INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 10 marca 2009r. (data wpływu do tut.
Biura – 17 marca 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17 marca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (spółka z o.o) planuje nabycie akcji innej spółki z grupy spółek.
Nabycie akcji wnioskodawca sfinansuje poprzez zaciągniecie pożyczki od spółki z tej samej grupy spółek – Spółki Y (duński rezydent podatkowy). Zgodnie z postanowieniami umowy spółki udzielającej pożyczki zakres jej działalności obejmuje bezpośrednie lub pośrednie prowadzenie działalności inwestycyjnej, jak również świadczenie usług finansowych i innych podobnych usług, w tym również udzielanie pożyczek, pomimo, że spółka udzielająca pożyczki nie posiada licencji bankowej. Zakres działalności wnioskodawcy obejmuje m.in. „pozostałe formy udzielania kredytów”, pośrednictwo finansowe oraz działalność pomocniczą finansową.
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy udzielenie wnioskodawcy pożyczki przez duńską spółkę z grupy spółek stanowi czynność, która zgodnie z treścią art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlega obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych? Zdaniem wnioskodawcy, udzielenie mu pożyczki przez duńską spółkę z grupy stanowi usługę finansową, która jest czynnością zwolnioną od podatku VAT i w związku z tym nie będzie podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
Umowa pożyczki, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Na mocy art. 4 ust. 7 tej ustawy pożyczkobiorca jest podatnikiem podatku od czynności cywilnoprawnych. Jednakże art. 2 wskazanej ustawy określa przypadki wyłączające opodatkowanie transakcji podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z pkt 4 tegoż artykułu, nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z niego zwolniona.
Powołując przepisy ustawy o podatku od towarów i usług wnioskodawca stwierdza, iż w świetle tychże przepisów należy przyjąć, iż udzielenie Spółce pożyczki przez duńską spółkę z grupy spółek stanowi usługę finansową, która jest zwolniona od podatku VAT. Z kolei wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych omawiane pożyczki nie będą podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
Według wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości, iż omawiany stan faktyczny wypełnia hipotezę art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z którym nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron, z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z niego zwolniona.
Reasumując powyższe, wnioskodawca stwierdził, że czynność udzielenia mu pożyczki przez duńską spółkę z grupy spółek nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w przypadku udzielenia wnioskodawcy pożyczki przez tę spółkę, wnioskodawca jako podatnik podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności jest zwolniony od podatku od towarów i usług (art. 43 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Tym samym, według wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu otrzymanej pożyczki.
Uzasadniając swoje stanowisko, wnioskodawca powołał się na interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie: z dnia 28 listopada 2007r. Znak: lPPB2/436-64/07-2/MZ; z dnia 24 grudnia 2007r. Znak: lPPB2/436-75/07-2/SP; oraz na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r. Znak: 1472/RPP1/443-245/06/AW. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2007r.
Nr 68, poz. 450 ze zm.) stanowi, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkowi temu podlegają czynności cywilnoprawne, jeżeli ich przedmiotem są: rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pod pojęciem rzeczy ujętym w ww. przepisie należy również rozumieć pieniądze, będące przedmiotem umowy pożyczki.
W świetle powyższego przepisu, w przypadku gdy przedmiot umowy pożyczki (pieniądze) znajdują się za granicą, umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych o ile pożyczkobiorca ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i umowę zawarto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli natomiast pożyczkobiorca ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale umowę podpisano już poza granicami kraju i pieniądze znajdują się za granicą to czynność ta w ogóle nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
Z uwagi na powyższe, należy również stwierdzić, że pożyczka będzie podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych jeżeli w chwili zawarcia umowy pożyczki jej przedmiot, tj. pieniądze znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa została zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy. A zatem, jeżeli opisana we wniosku umowa pożyczki zostanie zawarta poza granicami Polski, nie będzie podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych, o ile pieniądze będące przedmiotem umowy, w chwili jej zawarcia będą znajdować się za granicą.
Natomiast powyższa pożyczka będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, jeżeli w chwili jej zawarcia środki pieniężne będą znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Umowa pożyczki będzie także podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, jeżeli środki pieniężne będą znajdować się za granicą, i umowa zostanie zawarta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Niezależnie od powyższego, w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano również sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest: a.opodatkowana podatkiem od towarów i usług, b zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, umowy spółki i jej zmiany, umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
Stosownie do treści i w rozumieniu art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ujęte w tej ustawie określenie podatek od towarów i usług oznacza podatek od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) lub podatek od wartości dodanej pobierany na podstawie przepisów obowiązujących w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA).
Z treści cytowanego art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych przepisu wynika, że samo bycie podatnikiem od towarów i usług przez jedną ze stron czynności nie wystarczy aby dana czynność zawarta przez podatnika tego podatku korzystała z wyłączenia od opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W każdym przypadku należy badać czy z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jedna ze stron jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub z podatku tego jest zwolniona.
Odnosząc się do stanowiska przedstawionego we wniosku, że zawierana przez wnioskodawcę umowa pożyczki nie będzie podlegać podatkowi od czynności cywilnoprawnych należy wyjaśnić, że czynnikiem decydującym czy przedmiotowa pożyczka korzysta z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o tym podatku jest stwierdzenie czy z tytułu zawarcia tej konkretnej umowy pożyczki którakolwiek ze stron tej umowy jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z tego podatku zwolniona.
Jednocześnie organ podatkowy nadmienia, iż w myśl art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę. W związku z tym należy podkreślić, iż jakkolwiek zapytanie wnioskodawcy dotyczy opodatkowania umowy pożyczki podatkiem od czynności cywilnoprawnych, to jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia czy powyższa transakcja podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem ocena ta ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnego objęcia ich podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Objęcie tej czynności podatkiem od towarów i usług może bowiem skutkować wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ww. ustawy. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę pożyczkę z duńską Spółką Y. Spółka Y jest duńskim rezydentem podatkowym i jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie udzielania pożyczek. Przedmiotowa umowa pożyczki podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, co zostało potwierdzone interpretacją indywidualną z dnia 29 maja 2009r. Nr IBPP3/443-213/09/IK. A zatem pożyczka ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Wobec tego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. W odniesieniu do powołanych przez wnioskodawcę postanowienia oraz interpretacji organów podatkowych należy stwierdzić, że orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.