INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 24 lutego 2010r. (data wpływu do tut.
Biura – 01 marca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania należności wypłacanych ławnikom, biegłym, mediatorom, tłumaczom oraz kuratorom – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 01 marca 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania należności wypłacanych ławnikom, biegłym, mediatorom, tłumaczom oraz kuratorom. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Sąd rejonowy jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku wypłaty dla: ławników, biegłych, mediatorów, tłumaczy, kuratorów, których łączna kwota w miesiącu nie przekracza 200zł pobiera zryczałtowany podatek zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoby te, o których mowa powyżej nie są pracownikami sądu. Sąd nie zawiera z nimi także żadnych umów. Podstawą wypłaty wynagrodzenia ławnikom jest zarządzenie wypłaty sporządzone na podstawie art. 172 par. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (tzw. rekompensata pieniężna).
Podstawą wypłaty wynagrodzenia, pozostałym osobom wymienionym powyżej (tj. biegłym, mediatorom, tłumaczom, kuratorom), za wykonaną usługę jest wystawiona dla sądu faktura lub rachunek, wyliczony na podstawie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości – odrębnie dla każdej grupy. Następnie Sędzia akceptując kwotę rachunku lub faktury wydaje postanowienie lub zarządzenie, które po uprawomocnieniu jest podstawą do sporządzenia „zarządzenia wypłaty”, które w dalszej kolejności kierowane jest do Oddziału Finansowego celem realizacji.
W Oddziale Finansowym zbiera się zarządzenia nie przekraczające 200 zł wg nazwisk i czeka do końca miesiąca na ewentualne inne „zarządzenia wypłaty” dla danej osoby. Jeśli do końca miesiąca kwota do wypłaty konkretnej osobie nie przekracza 200 zł, dokonuje się potrącenia podatku zryczałtowanego bez potrącania kosztów – w każdym innym przypadku dokonuje się potrąceń podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy Sąd Rejonowy jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych prawidłowo potrąca podatek zryczałtowany, o którym mowa w art. 30 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku wypłat dla: ławników, biegłych, mediatorów, tłumaczy, kuratorów w sytuacji, gdy łączna kwota należności w danym miesiącu nie przekracza 200 zł? Wnioskodawca nie zawiera z ławnikami, biegłymi, kuratorami, mediatorami czy tłumaczami umów – nie ma więc możliwości określenia sumy należności wynikającej z umów.
Jedyną możliwością określenia ogólnej kwoty miesięcznej do wypłaty jest zgodnie z obowiązującymi w jednostce zasadą, iż wypłaty (w przypadku zarządzeń wypłaty nie przekraczają 200 zł), dokonywane są na koniec miesiąca, na podstawie zarządzeń przekazanych do Oddziału Finansowego. W przypadku sum należności zebranych w danym miesiącu nie przekraczających 200 zł jednostka potrąca zryczałtowany podatek na podstawie art. 30 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r.
Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
Z treści art. 13 pkt 5 ww. ustawy wynika, iż za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7, w tym przychody ławników sądowych.
W myśl art. 13 pkt 6 za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że sąd w przypadku należności biegłych, ławników, mediatorów, tłumaczy oraz kuratorów, których wysokość miesięcznie nie przekracza 200 zł pobiera zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18%.
Wnioskodawca wskazuje, iż w Oddziale Finansowym zbierane są imienne zarządzenia wypłaty, które nie przekraczają 200 zł i jeżeli do końca miesiąca kwota do wypłaty nie przekroczy 200 zł pobierany jest zryczałtowany podatek dochodowy. W związku z powyższym wątpliwości wnioskodawcy budzi kwestia czy w opisanym stanie faktycznym prawidłowe jest stosowanie przepisów art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2009r.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a cytowanej powyżej ustawy od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 lub 5-9, jeżeli suma należności określonych w umowie lub w umowach zawartych z osobą niebędącą pracownikiem płatnika z tego samego tytułu nie przekracza miesięcznie od tego samego płatnika kwoty 200 zł - w wysokości 18% przychodu. W myśl art. 30 ust. 3 zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, 4-5a i 13, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania.
Zauważyć należy, iż powołany powyżej przepis odwołuje się do dochodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2 lub 5-9, a zatem obejmuje również dochody, o których mowa w pkt 5 i 6 w art. 13 ustawy. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, stwierdzić należy, iż uregulowania zawarte w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będą mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki przewidziane tym przepisem. Zatem, zryczałtowany podatek dochodowy należy pobrać od tych przychodów określonych w art. 13 pkt 2 lub 5-9 ustawy, co do których kwota należności jest określona.
Bez znaczenia dla takiej kwalifikacji jest fakt, iż ławników, biegłych, mediatorów, tłumaczy oraz kuratorów nie łączą z Sądem stosunki cywilno-prawne. Kwota należności może wynikać również z powołania czy uchwały. Jeżeli zatem osoby wymienione w art. 13 pkt 5 i 6 ww. ustawy powoływane są do wykonywania określonych czynności na rzecz Sądu lecz z odrębnego aktu prawnego (powołania, uchwały) nie wynika jaka kwota należności przysługuje im miesięcznie bądź wskazany został wyłącznie sposób wyliczenia tej kwoty, np. jako iloczyn stawki (godzinowej, dziennej) i czasu pracy, powołany powyżej przepis art. 30 ust. 1 pkt 5a ww. ustawy nie będzie miał zastosowania.
Zatem wyłącznie w przypadku wypłaty wynagrodzenia biegłym, ławnikom, mediatorom, tłumaczom oraz kuratorom, którego wysokość miesięcznie nie przekracza 200 zł i miesięczna należność z ww. tytułów została określona w stosownej umowie (powołaniu, uchwale), pobiera się - w myśl art. 30 ust. 1 pkt 5a ww. ustawy - zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18% bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania. Natomiast w pozostałych przypadkach należy pobrać zaliczkę na podatek dochodowy zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, uwzględniając przy jej obliczaniu koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 tej ustawy.
Stosownie bowiem do treści art. 41 ust. 1 powołanej ustawy osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W związku z powyższym należy uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.