INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16 stycznia 2012r. (data wpływu do tut.
Biura 23 stycznia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu dywidend wypłacanych przez Spółkę kapitałową z siedzibą w Wielkiej Brytanii – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 stycznia 2012r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu dywidend wypłacanych przez Spółkę kapitałową z siedzibą w Wielkiej Brytanii.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca przybył do Wielkiej Brytanii w październiku 2010r. Do listopada 2011r. pracował na umowę o pracę. Przez cały okres przeszły jak i w przyszłości jego rodzina (żona, dwójka dzieci) pozostają w Polsce. Wnioskodawca posiada w Polsce jedno stałe i jedno tymczasowe zameldowanie, nie planuje pozostać w Wielkiej Brytanii, gromadzi majątek w Polsce, przyjeżdża do Polski średnio co cztery tygodnie. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 3 ust. 1 pkt 1a posiada więc w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy ze względu na centrum życia osobistego.
Wnioskodawca uzyskał od urzędu skarbowego certyfikat rezydencji CFR-1 za okres 01 stycznia 2011r. – 04 stycznia 2012r. Wnioskodawca złożył zeznanie PlT-36 z załącznikiem PIT-ZG za rok 2010, wykazując całkowity przychód z Wielkiej Brytanii przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją. Wnioskodawca złoży takie samo zeznanie za rok 2011. Pod koniec listopada 2011r. wnioskodawca zarejestrował w Wielkiej Brytanii spółkę z o.o., w której został dyrektorem i otrzymał 50% udziałów. Jednocześnie wnioskodawca wykonuje w Wielkiej Brytanii usługi programistyczne na rzecz spółki, będące przedmiotem działalności spółki (tworzenie i utrzymanie oprogramowania).
Wnioskodawca do końca roku 2011 otrzymywał ze spółki wyłącznie wynagrodzenie wynikające ze stosunku pracy. Wszelkie decyzje dotyczące spółki podejmowane są przez jej dyrektora (wnioskodawcę). Działalność spółki prowadzona jest wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii. Począwszy od 2012r. spółka zamierza wypłacać wnioskodawcy dywidendy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Jaką metodę unikania podwójnego opodatkowania ma zastosować wnioskodawca przy rozliczaniu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce przy obliczaniu podatku od dywidend wypłacanych przez spółkę zarejestrowaną w Wielkiej Brytanii, dla której wykonuje w Wielkiej Brytanii usługi, będące przedmiotem działalności spółki? Zdaniem wnioskodawcy, począwszy od 2012r. chcąc rozliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce, wnioskodawca zamierza zastosować w przypadku wypłacanych dywidend metodę wyłączenia z progresją.
Art. 10 Konwencji dotyczący dywidend, ogólnie narzuca zastosowanie metody zaliczenia proporcjonalnego, jednak w pkt 4 stosuje wyjątek dla odbiorcy dywidend, który wykonuje w umawiającym się państwie usługi na rzecz podmiotu wypłacającego dywidendy, jeśli usługi te stanowią przedmiot działalności podmiotu wypłacającego.
W takim przypadku zgodnie z art. 10 ust. 4 Konwencji regulacje ust. 1 i 2 są wyłączone, a zastosowanie ma art. 7. Art. 22 Konwencji stwierdza, że w przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się co do zasady stosując metodę wyłączenia z progresją; metodę proporcjonalnego odliczenia stosuje się wyłącznie w zakresie dochodów podlegających opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z postanowieniami artykułów 10,11,12 lub 13 Konwencji. Ponieważ w opisywanym przypadku do uzyskiwanych dochodów nie ma zastosowania art. 10, a art. 7 Konwencji – wnioskodawca stoi na stanowisku, że właściwą metodą unikania podwójnego opodatkowania będzie tu metoda wyłączenia z progresją.
Stanowisko wnioskodawcy potwierdza fakt uzyskania przez niego informacji od brytyjskiej firmy obsługującej księgowość wspomnianej spółki, że brytyjski urząd skarbowy (HMRC) będzie egzekwował całkowity podatek od dywidend wnioskodawcy według brytyjskich stawek powołując się na art. 10, pkt 4 Konwencji, tj. nie będzie możliwości ograniczenia podatku zapłaconego w Wielkiej Brytanii do 10%, jak to ma miejsce np. w art. 10 pkt 2b Konwencji.
Brytyjski urząd skarbowy będzie uzasadniał takie stanowisko faktem, że wspomniana spółka zarejestrowana jest w Wielkiej Brytanii, jej działalność obejmuje wyłącznie Wielką Brytanię, a wnioskodawca uzyskujący dywidendy wykonuje na rzecz tej spółki usługi w Wielkiej Brytanii. Brytyjski urząd skarbowy zamierza więc, ze względu na opisaną sytuację wnioskodawcy, zachować wyłączność do podatku należnego od wypłaconych dywidend. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz. U. z 2012r. poz. 361 z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przy czym w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie natomiast do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 Konwencji z dnia 20 lipca 2006r. między Rzeczpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (Dz. U. z 2006r. Nr 250, poz. 1840) dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Jednakże w świetle art. 10 ust. 2 lit. b) Konwencji takie dywidendy z zastrzeżeniem punktu a) niniejszego ustępu, mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty dywidend brutto. Użyty w powyższym przepisie zwrot „mogą być opodatkowane” nie oznacza dowolności w wyborze miejsca opodatkowania dywidend.
Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że umowa przyznaje prawo do opodatkowania dywidendy nie tylko Państwu, w którym miejsce zamieszkania lub siedziby ma osoba otrzymująca dywidendę, ale również Państwu, w którym siedzibę ma spółka wypłacająca dywidendę.
Podwójnego opodatkowania będzie się wówczas unikać poprzez zastosowanie metody wymienionej w art. 22 ust. 2 lit. b Konwencji, zgodnie z którym jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski majątkowe, które zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12 lub 13 niniejszej Konwencji, mogą być opodatkowane w Zjednoczonym Królestwie, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu lub zysków majątkowych tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Zjednoczonym Królestwie.
Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód lub zyski majątkowe uzyskane w Zjednoczonym Królestwie. Co do zasady zatem dochody z dywidendy wypłaconej przez spółkę z siedzibą w Wielkiej Brytanii osobie mającej miejsce zamieszkania w Polsce podlegać będą opodatkowaniu w Polsce z uwzględnieniem metody proporcjonalnego odliczenia.
Warto jeszcze wyjaśnić, że pod pojęciem „dywidendy” użytym w art. 10 Konwencji ust. 3 umowy rozumieć należy dochód z udziałów (akcji) lub innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód z innych praw w spółce, który według prawa Umawiającego się Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z udziałów (akcji) i obejmuje również każdy dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest traktowany jak dywidenda lub dystrybucja dokonywana przez spółkę.
Jednakże w myśl art. 10 ust. 4 Konwencji postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do dywidend, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, działalność poprzez zakład w nim położony i gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia art. 7 Konwencji.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 Konwencji zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie (Polsce), chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie (Wielka Brytania) poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane odpowiednio w drugim Państwie (Wielka Brytania), jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu zakładowi. Przepis art. 10 ust. 4 Konwencji stanowi zatem wyjątek, do którego nie mają zastosowania postanowienia ust. 1 i 2 tego przepisu.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 4 Konwencji, aby do opodatkowania dywidendy wypłaconej osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie można było zastosować postanowienia art. 7 Konwencji zamiast jej art. 10 ust. 1 i 2 muszą być łącznie spełnione dwa warunki: osoba uprawniona do dywidend mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie ma wykonywać w drugim Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendę działalność poprzez zakład w nim położony oraz udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu.
Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawca od 2010r. przebywa w Wielkiej Brytanii, gdzie do listopada 2011r. pracował na umowę o pracę. W Polsce wnioskodawca ma miejsce zamieszkania. Pod koniec listopada 2011r. wnioskodawca zarejestrował w Wielkiej Brytanii spółkę z o.o., w której został dyrektorem i otrzymał 50% udziałów. Jednocześnie wnioskodawca wykonuje w Wielkiej Brytanii usługi programistyczne na rzecz spółki, będące przedmiotem działalności spółki (tworzenie i utrzymanie oprogramowania). Wnioskodawca do końca 2011r. otrzymywał ze spółki wyłącznie wynagrodzenie wynikające ze stosunku pracy.
Wszelkie decyzje dotyczące spółki podejmowane są przez jej dyrektora (wnioskodawcę). Działalność spółki prowadzona jest wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii. Począwszy od 2012r. spółka zamierza wypłacać wnioskodawcy dywidendy. Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy w kontekście zapytania ujętego we wniosku stwierdzić należy, iż co do zasady jak słusznie zauważa wnioskodawca do dochodów z dywidend w myśl art. 10 Konwencji stosuje się metodę odliczenia proporcjonalnego.
Jednakże w art. 10 ust. 4 Konwencji ustawodawca przewidział wyłączenie w sytuacji, kiedy osoba uprawniona do dywidend wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie działalność poprzez zakład w nim położony i gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane faktycznie wiąże się z działalnością tego zakładu. Użycie w art. 10 ust. 4 Konwencji spójnika „i” oznacza, że oba te warunki muszą być spełnione przez wnioskodawcę łącznie, aby w ogóle można mówić o zastosowaniu art. 7 Konwencji. Wskazać należy, że wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę stanowi Modelowa Konwencja, jak i brzmienie Komentarza do niej.
Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. Konwencji należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu. Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw.
Termin„przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych. – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Jak już wskazano, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby.
Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem, że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby. Zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i ust. 2 Konwencji określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Określenie "zakład" obejmuje w szczególności: siedzibę zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom, albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych. Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy (art.
5 ust. 3 Konwencji ). Jednocześnie w Konwencji zastrzeżone zostało, że określenie "zakład" nie obejmuje: użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania; utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym; utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek rodzajów działalności, o których mowa w punktach od a) do e) niniejszego ustępu, pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
Jak wyżej wskazano, art. 5 Konwencji wprost wskazuje że przez zakład należy rozumieć stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Z treści wskazanego przypisu, w kontekście zapisów Komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (zawierającym, powszechnie uznane przez państwa członkowskie OECD, w tym Polskę i stosowane przez organy tych państw, wskazówki interpretacyjne do Umów o unikaniu podwójnego opodatkowania opartych na Konwencji) wynika konieczność spełnienia łącznie trzech przesłanek uznania danej sytuacji za powodującą powstanie zakładu w danym państwie, tj.: fizyczne istnienie miejsca w przestrzeni (budynku, lokalu, powierzchni użytkowej); istnienie tego miejsca i korzystanie z niego muszą posiadać cechę „stałości’; za pomocą tego miejsca musi być prowadzona działalność (za pomocą zależnego od siebie personelu).
Z przedstawionej powyżej wykładni przepisów wynika jednoznacznie, że pojęcie zakładu należy wiązać z działalnością przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną. Jest oczywistym, że działalnością przedsiębiorstwa nie jest świadczenie usług przez osobę fizyczną na podstawie umowy o pracę. Taka osoba osiąga wyłącznie przychód z pracy najemnej. Podobnie oczywistym jest, że posiadanie udziałów w spółce kapitałowej przez osobę fizyczną nie jest prowadzeniem działalności przedsiębiorstwa. Osoba fizyczna nie prowadzi w tym przypadku działalności gospodarczej a więc nie prowadzi przedsiębiorstwa a jedynie uczestniczy w zysku innego podmiotu jako jego udziałowiec.
Spółka kapitałowa jest odrębnym podmiotem, odrębnym podatnikiem, do którego nie mają zastosowania zasady transparentności podatkowej. Spółka kapitałowa sama rozlicza się z prowadzonej przez siebie działalności i nie ma przy tym znaczenia kto podejmuje decyzje dotyczące zarządzania tą spółką. Fakt, że decyzje dotyczące spółki podejmuje wnioskodawca jako jej dyrektor nie oznacza, że wnioskodawca poprzez tę spółkę kapitałową prowadzi w Wielkiej Brytanii przedsiębiorstwo. Za błędne należy więc uznać stanowisko, że z tytułu posiadania udziałów w spółce kapitałowej oraz zarządzania tą spółką osoba fizyczna prowadzi przedsiębiorstwo posiadając w Wielkiej Brytanii zakład.
Aby mówić o posiadaniu zakładu w Wielkiej Brytanii w pierwszej kolejności osoba fizyczna winna prowadzić działalność w formie przedsiębiorstwa, czyli zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami osoba fizyczna winna prowadzić działalność gospodarczą. Dopiero w następnej kolejności ustala się czy ta działalność prowadzona jest w Wielkiej Brytanii przez stałą placówkę czyli zakład. Ale ma to być stała placówka działalności gospodarczej tej osoby fizycznej. W żadnym wypadku stałą placówką czyli zakładem nie jest wykonywanie usług na podstawie umowy o pracę na rzecz spółki kapitałowej ani sprawowanie zarządu nad spółką kapitałową poprzez wykonywanie funkcji dyrektora.
Podkreślić należy, że spółka kapitałowa to odrębny podmiot a nie przedsiębiorstwo osoby fizycznej będącej udziałowcem tej spółki. Wypłacenie przez spółkę kapitałową dywidendy udziałowcowi będącemu osobą fizyczną nie jest zatem dochodem z działalności przedsiębiorstwa, ale dochodem udziałów posiadanych w tej spółce przez osobę fizyczną. Spółka kapitałowa nie może być traktowana jako prywatne przedsiębiorstwo jej udziałowców. Wnioskodawca nie wskazał we wniosku na jakiej podstawie mają być świadczone przez niego po 01 stycznia 2012r. usługi programistyczne na rzecz spółki.
Jeśli w tym zakresie wnioskodawca sam nie będzie prowadził przedsiębiorstwa zajmującego się świadczeniem takich usług, to nie ma podstaw do rozważania czy wnioskodawca wykonuje w Wielkiej Brytanii działalność przez położony w tym Państwie zakład. O zakładzie w Wielkiej Brytanii nie można mówić tylko z tego powodu, że wnioskodawca wykonuje usługi na rzecz podmiotu, który w Wielkiej Brytanii ma swoją siedzibę. Drugi z warunków, o którym mowa w art. 10 ust. 4 Konwencji stanowi, że udział w tytułu którego dywidendy są wypłacone faktycznie ma wiązać się z działalnością takiego zakładu.
A zatem nawet gdyby wnioskodawca wykonywał usługi programistyczne na rzecz spółki wypłacającej dywidendę w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa i to przedsiębiorstwo miało na terenie Wielkiej Brytanii stałą placówkę zwaną zakładem, to dla zastosowania art. 7 Konwencji konieczne jest jeszcze wykazanie, że udział z tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu. Taki związek nie będzie zachodził w niniejszej sprawie przy tak opisanym zdarzeniu.
Oczywistym jest bowiem, że udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane wiąże się dla wnioskodawcy nie z faktem posiadania zakładu, ale z faktem posiadania przez niego udziałów w spółce wypłacającej dywidendę. Każda osoba fizyczna posiadająca udziały w spółce kapitałowej z siedzibą na terytorium Wielkiej Brytanii z samego tylko faktu posiadania tych udziałów ma prawo do dochodu ze spółki kapitałowej zwanego dywidendą. Wnioskodawca nie musi zatem świadczyć usług na rzecz spółki poprzez położony w Wielkiej Brytanii zakład aby mieć prawo do otrzymania od spółki dywidendy.
Uprawnienie wnioskodawcy wynika z posiadania przez niego bezpośrednio udziałów spółki kapitałowej a nie z wykonywania na rzecz tej spółki usług. Zgodnie z powyższym, do wnioskodawcy nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 Konwencji a tym samym art. 7, lecz art. 10 ust. 1 i 2 Konwencji. To oznacza, że przy rozliczaniu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce z tytułu dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą w Wielkiej Brytanii wnioskodawca powinien stosować metodę proporcjonalnego odliczenia.
W tym miejscu należy też zwrócić uwagę, że wnioskodawca swoje stanowisko oparł na tezie, że art. 10 ust. 4 Konwencji przewiduje wyjątek dla odbiorcy dywidend, który wykonuje w Umawiającym się Państwie usługi na rzecz podmiotu wypłacającego dywidendy, jeśli usługi te stanowią przedmiot działalności podmiotu wypłacającego. Ten argument wnioskodawcy jest jednak sprzeczny z literalną treścią art. 10 ust. 4 Konwencji, która nie brzmi w taki sposób jak powyżej powołał ją wnioskodawca. Dodać również należy, że o interpretacji art. 10 Konwencji przesądza jego treść a nie informacja w jaki sposób egzekwować podatek chce brytyjski urząd skarbowy.
Wykładnia brytyjskiej firmy obsługującej księgowość spółki kapitałowej, w której wnioskodawca jest udziałowcem nie może pozbawić Państwa Polskiego prawa do podatku z dywidendy wypłacanej wnioskodawcy, jeśli z Konwencji miedzy Rzecząpospolitą Polską a Wielką Brytanią w ogóle nie wynika aby w niniejszej sprawie była ku temu podstawa. Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.