INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770, ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 marca 2015 r. (wpływ do Biura – 31 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 31 marca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych, których realizacja wymaga mobilności.
Celem zwiększenia motywacji i zaangażowania w pracę Wnioskodawca umożliwia również pracownikom (w szczególności dotyczy to dyrektorów poszczególnych działów i członków zarządu) nieodpłatne korzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych. U Wnioskodawcy ustanowione zostały szczegółowe zasady wykorzystywania samochodów dla celów służbowych i prywatnych (dalej: Polityka). Zgodnie z Polityką pracownicy mają prawo wykorzystywać samochód służbowy do celów prywatnych wyłącznie w weekendy oraz święta, czyli dni wolne od pracy.
W okresie urlopów samochód służbowy zdawany jest do Wnioskodawcy, chyba że pracownik otrzyma zgodę Wnioskodawcy do wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych także w okresie urlopu. Za okres wykorzystywania samochodów służbowych na cele prywatne Wnioskodawca nalicza pracownikom wartość nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 2a-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga fakt, że przychód z tego tytułu naliczany jest wyłącznie w określonym Polityką czasie, tj. w weekendy oraz święta, tylko bowiem w tym czasie jest dozwolony użytek samochodów służbowych na cele prywatne.
W pozostałe dni, o ile Wnioskodawca na wniosek pracownika nie wyrazi zgody także na wykorzystanie samochodu służbowego w celach prywatnych dodatkowo w innym terminie, samochód służbowy wykorzystywany jest wyłącznie w celu wykonywania czynności służbowych. Wnioskodawca w Polityce nakłada na pracowników także szereg obowiązków związanych z użytkowaniem samochodów osobowych. Polityka określa m.in. miejsce parkowania samochodu służbowego.
Wynika to z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa powierzonego mienia służbowego i możliwości nadzoru pracownika nad powierzonym samochodem służbowym oraz z uwagi na zapewnienie pracownikowi możliwości bycia w stałej gotowości do wykonywania czynności służbowych. Zgodnie z Polityką po zakończeniu wykonywania czynności służbowych pracownik zobowiązuje się parkować użytkowany przez siebie samochód służbowy w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą Polityką, wyjazdy służbowe mogą być realizowane z miejsca parkowania samochodu służbowego.
Powyższe rozwiązanie podyktowane jest przede wszystkim charakterem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jak również ekonomiką działania. Ze względu na specyficzną działalność Wnioskodawcy większość jego pracowników zamieszkuje w dużej odległości od siedziby Wnioskodawcy. Wnioskodawca stosuje określone w Polityce zasady ze względu na możliwość ograniczania kosztów oraz czasu realizacji zadań służbowych.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w związku z udostępnianiem pracownikom samochodów służbowych, w celu pełnienia obowiązków służbowych, z jednoczesnym zobowiązaniem do parkowania w pobliżu swojego miejsca zamieszkania, pracownik uzyska przychód z tytułu dojazdów z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego a Wnioskodawca będzie zobowiązany obliczyć i pobrać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy?
W ocenie Wnioskodawcy przedstawione w stanie faktycznym dojazdy pracowników z określonego przez Wnioskodawcę miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych i z powrotem nie powodują powstania u tych pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do pobrania z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Przejazdy te są bowiem przejazdami o charakterze służbowym.
Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Wnioskodawca podkreślił, że dla celów podatkowych przyjmuje się, iż pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Jednym ze źródeł przychodów, określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przychód ze stosunku pracy, za który zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z powyższego przepisu wynika, iż przychodem ze stosunku pracy są także wszelkie nieodpłatne świadczenia, jakie pracownik otrzymuje w związku z zatrudnieniem u danego pracodawcy. Wnioskodawca przywołał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym Trybunał Konstytucyjny określił cechy istotne kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Trybunał Konstytucyjny przyjął, że za przychód pracownika mogą być uznane wyłącznie te świadczenia, które spełniają następujące przesłanki: zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku należy zauważyć, że dwa pierwsze warunki z pewnością nie zostaną spełnione.
Pracownik nie otrzymuje świadczenia określonego w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym w pełni dobrowolnie. Wyjątkiem jest wykorzystanie na cele prywatne, w tym przypadku pracownik podejmuje decyzję, czy chce z takiego prawa skorzystać w określone w Polityce dni. Niemniej jednak w tym przypadku Wnioskodawca nie ma wątpliwości co do tego, że taki użytek kreuje wartość nieodpłatnego świadczenia po stronie pracownika. Kwestia wykorzystywania samochodu służbowego na cele prywatne w weekendy oraz święta nie jest jednak przedmiotem niniejszego wniosku.
Wnioskodawca zaznaczył, że w kontekście udostępnienia samochodu służbowego pracownikowi w celu pełnienia czynności służbowych, Wnioskodawca poprzez stosowne zapisy Polityki zobowiązuje pracownika do parkowania samochodu służbowego najbliżej swojego miejsca zamieszkania. Tym samym pracownik nie ma żadnej swobody w tym zakresie; jest bowiem zobowiązany do parkowania w miejscu wskazanym konkretnie przez Wnioskodawcę. Skoro zatem parkowanie pod domem jest jego pracowniczym obowiązkiem, to nie można uznać, że otrzymuje z tytułu dojazdu do/z tego miejsca jakiekolwiek przysporzenie.
Nie można także uznać, że świadczenie określone w przedstawionym stanie faktycznym zostało spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie Wnioskodawcy). Będące przedmiotem zapytania świadczenie jest niewątpliwie spełnione w interesie Wnioskodawcy. Parkowanie samochodu pod domem pracownika zapewnia bezpieczeństwo mienia Wnioskodawcy i możliwość pełnienia przez pracownika nadzoru nad powierzonym mu samochodem służbowym. Tym samym Wnioskodawca nie musi przykładowo ponosić dodatkowych wydatków np. na najem placu z monitoringiem i ochroną dla wszystkich samochodów służbowych, będących w jego dyspozycji.
Co więcej, rozwiązanie przewidziane w Polityce zapewnia, że pracownik jest w stałej gotowości do wykonywania czynności służbowych. Pracownik może więc dla Wnioskodawcy wykonać więcej zadań służbowych w krótszym przedziale czasowym. Dla Wnioskodawcy oznacza to również szereg korzyści ekonomicznych (np. oszczędność wydatków) jak i biznesowych (krótszy czas dojazdu pracownika do klienta). Takie rozwiązanie leży zatem niewątpliwie w interesie Wnioskodawcy.
Zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że dojazdy z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego stanowią wyłącznie realizację celu służbowego, jakim jest: szczególna dbałość pracowników o powierzone mienie Wnioskodawcy, wyrażająca się w obowiązku parkowania samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, jak również stała gotowość do wykonania obowiązków służbowych. Dojazdy te nie służą zatem osobistym celom pracowników.
W ocenie Wnioskodawcy, przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać również w kontekście przepisów, które dotyczą pracowników w zakresie użytkowania i dbania o powierzone im mienie. Jak wynika z przepisu art. 124 § 2 ustawy Kodeks pracy pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z regulacji tej wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.
W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, pracownicy nie uzyskają przychodu ze stosunku pracy z tytułu dojazdów z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego w sytuacji, gdy miejsce postoju samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Wnioskodawcę zgodnie z obowiązującą Polityką. Wnioskodawca nie będzie wobec tego zobowiązany wystąpić w tym przypadku w roli płatnika podatku dochodowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał szereg interpretacji indywidualnych dotyczących poruszonego we wniosku zagadnienia.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.
Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, ze zm.) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.
Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy (czy też miejsca wykonywania zadania) oraz z siedziby firmy (czy też z miejsca wykonywania zadania) do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.
Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych, których realizacja wymaga mobilności. U Wnioskodawcy ustanowione zostały szczegółowe zasady (tzw. Polityka) wykorzystywania samochodów m.in. dla celów służbowych.
Zgodnie z Polityką po zakończeniu wykonywania czynności służbowych pracownik zobowiązuje się parkować użytkowany przez siebie samochód służbowy w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą Polityką, wyjazdy służbowe mogą być realizowane z miejsca parkowania samochodu służbowego. Powyższe rozwiązanie podyktowane jest przede wszystkim charakterem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jak również ekonomiką działania. Ze względu na specyficzną działalność Wnioskodawcy większość jego pracowników zamieszkuje w dużej odległości od siedziby Wnioskodawcy.
Wnioskodawca stosuje określone w Polityce zasady ze względu na możliwość ograniczania kosztów oraz czasu realizacji zadań służbowych. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przejazdy z ustalonego w pobliżu miejsca zamieszkania miejsca parkowania (np. garażu, parkingu strzeżonego lub innego) do miejsca wykonywania obowiązków służbowych i z powrotem, przydzielonymi samochodami służbowymi – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły przychodu dla pracowników ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych i nie służą w istocie tylko i wyłącznie sfinansowaniu (pokryciu) kosztów dojazdu do pracy.
Przejazdy stanowią realizację celu służbowego, jakim jest dbałość o powierzone mienie firmy, wyrażająca się w ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, a także – z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość (mobilność) do wykonywania obowiązków służbowych.
Reasumując należy stwierdzić, że przejazdy ww. pracowników samochodem służbowym z ustalonego w pobliżu miejsca zamieszkania miejsca parkowania do miejsca wykonywania pracy – o ile nie służą one osobistym celom pracowników lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy. Tym samym z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
W związku z powyższym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do odliczania i pobieranie z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w niej zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu.
Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.