INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16 kwietnia 2012 r. (data wpływu do tut.
Biura 20 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym w dniu 10 lipca 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości i sposobu ustalenia kosztów jej nabycia - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 kwietnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości i sposobu ustalenia kosztów jej nabycia.
W związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi, pismem z dnia 03 lipca 2012 r. Znak: IBPBII/2/415-601/12/MMa wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano w dniu 10 lipca 2012 r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni sprzedała nieruchomość gruntową o powierzchni 1.629 m2. Wnioskodawczyni w dacie nabycia nieruchomości miała rozdzielność majątkową z mężem, a w dacie sprzedaży była już po rozwodzie.
Przedmiotową nieruchomość jako nieruchomość gruntową o powierzchni 25.638 m2 wnioskodawczyni nabyła we współwłasności z osobą obcą (nie powiązaną rodzinnie) w 2008 r. W ww. dacie wnioskodawczyni nabyła 50% udziału w przedmiotowej nieruchomości. Koszt nabycia to cena 175.000 zł plus opłaty notarialne w kwocie 2.004,70 zł. W 2009 r. zniesiona została aktem notarialnym współwłasność. Wnioskodawczyni wskazała, że w dacie zniesienia współwłasności wartość całej nieruchomości gruntowej nabytej we współwłasności szacowana była na 266.630 zł. Zniesienie odbyło się bez obowiązku spłat na rzecz współwłaściciela.
Wnioskodawczyni w wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności otrzymała grunty o łącznej powierzchni 6.317 m2 z czego 3.059 m2 stanowiły grunt z prawem zabudowy. Wartość gruntów o łącznej powierzchni 6.317 m2, które wnioskodawczyni otrzymała na własność w wyniku zniesienia współwłasności w 2009 r. wynosiła 133.315 zł. Drugi współwłaściciel otrzymał pozostałą część gruntów o powierzchni 19.321 m2, gdzie całość to grunty rolne o wartości 133.315 zł. Współwłaściciele ustalili, że w związku z wysoką wartością działki z prawem zabudowy wartość gruntów otrzymanych w wyniku zniesienia współwłasności jest równa, pomimo różnic w powierzchni.
Wnioskodawczyni wskazała, że podstawą wyceny wartości było ustalenie wartości 1 m2 zgodnie z ceną nabycia tj. 175.000 zł plus koszty notarialne w wysokości 2.004,70 zł łącznie 177.004,70 zł i powierzchni 25.638 m2 co daje kwotę 6.90 zł/m2. Drugi współwłaściciel w wyniku podziału otrzymał 19.321 m2 gruntu rolnego po cenie 6,90 zł/m2 czyli za kwotę 133.315 zł.
Wnioskodawczyni w wyniku podziału otrzymała 6.317 m2 z czego: 3.258 m2 gruntu rolnego o wartości 6,90 zł/m2 tj. 22.480 zł 3.059 m2 gruntu, gdzie: 2.059 m2 to grunt rolny o wartości 6,90 zł/m2 tj. 14.207 zł 1.000 m2 to grunt budowlany (decyzją Burmistrza w dacie podziału) o wartości 96.628 zł, gdzie wartość 1 m2 wynosi ok. 96,62 zł/ m2, czyli zgodnie z cenami gruntu w tamtym roku i w tych okolicach. Wnioskodawczyni nabyła grunt we współwłasności w 2008 r., ale całkowite władztwo nad tym gruntem nabyła po zniesieniu współwłasności stąd ma wątpliwość według jakich zasad ma opodatkować dochód ze sprzedaży, ponieważ te zasady różnią się znacznie w zależności od roku nabycia.
Ponieważ przy opodatkowaniu dochodu ze sprzedaży istotnym jest prawidłowe ustalenie kosztów nabycia, wnioskodawczyni zwraca się również z prośbą o potwierdzenie prawidłowości ich ustalania w opisanej sytuacji. Nabycie we współwłasności 25.638 m2 za cenę 175.000 zł., powiększa o koszty notarialne przypisane kupującym, czyli o kwotę 2.004,70 zł. Przy zniesieniu współwłasności otrzymana powierzchnia 6.317 m2 stanowi 24,64% całości więc z ogólnych kosztów nabycia 177.004,70 zł te 24,64% stanowią 43.613,96 zł. Dzieląc to na ilość metrów kwadratowych (43.613,96 zł : 6.317 m2) daje koszt nabytego metra kwadratowego 6,90 zł.
Ponieważ sprzedaż dotyczyła 1.629 m2 wnioskodawczyni ustaliła koszt nabycia jako 1.629 m2 x 6,90 zł/m2 otrzymując 11.240,10 zł. Taki koszt pomniejszy przychód ze sprzedaży. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w opisanej sytuacji, jako datę nabycia nieruchomości należy przyjąć 2009 r. i rozliczać dochód ze sprzedaży według zasad obowiązujących od 2009 r., czy jako rok nabycia przyjąć rok nabycia 2008? Czy w opisanej sytuacji prawidłowo został ustalony koszt sprzedaży 1.629 m2, jako kwota 11.240,10 zł?
Zdaniem wnioskodawczyni, w opisanej sytuacji, jako datę nabycia nieruchomości należy przyjąć 2009 r. i rozliczać dochód ze sprzedaży według zasad obowiązujących od 2009 r., gdyż pełnię władztwa i decyzyjności w temacie gruntu wnioskodawczyni uzyskała dopiero po zniesieniu współwłasności, czyli w 2009 r. W opinii wnioskodawczyni koszt sprzedaży powinien zostać ustalony w opisany sposób i stanowi wartość 11.240,10 zł. Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni nabyła w 2008 r. udział wynoszący ½ w nieruchomości gruntowej o łącznej powierzchni 25.638 m2. Następnie w 2009 r. współwłaściciele dokonali zniesienia współwłasności, w wyniku czego wnioskodawczyni otrzymała grunty o łącznej powierzchni 6.317 m2 natomiast drugi ze współwłaścicieli otrzymał grunty o powierzchni 19.321 m2. Wnioskodawczyni wskazała, że pomimo różnicy w powierzchni otrzymanych gruntów zniesienie współwłasności odbyło się bez spłat lub dopłat na rzecz współwłaścicieli, gdyż wartość poszczególnych gruntów jakie stały się własnością dotychczasowych współwłaścicieli jest równa.
Fakt ten wynika z różnej klasyfikacji przedmiotowych gruntów. Współwłasność jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) współwłasność polega na tym, iż własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej Kodeksu cywilnego, o czym stanowi art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego. Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy.
Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma zatem jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego).
Zgodnie z art. 210 ww. Kodeksu każdy ze współwłaścicieli może domagać się zniesienia współwłasności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy wspólnej. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności. Co do zasady, wartość przyznanej na wyłączną własność rzeczy powinna odpowiadać wartości posiadanego udziału we współwłasności.
Za datę nabycia nieruchomości lub prawa - w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, ale tylko wówczas, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.
Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu, traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (tu nieruchomością), jak też stan jej majątku osobistego. Tak więc co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
Mając na uwadze powyższe, jeżeli udział danej osoby ulega powiększeniu to traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego. O tym zaś czy udział uległ powiększeniu nie decyduje subiektywne odczucie dotychczasowego współwłaściciela, lecz obiektywne kryteria odwołujące się do cen rynkowych udziałów przed i po zniesieniu współwłasności. Z tego bowiem porównania wynikać będzie czy w majątku dotychczasowego współwłaściciela doszło do zwiększenia aktywów, które to zwiększenie traktuje się w kategorii nabycia.
Co istotne, nową datę nabycia ustala się wówczas jedynie dla owej nadwyżki udziału nabytego ponad wartość udziału przysługującego przed zniesieniem współwłasności. W zakresie pozostałego udziału, nabywca był bowiem jego właścicielem już przed datą zniesienia współwłasności i nie mógłby skutecznie nabyć własności po raz drugi. Jeżeli jednak wartość otrzymanej w wyniku zniesienia współwłasności jest zgodna z wartością udziału posiadanego przed zniesieniem współwłasności nie mamy do czynienia z nowym nabyciem, ponieważ w ten sposób nie ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością) jak i stan jej majątku osobistego.
Zniesienie współwłasności, w wyniku którego udział w nieruchomości nie zwiększył się, zmienia wyłącznie charakter własności. W przedmiotowej sprawie, jak wskazała wnioskodawczyni w dniu zniesienia współwłasności wartość rynkowa całej nieruchomości wynosiła 266.630 zł, natomiast wartość nieruchomości otrzymanej przez nią w dniu zniesienia współwłasności stanowiła 133.315 zł. Zatem wartość nieruchomości otrzymanej w wyniku zniesienia współwłasności odpowiada wartości udziału przed zniesieniem współwłasności jaki wnioskodawczyni posiadała w przedmiotowej nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nabycia nieruchomości o powierzchni 6.317 m2 dokonała w 2008 r. tj. w dacie nabycia w ramach współwłasności, gdyż w dniu zniesienia współwłasności wartość jej udziału w nieruchomości nie uległa powiększeniu. Dokonując oceny skutków podatkowych sprzedaży przedmiotowej nieruchomości należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 06 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. Nr 209, poz. 1316 z późn. zm.) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 01 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. I tak w myśl art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż przy sprzedaży nieruchomości mogą wystąpić koszty dwojakiego rodzaju: koszty odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz koszty uzyskania przychodu.
Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć m.in. związane ze zbyciem koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości.
Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy).
Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w przypadku sprzedaży przed dniem 01 stycznia 2014 r. nieruchomości gruntowej o powierzchni 1.629 m2 dokonując obliczenia kwoty należnego podatku z tytułu tej sprzedaży wnioskodawczyni winna postąpić w następujący sposób: przychód uzyskany ze sprzedaży ustalony zgodnie z art. 19 należy pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu ustalone zgodnie z art. 22 ust. 6c. Różnicę będzie stanowił dochód – podstawa obliczenia podatku. Od podstawy obliczenia podatku należy wyliczyć 19%, w wyniku czego uzyskamy kwotę należnego podatku.
Podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45 ww. ustawy, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Zauważyć również należy, że koszt nabycia co do zasady określa umowa notarialna sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia jest zatem cena jaką płaci nabywca zbywcy za nieruchomość będącą przedmiotem sprzedaży.
Wnioskodawczyni sprzedając nieruchomość gruntową o powierzchni 1.629 m2 nie sprzedaje całej posiadanej nieruchomości jaką otrzymała w wyniku zniesienia współwłasności w udziale nabytym w 2008 r. Zatem koszty uzyskania przychodu wnioskodawczyni powinna ustalić proporcjonalnie do wartości zbywanej nieruchomości gruntowej.
Podkreślić należy, że wnioskodawczyni w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wskazała sposób wyliczenia kosztów nabycia sprzedanej nieruchomości poprzez podzielenie ceny nabycia całej nieruchomości przez powierzchnię nabytych gruntów uzyskując cenę jednego metra kwadratowego powierzchni a następnie otrzymaną kwotę pomnożyła przez wielkość sprzedanego gruntu otrzymując koszt nabycia zbywanej nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że taki sposób ustalenia kosztów jest prawidłowy w przypadku, gdy zbywane grunty w dacie nabycia posiadały jednakową wartości wynikającą z takiej samej klasyfikacji gruntów czyli cała nieruchomość miała charakter gruntów rolnych.
Zatem jeżeli w dacie nabycia nieruchomości gruntowej w 2008 r. w ramach współwłasności doszło do nabycia gruntów o tym samym przeznaczeniu, proponowany przez wnioskodawczynię sposób ustalenia kosztów uzyskania przychodu należy uznać za prawidłowy. Sposób ten jest prawidłowy również wówczas, gdy w dacie nabycia nieruchomości gruntowej doszło do nabycia gruntów o tym samym przeznaczeniu a później dokonano przekwalifikowania części gruntu z rolnego na budowlany.
Natomiast w przypadku gdy w dacie nabycia nieruchomości gruntowej na współwłasność w 2008 r. doszło do nabycia zarówno gruntów o przeznaczeniu rolnym oraz gruntów pod zabudowę, proponowany przez wnioskodawczynię sposób obliczenia kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowy. Nie wolno zapominać, na co sama wnioskodawczyni wskazuje, że grunt rolny i grunt budowlany mają różną wartość. Wartość ta była różna nie tylko w 2009 r. ale i zapewne w 2008 r. Zauważyć należy że wnioskodawczyni w dacie zniesienia współwłasności stała się właścicielką gruntów o zdecydowanie mniejszej powierzchni, gdyż otrzymała grunty pod zabudowę i grunty rolne.
Drugi ze współwłaścicieli otrzymał natomiast wyłącznie grunty rolne o zdecydowanie większej powierzchni całkowitej. Pomimo różnic w powierzchni wartość otrzymanych gruntów była równa. Zatem w przypadku gdy w dacie nabycia nieruchomości w 2008 r. na 25.638 m2 gruntów składały się zarówno grunty budowlane jak i rolne, to koszty uzyskania przychodu należy ustalić proporcjonalnie do wartości zbywanych nieruchomości bowiem koszt nabycia nieruchomości o przeznaczeniu budowlanym jest bezspornie większy niż koszt nabycia nieruchomości rolnych o tej samej powierzchni.
Zatem wnioskodawczyni winna ustalić koszty proporcjonalnie do sprzedawanych gruntów, tzn. ustalić cenę nabycia metra kwadratowego gruntu rolnego jak również ustalić cenę nabycia metra kwadratowego nieruchomości pod zabudowę. Dopiero tak ustalona wartość pomnożona przez wielkość zbywanych gruntów z uwzględnieniem ich przeznaczenia będzie stanowiła realny koszt uzyskania przychodu zbywanej nieruchomości. Oczywiście pod warunkiem, że tak ustalony koszt wnioskodawczyni w ogóle poniosła. Na takiej samej zasadzie wnioskodawczyni powinna potraktować jako koszt nabycia poniesione przez siebie przy nabyciu tej nieruchomości wydatki na notariusza.
Reasumując, z uwagi na fakt, iż w dacie zniesienia współwłasności nie nastąpiło nabycie nieruchomości, gdyż udział wnioskodawczyni nie uległ powiększeniu, za datę nabycia przedmiotowej nieruchomości należy uznać datę nabycia udziału ½ w nieruchomości czyli 2008 r. Zatem sprzedaż ww. nieruchomości przed dniem 01 stycznia 2014 r. będzie podlegała opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Określając wysokość kosztów nabycia sprzedanej nieruchomości wnioskodawczyni winna kierować się nie tylko metrażem, ale i wartością gruntu z chwili jego nabycia.
Mając powyższe na uwadze stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe. Końcowo zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Oznacza to, że tut. Organ nie posiada kompetencji do wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego, w tym również podstawy opodatkowania.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.