INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 21 września 2010r. (wpływ do tut.
Biura 22 września 2010r.), uzupełnionym w dniu 29 listopada 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 września 2010r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. W związku z brakami formalnymi, pismem z dnia 10 listopada 2010r. Znak: IBPBII/2/415-1011/10/NG wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku.
Uzupełnienia dokonano w dniu 29 listopada 2010r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni wraz z siostrą otrzymała działkę od ojca w drodze nieformalnej umowy darowizny. Wnioskodawczyni wraz z siostrą jest jej użytkownikiem od 1970r. Z dniem 04 listopada 1971r. z mocy samego prawa wnioskodawczyni sądownie nabyła z siostrą prawo wyłącznej własności działki po ojcu, jako współwłaścicielki po równej połowie tj. ½ dla wnioskodawczyni i ½ dla siostry wnioskodawczyni – postanowieniem Sądowym z dnia 12 października 1999r. bez opłat podatkowych.
Z dniem 30 września 2009r. postanowieniem sądowym z dnia 08 września 2009r. dokonano zniesienia współwłasności nieruchomości po połowie bez wzajemnych dopłat. Działki te są takiej samej wartości. W dniu 27 lipca 2010r. aktem notarialnym wnioskodawczyni sprzedała przedmiotową działkę. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w związku ze sprzedażą nieruchomości w dniu 27 lipca 2010r. ciążą na wnioskodawczyni opłaty i zobowiązania wobec urzędu skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych? Zdaniem wnioskodawczyni, nie ciążą na niej opłaty i zobowiązania wobec urzędu skarbowego w związku ze sprzedażą nieruchomości w dniu 27 lipca 2010r.
Wnioskodawczyni uważa, że skoro była właścicielką połowy części działki od 04 listopada 1971r., to może liczyć na zwolnienie jej z opłaty podatkowej, bo zniesienie współwłasności nie zmieniło właścicieli ani czasu użytkowania ww. działki, tylko działka została geodezyjnie podzielona między wnioskodawczynię i jej siostrę jako dwie odrębne połowy w Księdze Wieczystej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r.
Nr 51, poz. 307 ze zm.) podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodu jest m. in. odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części oraz udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Dla rozstrzygnięcia skutków podatkowych istotna będzie zatem kwestia ustalenia momentu nabycia przez wnioskodawczynię sprzedanej nieruchomości. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawczyni wraz siostrą otrzymały od ojca w drodze nieformalnej umowy darowizny nieruchomość i od 1970r. były jej użytkownikami. Wnioskodawczyni wskazuje, że w dniu 04 listopada 1971r. nabyła sądownie z mocy prawa nieruchomość gruntową (postanowienie Sądu z dnia 12 października 1999r.). W dniu 08 września 2009r. w drodze postanowienia sądowego dokonano zniesienia współwłasności nieruchomości w ten sposób, że przedmiotowa nieruchomość została podzielona na dwie równe części.
Wnioskodawczyni wskazała, że wydzielone działki są takiej samej wartości a podział nastąpił bez wzajemnych dopłat. Następnie w dniu 27 lipca 2010r. wnioskodawczyni sprzedała nieruchomość, która jej przypadła w wyniku zniesienia współwłasności. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy zauważyć, że możliwość nabywania nieruchomości z mocy prawa przewidywała ustawa z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27 poz. 250).
Zgodnie z art. 1 ust. 1. przedmiotowej ustawy, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych, zwane dalej "nieruchomościami", i znajdujące się w dniu wejścia w życie ustawy w samoistnym posiadaniu rolników stają się z mocy samego prawa własnością tych rolników, jeżeli oni sami lub ich poprzednicy objęli te nieruchomości w posiadanie na podstawie zawartej bez prawem przewidzianej formy umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, umowy o dożywocie lub innej umowy o przeniesienie własności, o zniesienie współwłasności albo umowy o dział spadku.
Rolnicy, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają nieruchomości jako samoistni posiadacze nieprzerwanie od lat pięciu, stają się z mocy samego prawa właścicielami tych nieruchomości, chociażby nie zachodziły warunki określone w ust. 1. Jeżeli jednak uzyskali posiadanie w złej wierze, nabycie własności następuje tylko wtedy, gdy posiadanie trwało co najmniej przez lat dziesięć (art.
1 ust. 2 ww. ustawy) Zgodnie z art. 12 ust 1. tej ustawy, właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej stwierdza nabycie nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz orzeka o przekazaniu nieruchomości na własność dotychczasowego posiadacza zależnego w drodze wydania aktu własności ziemi, zwanego dalej "decyzją". W decyzji tej ustala się zarazem obszar nieruchomości, wysokość, sposób i terminy spłat albo orzeka się o zwolnieniu od obowiązku spłaty należności, a w wypadku przewidzianym w art. 8 stwierdza się powstanie prawa dożywocia (art. 4 ust. 2 ww. ustawy).
Zgodnie zaś z art. 15 tej ustawy ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowi podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Z treści wniosku wynika, że w dniu 12 października 1999r. Sąd wydał postanowienie o stwierdzeniu nabycia nieruchomości, z którego wynika, że wnioskodawczyni wraz z siostrą nabyła z mocy prawa z dniem 04 listopada 1971r. własność przedmiotowej działki. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że przedmiotowe postanowienie ma charakter deklaratoryjny i potwierdza, że nabycie nieruchomości nastąpiło w 1971r.
Data wydania przez Sąd postanowienia tj. 12 października 1999r. pozostaje bez znaczenia dla ustalenia daty nabycia przedmiotowej nieruchomości. Natomiast w odniesieniu do skutków podatkowych dokonania zniesienia współwłasności w drodze postanowienia sądowego z dnia 08 września 2009r. należy zauważyć, że współwłasność jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Zgodnie z art. 195 ww. Kodeksu współwłasność polega na tym, iż własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego, o czym stanowi art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 210 ww. Kodeksu każdy ze współwłaścicieli może domagać się zniesienia współwłasności. Stosownie do treści art. 220 ww. Kodeksu roszczenie o zniesienie współwłasności nie ulega przedawnieniu.
Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Nie zmienia tego fakt, że zniesienia współwłasności dokonuje się bez spłat i dopłat.
Jedynie jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części nieruchomości nabytej w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności. Z przedstawionego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego wynika, że zniesienie współwłasności nastąpiło bez spłat i dopłat a działki, które otrzymała wnioskodawczyni oraz jej siostra w wyniku zniesienia współwłasności są takiej samej wartości.
Powyższe oznacza, że nabycie przedmiotowej działki mieści się w ramach udziału w nieruchomości wspólnej nabytej przez wnioskodawczynię i jej siostrę w 1971r., co oznacza, że nabycie przez wnioskodawczynię nieruchomości, która została jej przydzielona w wyniku zniesienia współwłasności nastąpiło w 1971r.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz przytoczone wyżej uregulowania prawne stwierdzić należy, iż z uwagi na fakt, że przedmiotową nieruchomość wnioskodawczyni nabyła w 1971r., przychód jaki uzyskała ze sprzedaży działki w ogóle nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu z uwagi na upływ 5 letniego okresu zawartego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym stanowisko wnioskodawczyni, iż nie ciążą na niej żadne opłaty i zobowiązania wobec urzędu skarbowego w związku ze sprzedażą nieruchomości, należy uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Do wniosku wnioskodawczyni dołączyła dokument. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do jego oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawczynię i jej stanowiskiem.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.