wynika, że Wnioskodawca jest Włochem, emerytem. Stałe miejsce zamieszkania posiada w Polsce.
Wnioskodawca posiada obywatelstwo włoskie. Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy znajduje się we Włoszech. Tam ma zdecydowaną większość rodziny, tj. córkę, rodziców, rodzeństwo i przyjaciół, tam posiada również konto bankowe, wszelkie środki finansowe. Otrzymywana przez niego emerytura jest jedynym źródłem dochodów. W Polsce Wnioskodawca nie pracuje i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, przebywa tu zaledwie 183 dni w roku. Pozostałą część czasu spędza we Włoszech. Wnioskodawca uważa, że jego centrum życiowe znajduje się we Włoszech.
W myśl postanowień art. 4 ust. 1 umowy z dnia 21 czerwca 1985 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania (Dz.U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374), określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze.
Jednakże niniejsze określenie nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł położonych w tym Państwie. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.
Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zazwyczaj przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli miejsca zamieszkania tej osoby nie można ustalić zgodnie z postanowieniami liter a)-c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Jeżeli natomiast wymienione powyżej kryteria okażą się niewystarczające dla ustalenia rezydencji podatkowej, należy sięgnąć do stosownych postanowień art. 4 ww. umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego.
Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
W wyniku analizy przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego w kontekście wyżej powołanych przepisów prawa, stwierdzić należy, że Wnioskodawca dla celów podatkowych posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Wnioskodawca wskazał, że stałe miejsce zamieszkania posiada w Polsce. W takiej sytuacji zastosowanie ma więc zapis art. 4 ust. 2 lit. a) zdanie pierwsze powołanej umowy polsko-włoskiej. Zgodnie z jego treścią status osoby, która mieszka (przebywa) w obu Umawiających się Państwach określa się według zasady – osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.
To oznacza, że Wnioskodawca w Polsce posiada nieograniczony obowiązek podatkowy od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodu. Zgodnie z art. 18 ww. umowy polsko-włoskiej z zastrzeżeniem artykułu 19 ustęp 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu jej zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma stałe miejsce zamieszkania.
Natomiast stosownie do postanowień art. 19 ust. 2 lit. a) tej umowy, każda emerytura wypłacana bezpośrednio bądź z funduszy Umawiającego się Państwa lub jego jednostki politycznej, administracyjnej bądź władzy lokalnej każdej osobie fizycznej z tytułu usług, świadczonych na rzecz tego Państwa lub jednostki, lub władzy, będzie opodatkowana wyłącznie w tym Państwie. Jednakże taka emerytura będzie opodatkowana tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba fizyczna jest obywatelem oraz ma stałe miejsce zamieszkania w tym Państwie (art. 19 ust. 2 lit. b) umowy polsko-włoskiej).
W związku z powyższym, co do zasady emerytury i renty wypłacane z tytułu poprzedniego zatrudnienia, podlegają opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania osoby, której są wypłacane. Natomiast emerytury i renty z tytułu wcześniejszego świadczenia państwu włoskiemu usług związanych ze służbą państwową, świadczonych na rzecz jednostki politycznej, administracyjnej lub władzy podlegają opodatkowaniu tylko we Włoszech.
Zgodnie z protokołem do ww. umowy polsko-włoskiej postanowieniom dotyczącym funkcji publicznych i w konsekwencji postanowieniom art. 19 ust. 2 powołanej umowy podlegają również wynagrodzenia wypłacane osobie fizycznej z tytułu usług świadczonych Włoskim Kolejom Państwowym (F.), Poczcie Włoskiej (P..), Włoskiej Izbie Handlu Zagranicznego (I.) i Włoskiej Organizacji Turystycznej ( E.). Z wniosku wynika, że Wnioskodawca nie był pracownikiem państwowym (służby publicznej) oraz jego praca nie była związana ze służbą państwową. We Włoszech pracował jako przedstawiciel handlowy, kierowca w piekarni itp.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że dochód Wnioskodawcy – jako osoby mającej stałe miejsce zamieszkania w Polsce – z z tytułu emerytury wypłacanej z Włoch w związku z wykonywaną w przeszłości pracą fizyczną podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W Polsce bowiem Wnioskodawca ma stałe miejsce zamieszkania. Do dochodów tych mają zastosowanie wyłącznie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie dochód ten nie podlega opodatkowaniu w państwie, z którego jest wypłacany, czyli we Włoszech. Podatek nie powinien być we Włoszech w ogóle pobierany.
Dodatkowo Organ interpretacyjny zwrócić chce uwagę na zapis art. 25 ust. 1 umowy polsko-włoskiej. Zgodnie z jego treścią: jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw pociągają lub pociągną za sobą opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy, to może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwej władzy tego Umawiającego się Państwa, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, albo jeżeli w danej sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 24 ustęp 1 - władzy tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.
Wniosek taki musi być przedłożony w ciągu dwóch lat, licząc od pierwszego urzędowego zawiadomienia o działaniu pociągającym za sobą opodatkowanie niezgodne z umową. Organ zauważa, że banki wypłacające zagraniczne emerytury i renty na terenie Polski są uprawnione i zobowiązane do poboru zaliczki na podatek od ww. emerytury na podstawie delegacji ustawowej zawartej w obowiązującym w Polsce akcie prawnym – ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Do wniosku dołączono kserokopie dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.
Wydając niniejszą interpretację Organ oparł się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we wniosku. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.