INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 września 2012r.
(data wpływu 21 września 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 18 grudnia 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działek – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 września 2012r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działek.
Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 grudnia 2012r., będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 11 grudnia 2012r. znak: IBPP1/443-1008/12/AZb. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe): Wnioskodawca w roku 2004 nabył nieruchomość gruntową składającą się z dwóch działek o powierzchniach 0,3577 ha oraz 0,0308 ha. Nieruchomość ta została nabyta w formie darowizny od jednego ze współwyznawców, który na stałe zamieszkuje w Kanadzie i nie posiadał identyfikatora NIP.
W ewidencji gruntów i budynków prowadzonym przez Starostę C. nieruchomość ta stanowiła grunty orne klasyfikacja R III b i pastwiska klasyfikacja Ps IV, a w planie miejscowym Gminy H. określono przeznaczenie jako tereny budownictwa jednorodzinnego. Wnioskodawca w żaden sposób nie uatrakcyjniał nabytej nieruchomości. Nieruchomość ta nie jest związana z jakąkolwiek działalnością gospodarczą prowadzoną przez Parafię, usytuowana jest z dala od majątku Parafii wykorzystywanego do działalności kultowej.
W związku z realizowanym przez Parafię w latach 2007-2010 projektem finansowanym częściowo ze środków Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod nazwą „…" zachodziła konieczność poniesienia przez Parafię dodatkowych nakładów na tzw. udział własny w realizowanym projekcie. W związku z tym w roku 2007 dokonano podziału przedmiotowej nieruchomości na trzy działki. W roku 2010 Parafia dla pozyskania środków finansowych na udział własny sprzedała jedną z działek i od tej transakcji odprowadziła podatek VAT.
Obecnie Parafia realizuje drugi projekt związany z ochroną zabytków, a związany on jest z remontem zabytkowego prospektu i organ znajdujących się w Kościele J. Na realizację tego projektu Parafia także zamierza wystąpić o częściowe dofinansowanie zewnętrzne, natomiast udział własny sfinansować ze zbycia pozostałych dwóch działek położonych w H. W uzupełnieniu wniosku z dnia 18 grudnia 2012r. Wnioskodawca wskazał, iż Parafia nabyła w wyniku darowizny od jednego ze współwyznawców, który na stałe zamieszkuje w Kanadzie i nie posiadał identyfikatora NIP nieruchomość położoną w H. składającą się z dwóch parcel gruntowych oznaczonych p.gr. 1469/15 o powierzchni 0,3577 ha oraz p.gr. 1468/7 o pow.
0,0308 ha. P.gr. 1468/7 jest miedzą łączącą p.gr. 1469/15 z drogą publiczną. Akty darowizny zostały spisane odrębnie na każdą parcelę w Kancelarii Notarialnej, dla parceli 1469/15 w dniu 5 lipca 2004r. rep. A ..., natomiast dla parceli 1468/7 rep. A nr ... . Nie wyrażono w umowie darowizny jasno intencji darczyńcy.
Należy uznać jednak, biorąc pod uwagę okoliczność, iż nieruchomość ta nie przylega bezpośrednio do innych nieruchomości parafialnych oraz to, że parafia nie planowała i nie planuje budowy obiektów kultu religijnego na przedmiotowych parcelach, że intencją darczyńcy było przeznaczenie darowanej nieruchomości na potrzeby parafialne - kultu religijnego poprzez jej sprzedaż przez parafię. Taki też był zamiar Parafii. Parafia, zgodnie z prawem wewnętrznym, wszczęła procedurę sprzedaży otrzymanej nieruchomości. Organem kompetentnym do wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości jest Zgromadzenie Parafialne. W dniu 12 lutego 2006r.
Zgromadzenie Parafialne podjęło uchwałę nr xx/2006 o wyrażeniu zgody na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Uchwała zgromadzenia został zatwierdzona, zgodnie z prawem wewnętrznym, przez Konsystorz Kościoła. Należy podkreślić, że w umowie darowizny Parafia zobowiązała się nie przeznaczać otrzymanej w darowiźnie nieruchomości na działalność gospodarczą. Przez cały okres Parafia nie wydzierżawiała przedmiotowej nieruchomości i nie czerpała z niej jakichkolwiek pożytków - nie prowadziła działalności rolniczej na tych parcelach. Parafia płaciła należny podatek od nieruchomości oraz ponosiła pozostałe koszty utrzymania nieruchomości (wykaszanie trawy i chwastów).
W roku 2007 właściciel nieruchomości zabudowanej przylegającej bezpośrednio do parceli 1469/15 zwrócił się do Parafii o zakup części tej parceli uzasadniając to koniecznością poprawy kształtu swojej nieruchomości oraz wzrostu jej użyteczności (odległość pomiędzy jego domem a parcelą parafialną była 4 m).
W związku z tym Parafia podzieliła parcelę 1469/15 na trzy mniejsze parcele - odpowiednio 1469/16, 1469/17, 1469/18. W roku 2010 Parafia dla pozyskania środków finansowych na tzw. udział własny w realizowanym projekcie mającym na celu ochronę zabytkowych księgozbiorów parafialnych, zbyła na rzecz ww. sąsiada parcelę 1469/18 o powierzchni 1022 m2 oraz udział (1/3) w miedzy dojazdowej (parcela 1468/7). Cenę ustalono w oparciu o przeprowadzone negocjacje. Parafia wówczas od tej transakcji odprowadziła podatek VAT. Również na wniosek innego sąsiada, dla uzyskania dojazdu do drogi publicznej, w 2011 roku Parafia sprzedała udział (1/9) w parceli 1468/7 - miedzy.
Także od tej transakcji został odprowadzony podatek VAT. Odprowadzając od tych dwóch transakcji podatek VAT, Parafia nie konsultowała swoich czynności z osobami zajmującymi się podatkami, kierowała się raczej ogólnymi przesłankami w zakresie obowiązków podatkowych i szczątkową wiedzą na temat ówczesnych wykładni podatkowych VAT organów skarbowych. Parafia uprzednio nie sprzedawała jakichkolwiek nieruchomości, nie posiadała bowiem zbędnych nieruchomości, nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na nabywaniu nieruchomości i ich uatrakcyjnianiu w celu dalszej odsprzedaży.
Również na otrzymanych w darowiźnie parcelach nie prowadzono i nie zamierza się prowadzić żadnych działań mających na celu wzrost wartości nieruchomości (np. budowa drogi, ogrodzenia, uzbrojenie terenu w sieci wodociągowe, gazowe, kanalizacji sanitarnej, energetyczne). Jak podkreślono powyżej, organem kompetentnym zgodnie z prawem wewnętrznym Kościoła do podejmowania decyzji o zbyciu nieruchomości jest Zgromadzenie Parafialne. W jego skład wchodzą członkowie Parafii, posiadający czynne prawo wyborcze i wpisani na listę wyborców, prowadzoną przez Radę Parafialną.
Zatem po podjęciu stosownej uchwały, informacja o zbywaniu przez Parafię nieruchomości jest powszechnie znana wśród członków Parafii. W związku z tym Parafia nie prowadzi profesjonalnej prezentacji zbywanych nieruchomości oraz nie podejmuje innych działań marketingowych mających na celu pozyskanie nabywców. Również nie będzie zlecać sprzedaży przedmiotowych parcel wyspecjalizowanym biurom obrotu nieruchomościami. Do Parafii wpłynęło już kilka zapytań, ze strony członków Parafii, o możliwość zakupu tych parcel i taka forma pozyskania nabywcy, uwzględniająca negocjacje cenowe, jest planowana przy sprzedaży.
Parafia nabyła także w ramach zawartej ugody w dniu 22 lipca 1998 roku przed Komisją Regulacyjną dziewięć działek w obrębie G. oznaczonych numerami kolejno od 1523/14 do 1523/22 i jest nadal ich właścicielem. Działki te Parafia nabyła od Gminy G. w zamian za przekazaną Gminie G. inną nieruchomość parafialną. Również dla tych działek organ Parafii tj. Zgromadzenie Parafialne podjęło uchwałę o ich zbyciu.
Obecnie Parafia przystępuje do projektu związanego z ochroną zabytków - remont zabytkowego prospektu i organ znajdujących się w Kościele J. Planowana realizacja zadania to lata 2014-2015. W przypadku wystąpienia braku środków finansowych na pokrycie wydatków na to zadanie, planuje się sprzedaż działek w G. Działki te, podobnie jak w H., nie są w jakikolwiek sposób przez Parafię uatrakcyjniane w celu podniesienia ich wartości, nie jest prowadzona na nich działalność rolnicza. Opisane powyżej zasady pozyskania nabywców będą stosowane przy ewentualnej sprzedaży działek w G. Parafia jest czynnym podatnikiem VAT od 20 października 1997r. składając stosowną deklarację VAT-R.
Jest właścicielem kamienic na terenie Miasta C. i wynajmuje w nich lokale użytkowe. Także, jako właściciel cmentarzy, wydzierżawia miejsca grobowe. Sprzedaż ta jest objęta podatkiem VAT. Parafia składa comiesięcznie deklarację VAT-7. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Parafia sprzedając pierwszą działkę w 2010 roku stała się płatnikiem podatku VAT? Czy Parafia sprzedając pozostałą część swojego majątku, który nabyła w drodze darowizny bez zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej – handlowej staje się podatnikiem podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie nie staje się on podatnikiem podatku VAT.
Decydujące znaczenie ma bowiem tutaj fakt, że Parafia nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z handlem nieruchomościami. Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega bowiem dostawa towarów, w tym także gruntów wyłącznie wówczas, gdy dokonana będzie przez podmiot mający status podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Parafia, jako osoba prawna Kościoła, nie może być podatnikiem VAT, gdyż nie prowadzi profesjonalnej działalności w obrocie nieruchomościami, pomimo tego iż ma zamiar wykonać czynność sprzedaży nieruchomości powtórnie. Bez znaczenia jest fakt dokonania przez Parafię podziału nabytej nieruchomości.
Należy bowiem uznać, że o tym, czy dokonanie podziału gruntu na kilka działek i ich sukcesywna sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, tj. czy dana osoba będzie występować w roli podatnika VAT decydować będą przede wszystkim zamiary podatnika co do nieruchomości w momencie jej nabycia. Opodatkowaniu podatkiem VAT powinna więc podlegać sprzedaż, jeżeli nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych - tj. w celu dokonania podziału i odsprzedaży wydzielonych działek z zyskiem lub w celu wykorzystania w inny zarobkowy sposób.
Parafia nabyła nieruchomość w H. w drodze darowizny i użytkowała ją przez pewien czas - nie można zatem mówić, że Parafia działa jako handlowiec będący podatnikiem VAT, a jedynie dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności. W konsekwencji sprzedaż działek, dokonywana poza zakresem działalności gospodarczej, na podstawie art. 5 ust 1 ustawy nie podlega opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za nieprawidłowe.
Na wstępie należy zauważyć, że z uwagi na ścisłe powiązanie kwestii zawartych w zadanych przez Wnioskodawcę pytaniach, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług udzielono w jednej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r.
Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W świetle art. 2 pkt 6 tej ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Natomiast według art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Ustawodawca w ww. przepisach – poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej – wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.
Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.
Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do: podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania, zakłócenia konkurencji. Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.: powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.
Realizację tych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cytowany art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie każda bowiem czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1, ze zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
Z treści art. 15 ust. 1 tej ustawy wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.
O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego sprawy, Wnioskodawca, w celu dokonania dostawy przedmiotowych nieruchomości, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.
Należy także zauważyć, iż Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie, zdaniem Trybunału, okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej.
Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Należy mieć jednak na uwadze, że majątek prywatny może wystąpić co do zasady u osób fizycznych, natomiast podmioty będące osobami prawnymi w istocie nie posiadają „majątku prywatnego”. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca (Parafia) nabył w wyniku darowizny od jednego ze współwyznawców, który na stałe zamieszkuje w Kanadzie i nie posiadał identyfikatora NIP nieruchomość położoną w H. składającą się z dwóch parcel gruntowych oznaczonych p.gr. 1469/15 o powierzchni 0,3577 ha oraz p.gr. 1468/7 o pow. 0,0308 ha. P.gr. 1468/7 jest miedzą łączącą p.gr. 1469/15 z drogą publiczną.
Akty darowizny zostały spisane odrębnie na każdą parcelę, dla parceli 1469/15 w dniu 5 lipca 2004r. rep. A ..., natomiast dla parceli 1468/7 rep. A nr ... . Nie wyrażono w umowie darowizny jasno intencji darczyńcy. Wnioskodawca uznał jednak, biorąc pod uwagę okoliczność, iż nieruchomość ta nie przylega bezpośrednio do innych nieruchomości parafialnych oraz to, że parafia nie planowała i nie planuje budowy obiektów kultu religijnego na przedmiotowych parcelach, że intencją darczyńcy było przeznaczenie darowanej nieruchomości na potrzeby parafialne - kultu religijnego poprzez jej sprzedaż przez parafię. Taki też był zamiar Parafii.
Parafia, zgodnie z prawem wewnętrznym, wszczęła procedurę sprzedaży otrzymanej nieruchomości. Organem kompetentnym do wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości jest Zgromadzenie Parafialne. W dniu 12 lutego 2006r. Zgromadzenie Parafialne podjęło uchwałę nr xx/2006 o wyrażeniu zgody na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. Uchwała zgromadzenia została zatwierdzona, zgodnie z prawem wewnętrznym, przez Konsystorz Kościoła.
W roku 2007 właściciel nieruchomości zabudowanej przylegającej bezpośrednio do parceli 1469/15 zwrócił się do Parafii o zakup części tej parceli uzasadniając to koniecznością poprawy kształtu swojej nieruchomości oraz wzrostu jej użyteczności (odległość pomiędzy jego domem a parcelą parafialną była 4 m).
W związku z tym Parafia podzieliła parcelę 1469/15 na trzy mniejsze parcele - odpowiednio 1469/16, 1469/17, 1469/18. W roku 2010 Parafia dla pozyskania środków finansowych na tzw. udział własny w realizowanym projekcie mającym na celu ochronę zabytkowych księgozbiorów parafialnych, zbyła na rzecz ww. sąsiada parcelę 1469/18 o powierzchni 1022 m2 oraz udział (1/3) w miedzy dojazdowej (parcela 1468/7). Cenę ustalono w oparciu o przeprowadzone negocjacje. Parafia wówczas od tej transakcji odprowadziła podatek VAT. Również na wniosek innego sąsiada, dla uzyskania dojazdu do drogi publicznej, w 2011 roku Parafia sprzedała udział (1/9) w parceli 1468/7 - miedzy.
Także od tej transakcji został odprowadzony podatek VAT.
Obecnie Parafia realizuje drugi projekt związany z ochroną zabytków, a związany on jest z remontem zabytkowego prospektu i organ znajdujących się w Kościele J. Na realizację tego projektu Parafia także zamierza wystąpić o częściowe dofinansowanie zewnętrzne, natomiast udział własny sfinansować ze zbycia pozostałych dwóch działek położonych w H. W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy z tytułu sprzedaży przez niego w 2010r. pierwszej działki nr 1496/18 o powierzchni 1022 m2 stał się podatnikiem podatku VAT oraz czy sprzedając pozostałą część swojego majątku, który nabył w drodze darowizny, staje się podatnikiem podatku VAT.
Odnosząc się powyższych wątpliwości Wnioskodawcy należy stwierdzić, że uznanie czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy Wnioskodawca w celu dokonania dostawy działek i udziałów w działkach podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.
Przyjęcie, że Wnioskodawca sprzedając i planując kolejne sprzedaże działek i udziałów w działkach działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jego działalność w tym zakresie przybrała formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Należy zauważyć, iż Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.
Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie, zdaniem Trybunału, okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Ponadto w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów mimo, że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo istotnym elementem, przesadzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem działalności.
Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz powołane regulacje, jak i ugruntowane orzecznictwo TSUE, odnośnie dokonanego zbycia działki 1469/18 i udziałów w działce 1468/7 oraz planowanej sprzedaży działek 1469/16 i 1469/17, należy stwierdzić, że aktywność Wnioskodawcy w zakresie zbycia tych działek i udziałów w działkach jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Powyższe czynności miały na celu - jak wskazał Wnioskodawca we wniosku – osiągnięcie zysku z ich sprzedaży. Jak wynika bowiem z wniosku, intencją darczyńcy było przeznaczenie darowanej nieruchomości na potrzeby parafialne – kultu religijnego poprzez jej sprzedaż przez Wnioskodawcę oraz że taki też był zamiar Wnioskodawcy (otrzymana w darowiźnie nieruchomość nie przylega bezpośrednio do innych nieruchomości parafialnych oraz Parafia nie planowała i nie planuje budowy obiektów kultu religijnego na przedmiotowych nieruchomościach).
Nabycie przedmiotowych działek (w formie darowizny) w celu ich sprzedaży przez podatnika podatku VAT powoduje, że nabycie nieruchomości stanowiło czynność wykonaną w ramach działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży tych działek. Należy zauważyć, iż Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT od 20 października 1997r. składając stosowną deklarację VAT-R. Jest właścicielem kamienic na terenie Miasta C. i wynajmuje w nich lokale użytkowe. Także, jako właściciel cmentarzy, wydzierżawia miejsca grobowe. Sprzedaż ta jest objęta podatkiem VAT.
Parafia składa comiesięcznie deklarację VAT-7. Zatem również z tytułu dostawy działek nabytych w drodze darowizny w celu ich sprzedaży, Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT.
Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że dokonana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek i udziałów w działkach oraz planowana dostawa pozostałych działek otrzymanych w drodze darowizny, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawca jest z tytułu tych dostaw podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że w przedmiotowej sprawie nie staje się on podatnikiem podatku VAT, należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), bądź zmiany stanu prawnego.
Przedmiotem niniejszej interpretacji nie była kwestia uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu planowanej sprzedaży dziewięciu działek w obrębie G. oznaczonych numerami kolejno od 1523/14 do 1523/22 nabytych od Gminy G. w zamian za przekazaną Gminie G. inną nieruchomość parafialną, o których mowa w uzupełnieniu wniosku z dnia 18 grudnia 2012r., gdyż pytanie Wnioskodawcy zadane we wniosku ORD-IN dotyczyło tylko i wyłącznie sprzedaży działek nabytych w drodze darowizny znajdujących się w H. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.