INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 03 sierpnia 2009r. (data wpływu do tut.
Biura 07 sierpnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania należności wypłacanych kierowcom z tytułu podróży służbowych - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 07 sierpnia 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania należności wypłacanych kierowcom z tytułu podróży służbowych.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca zamierza rozszerzyć prowadzoną działalność gospodarczą o świadczenie usług międzynarodowego transportu towarów. Usługi będą świadczone taborem samochodowym, który to tabor obsługiwać będą kierowcy-mechanicy zatrudnieni na umowę o pracę. W umowach o pracę ma być zapis, że pracownik (kierowca-mechanik) będzie otrzymywał wynagrodzenie w określonej wysokości brutto wraz z dodatkami i dietą wynikającą z regulaminu zatrudnienia. Wynagrodzenie pracownikom płatne będzie do 10 dnia następnego miesiąca kalendarzowego, a pozostałe składniki wynagrodzenia zgodnie z zasadami ustalonymi w regulaminie wynagrodzenia.
Ponadto jako miejsce wykonywania pracy ustalona będzie siedziba firmy oraz każde inne miejsce wynikające ze służbowego polecenia wyjazdu.
W regulaminie wynagradzania znajdą się postanowienia w zakresie diet mówiące, że z tytułu podróży służbowej pracownikom zatrudnionym na stanowisku kierowca-mechanik przysługują następujące świadczenia: diety z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju do lub od momentu przekroczenia granicy RP w kwocie ustalonej w przepisach powszechnie obowiązujących dotyczących podróży służbowych, diety z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju od momentu opuszczenia RP do momentu powrotu na terytorium RP zwana dalej dietą zagraniczną liczone według określonej stawki bazowej (określonej kwotowo w EURO) za każdą rozpoczętą dobę po przekroczeniu granicy Państwa.
W przypadku przekroczenia czasu przewidzianego na wykonanie zadania zgodnie z Ustawą o czasie pracy oraz Ustawą o czasie jazdy kierowców naliczenie diet nastąpi wg stawki przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wypłacane kierowcom-mechanikom, zatrudnionym na umowę o pracę, z tytułu odbywanych podróży służbowych diety podlegać będą zwolnieniu przedmiotowemu z podatku dochodowego od osób fizycznych?
Zdaniem wnioskodawcy, wypłacane kierowcom, zatrudnionym na umowę o pracę, z tytułu odbywanych podróży służbowych diety będą podlegać zwolnieniu przedmiotowemu z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - dalej updof, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Natomiast stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) updof, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.
Przepisami wydanymi przez właściwego ministra są: rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990), rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991).
Stosownie do postanowień art. 775 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Ponieważ przepisy prawa pracy nie zawierają definicji „stałego miejsca pracy” wskazanym jest przyjąć, iż do jego określenia, dla celów stosowania art. 775 Kodeksu pracy, powinno dojść w układach zbiorowych, regulaminach wynagradzania bądź w umowach o pracę zawieranych z pracownikami.
Z opisu przedstawionego powyżej wynika, iż zgodnie z projektowanymi postanowieniami zawartymi w umowie o pracę - miejscem pracy (miejscem wykonywania pracy) kierowcy-mechanika będzie, co do zasady, siedziba firmy. Tam otrzyma on przydział swoich zadań i polecenie wyjazdu służbowego. Oznacza to zarazem, iż zatrudnieni na podstawie stosunku pracy kierowcy-mechanicy (pracownicy) świadcząc swą pracę poza siedzibą firmy, tzn. na obszarze całego kraju a także poza granicami kraju wykonują swe obowiązki będąc w podróży służbowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca powołuje: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 1995r.
(APr 7/95, OSA 1995, nr 3 poz. 34), w którym potwierdzono prawo kierowców do świadczeń związanych z podróżą służbową; uchwała SN z dnia 17 września 1985r. (PZP 37/85, OSNC 1986, nr 6, poz. 94), w której przyznano prawo do diet pracownikom wysłanym poza miasto, nawet jeżeli miejsce docelowe mieści się w obszarze prowadzonej działalności; wyrok SN z dnia 08 kwietnia 1998r. (PKN 24/98, OSNP, 1999, nr 7, poz. 239), w którym potwierdzono prawo kierowców do diet z tytułu podróży służbowej; pismo Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 15 listopada 2005r (sygn.
PBB3-415/9-81/2005); interpretację indywidualną z dnia 21 lipca 2008r. wydaną przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (IPPB1/415-547/08-2/AJ); wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. VIII SA/Wa 311/07 (LEX nr 468893); wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 września 2006r. sygn. akt I SA/Ol 351/06. Przedstawione powyżej uzasadnienia prawne jednoznacznie wskazuje, że w sytuacji gdy pracownikowi (kierowcy) wykonującemu pracę poza siedzibą firmy - będącemu w podróży służbowej, wypłacane są diety i inne należności za czas podróży służbowej, świadczenia takie, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 a) updof, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zasadność stosowania zwolnienia wynika także z przykładowo przytaczanych interpretacji indywidualnych wydanych przez organy podatkowe, a także z cytowanych orzeczeń sądowych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13. Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy: rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.
U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Zatem diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika na obszarze kraju i poza nim zwolnione są z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w ww. rozporządzeniach.
Jednakże warunkiem niezbędnym dla skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odbycie przez pracownika podróży służbowej. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w kwestii tej należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).
W przepisie art. 775 § 1 Kodeksu pracy ustawodawca określił, iż pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługuje zwrot kosztów związanych z podróżą służbową. W świetle art. 29 ust. 1 Kodeksu pracy określenie w umowie o pracę m.in. miejsca wykonywania pracy, pozostaje w gestii stron stosunku pracy. Pod pojęciem miejsca pracy rozumie się zarówno stały punkt w znaczeniu geograficznym, jak i pewien oznaczony obszar, strefę określoną granicami jednostki administracyjnej podziału kraju w inny dostatecznie wyraźny sposób, w którym będzie świadczona praca.
Miejsce pracy nie musi pokrywać się z siedzibą zakładu pracy, bowiem te pojęcia nie są tożsame. Decyzję o tym czy pracownik odbywa podróż służbową podejmuje pracodawca wysyłający pracownika poza miejsce określone jako miejsce pracy.
Zatem w sytuacji, gdy zostaną spełnione warunki wynikające z art. 775 § 1 Kodeksu pracy oraz z rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, to świadczenia wypłacane przez pracodawcę z tytułu odbywanych podróży służbowych korzystać będą ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w wymienionych rozporządzeniach.
Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy m.in. ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych.
Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Upoważnienie do wydawania indywidualnych interpretacji obejmuje jedynie przepisy podatkowe. Fakt, iż normy te powołują pojęcia uregulowane w innych gałęziach prawa – w prawie pracy, nie oznacza jednak, iż pojęcia te stają się prawem podatkowym.
Dlatego też tut. organ zaznacza, że powyższa interpretacja jest prawidłowa pod warunkiem, iż wykonywane przez pracowników-kierowców wyjazdy stanowią – w świetle odrębnych przepisów – podróż służbową. Ostateczne rozstrzygnięcie kwestii, czy wykonywanie pracy kierowcy może być uznane za podróż służbową należy do właściwości Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, które jest organem właściwym w zakresie prawa pracy. Odnosząc się do powołanych przez wnioskodawcę wyroków oraz interpretacji prawa podatkowego, tut.
Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.