INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 września 2012r. (data wpływu 24 września 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 18 grudnia 2012r.
(data wpływu 24 grudnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności pobierania opłat za wydawanie zaświadczenia, zmianę zaświadczenia lub wydanie wtórnika na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotom zawierającym z Gminą umowy na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 24 września 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności pobierania opłat za wydawanie zaświadczenia, zmianę zaświadczenia lub wydanie wtórnika na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotom zawierającym umowy z Gminą na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 grudnia 2012r. (data wpływu 24 grudnia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 10 grudnia 2012r.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Na podstawie art. 28 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. 2011r. nr 5 poz. 13 - zwana dalej „ustawą”) Miejski Zarząd Dróg i Transportu w Cz., tj. organizator publicznego transportu zbiorowego w Cz., będzie wydawał zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotom, które zawarły umowę na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym (lub taką umowę zawarły przed dniem wejścia w życie ustawy).
Zaświadczenie takie będzie potwierdzało posiadanie przez przewoźnika uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy za wydanie zaświadczenia, zmianę zaświadczenia lub wydanie jego wtórnika WZDiT w Cz. będzie pobierał opłaty. Opłaty te będą pobierane w stawkach ustalonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 lutego 2011r. (Dz. U. Nr 40 poz. 205).
Jednocześnie, zgodnie z art. 28 ust. 9 ustawy, środki finansowe z opłat będą stanowiły dochód Gminy Miasto Cz. z przeznaczeniem na utrzymanie przystanków komunikacyjnych w czystości oraz budowę i remont przystanków, wiat i innych budynków służących pasażerom.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT od dnia 28 kwietnia 1999r., któremu został nadany nr NIP, składającym deklaracje VAT-7. W deklaracjach VAT-7 składanych miesięcznie wykazywane są dane dotyczące czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych zarówno korzystając ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług jak i opodatkowanych różnymi stawkami podatku VAT. Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy Miasta Cz.
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wydzierżawiania niektórych nieruchomości położonych w obrębie pasa drogowego, odsprzedaży energii elektrycznej dla właścicieli reklam położonych w obrębie pasa drogowego, sprzedaży drewna pozyskanego z wycinki drzew znajdujących się w pasie drogowym czy też pobierania opłat za zatrzymywanie się na przystankach autobusowych (patrz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 września 2012r. w sprawie III SA/Gl 577/12) Wnioskodawca nie jest organizatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym.
Takim organizatorem jest Gmina Miasto Cz., która jedynie zleciła wykonywanie czynności związanych z zapewnieniem funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta Cz. Wnioskodawcy jako jej jednostce budżetowej. Podstawą pobierania opłat będzie art. 28 ust.1 i ust.8 w związku z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym. Opłaty za wydanie zaświadczeń pobierane będą w ramach czynności zleconych przez Gminę Miasto Cz.
Wnioskodawca nie zawiera umowy z operatorami o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lecz Organizator tj. Gmina Miasto Cz. zawarł przed wejściem w życie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym jedną umowę z operatorem publicznego transportu zbiorowego w Cz. tj. z MPK w Cz. sp. z o. o. Opłaty, o których mowa po wpłaceniu przez operatora na rachunek Wnioskodawcy odprowadzane będą na rachunek Gminy Miasta Cz.
Wydane zaświadczenie, zmiana zaświadczenia lub wydanie wtórnika nie będą miały charakteru decyzji administracyjnej i nie będą stanowiły w istocie zezwolenia na wykonywanie transportu publicznego, lecz jedynie potwierdzą, iż operator posiada uprawnienia do wykonywania publicznego transportu drogowego na określonej linii komunikacyjnej. Samą podstawą wykonywania publicznego transportu zbiorowego jest umowa zawarta między organizatorem i operatorem.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy pobierane przez Wnioskodawcę (tj. organizatora zbiorowego transportu publicznego w Cz.) opłaty, o których mowa w art. 28 ust. 8 w związku z art. 28 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i ewentualnie w jakiej stawce procentowej? Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty o których mowa w art. 28 ust. 8 ustawy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Po pierwsze wydanie przez MZDiT w Cz. zaświadczenia, jego zmianę lub wydanie wtórnika nie jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT, a tym bardziej dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
Tym samym wydanie zaświadczenia nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Po drugie pobierana opłata nie jest wynagrodzeniem, a jedynie opłatą administracyjną, której wysokość oraz obowiązek poboru wynika z przepisów ustawy oraz wydanego Rozporządzenia z dnia 23 lutego 2011r. Po trzecie MZDiT w Cz., który co do zasady jest podatnikiem podatku VAT z nadanym osobnym numerem NIP w przypadku pobierania przedmiotowych opłat korzysta ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy VAT.
MZDiT w Cz. jest w opisanej powyżej sytuacji urzędem obsługującym Prezydenta Miasta Cz., tj. organ władzy publicznej, który realizuje na podstawie przepisów ustawy zadania w zakresie wykonywania zbiorowego transportu publicznego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, zawiera legalną definicję pojęcia „dostawy towarów”, przez którą, jak już wskazano wyżej, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy podkreślić, iż jest to czynność, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania VAT - jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.
Aby dana czynność (dostawa towarów czy też usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania „świadczenia”. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego „świadczenia”.
Dokonując wykładni językowej powyższych przepisów WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 26 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/GL 1369/08 stwierdził, iż należy zauważyć, że Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to - według niego - obowiązek wykonania, przekazania czegoś. W związku z tym przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby.
Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy), co koresponduje z art. 8 ust. 1 pkt 2, gdzie pod tym pojęciem rozumie się także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Spod pojęcia usługi należy natomiast wyłączyć takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
Przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania jak właściciel (czy też jako podmiot prawa) innymi składnikami majątkowymi niż towary (np. prawami własności niematerialnej) będzie usługą. Jest to bowiem świadczenie nie będące dostawą. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie to, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie. W ten sposób podkreśla się więc powszechność opodatkowania. Tym samym, jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.
Inną kwestią jest faktyczne opodatkowanie tego świadczenia, co jest uzależnione między innymi od tego, czy ma ono charakter odpłatny i czy jest dokonywane przez podatnika. Należy też zwrócić uwagę, co wynika z konstrukcji podatku od towarów i usług, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść (choćby potencjalną). Podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję, czyli dopóki nie ma kogoś, kto odnosiłby lub powinien odnosić konkretne (wymierne) korzyści o charakterze majątkowym wiążące się z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą, ponieważ nie ma wówczas żadnej konsumpcji.
Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Od wspomnianej zasady ustawodawca przewidział jednak pewne wyjątki. I tak na podstawie art. 15 ust. 6 cyt. ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Generalnie zatem wyłączone od opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego. Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji pojęcia „organów władzy publicznej”. Należy wskazać, iż ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) jednoznacznie rozdziela organy władzy publicznej od innych jednostek sektora finansów publicznych (art. 9 ww. ustawy). Przepis art. 9 pkt 1 i 3 ustawy o finansach publicznych stanowi, iż sektor finansów publicznych tworzą m.in. organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały oraz jednostki budżetowe.
Zgodnie z art. 11 ustawy o finansach publicznych: Jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności. Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany „planem finansowym jednostki budżetowej”. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r.
Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).
Jednocześnie należy zauważyć, iż w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy). Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy.
Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wydzierżawiania niektórych nieruchomości położonych w obrębie pasa drogowego, odsprzedaży energii elektrycznej dla właścicieli reklam położonych w obrębie pasa drogowego, sprzedaży drewna pozyskanego z wycinki drzew znajdujących się w pasie drogowym czy też pobierania opłat za zatrzymywanie się na przystankach autobusowych.
Wnioskodawca będzie wydawał zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotom, które zawarły z Gminą umowę na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym (lub taką umowę zawarły przed dniem wejścia w życie ustawy). Za wydanie zaświadczenia, zmianę zaświadczenia lub wydanie jego wtórnika Wnioskodawca będzie pobierał opłaty. Podstawą pobierania opłat będzie art. 28 ust.1 i ust. 8 w związku z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym. Opłaty te będą pobierane w stawkach ustalonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 lutego 2011r. (Dz. U. Nr 40 poz. 205).
Opłaty po wpłaceniu przez operatora na rachunek Wnioskodawcy odprowadzane będą na rachunek Gminy Miasta Cz. Opłaty za wydanie zaświadczeń pobierane będą w ramach czynności zleconych przez Gminę Miasto Cz. Wydane zaświadczenie, zmiana zaświadczenia lub wydanie wtórnika nie będą miały charakteru decyzji administracyjnej i nie będą stanowiły w istocie zezwolenia na wykonywanie transportu publicznego, lecz jedynie potwierdzą, iż operator posiada uprawnienia do wykonywania publicznego transportu drogowego na określonej linii komunikacyjnej.
Samą podstawą wykonywania publicznego transportu zbiorowego jest umowa zawarta między operatorem i organizatorem, którym w przedmiotowej sprawie jest Gmina Miasto, która zleciła wykonywanie czynności związanych z zapewnieniem funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta Wnioskodawcy jako jej jednostce budżetowej. Wnioskodawca nie jest organizatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym. Wnioskodawca nie zawiera umowy z operatorami o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lecz organizator.
Zasady organizacji publicznego transportu zbiorowym realizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa ustawa z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie drogowym (Dz. U. Nr 5, poz. 13 ze zm.).
Przepisy ww. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wprowadzają pojęcie operatora publicznego transportu zbiorowego, przez którego w myśl art. 4 ust. 1 pkt 8 tejże ustawy rozumie się samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorcę uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie.
Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy przez organizatora publicznego transportu zbiorowego rozumie się właściwą jednostkę samorządu terytorialnego albo ministra właściwego do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze (…). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina. Stosownie do art. 8 ww. ustawy, do zadań organizatora należy: planowanie rozwoju transportu; organizowanie publicznego transportu zbiorowego; zarządzanie publicznym transportem zbiorowym.
Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym – organizator może zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego lub przedłużyć okres jej obowiązywania na zasadach określonych w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 24 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego rozumie się umowę między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej.
W przepisie art. 28 ust. 1 cyt. ustawie o publicznym transporcie zbiorowym przewidziano, że po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest wymagane. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 2 cyt. ustawy, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu; numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów; określenie rodzaju i liczby środków transportu; określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz.
W myśl art. 28 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zaświadczenie oraz aktualny rozkład jazdy powinny znajdować się w środku transportu, w którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu kontroli.
Ponadto zgodnie z art. 28 ust. 6 ww. ustawy, operator jest obowiązany wystąpić do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę treści zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wystąpienia zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia. W myśl art. 82. ust. 1 ww. ustawy, organizator publicznego transportu zbiorowego wydaje zaświadczenie na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego podmiotowi, który zawarł umowę na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przed dniem wejścia w życie ustawy.
Zaświadczenie wydaje się przed dniem wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na okres ważności umowy. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 8 i 9 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz za zmianę zaświadczenia, właściwy organizator pobiera opłaty. Opłaty, o których mowa w ust. 8, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem na realizację zadań: wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego; określonych w art. 18 - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.
Stosownie do art. 38 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wysokość opłaty za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz zmianę zaświadczenia, która nie może być wyższa niż 1 000 zł za wydanie tych dokumentów. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 lutego 2011r. Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za wydanie dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego oraz wzorów tych dokumentów (Dz.
U. Nr 40 poz. 205) przepisy rozporządzenia określają wysokość opłat za: wydanie zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, zwanego dalej „zaświadczeniem”, oraz wtórnika zaświadczenia, zmianę zaświadczenia, wydanie potwierdzenia zgłoszenia przewozów, zwanego dalej „potwierdzeniem”, wtórnika potwierdzenia, wypisu z potwierdzenia oraz za zmianę potwierdzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1-3 ww. rozporządzenia za wydanie dokumentów, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a, pobiera się opłatę w wysokości 20 zł za każdy dokument wydany na środek transportu, którym ma być wykonywany publiczny transport zbiorowy.
Opłatę w wysokości 10 zł pobiera się za: zmianę zaświadczenia; zmianę załącznika do zaświadczenia. Jeżeli zmiana załącznika do zaświadczenia jest związana ze zmianą zaświadczenia, pobiera się opłatę w wysokości 20 zł. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca nie jest organizatorem i jako taki nie zawiera umowy z operatorem na świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Organizatorem, który zawiera taką umowę z operatorem jest Gmina, która zleciła wykonywanie czynności związanych z zapewnieniem funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta Wnioskodawcy jako swojej jednostce budżetowej.
Jednocześnie należy wskazać, że opłaty pobierane przez Wnioskodawcę za wydane zaświadczenie, zmianę zaświadczenia lub wydanie wtórnika po wpłaceniu przez operatora na rachunek Wnioskodawcy odprowadzane są przez Niego na rachunek Gminy. Ponadto wydane zaświadczenie, zmiana zaświadczenia lub wydanie wtórnika jedynie potwierdzą, iż operator posiada uprawnienia do wykonywania publicznego transportu drogowego na określonej linii komunikacyjnej.
W związku z powyższym Wnioskodawca pobierając ww. opłatę za wydane zaświadczenie, zmianę zaświadczenia lub wydanie wtórnika wykonuje wprawdzie działania zlecone przez Gminę, jednak jak wskazano we wniosku opłaty pobierane przez Wnioskodawcę za wydane zaświadczenie, zmianę zaświadczenia lub wydanie wtórnika po wpłaceniu przez operatora na rachunek Wnioskodawcy odprowadzane są na rachunek Gminy. Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Miejski Zarząd Dróg i Transportu opłata nie stanowi zapłaty za świadczenie przez ten podmiot usług.
Ponadto należy dodać, że samo wydanie zaświadczenia nie stanowi żadnego przysporzenia dla podmiotu otrzymującego takie zaświadczenie, a jest ono niezbędne w celu wykazania się przed uprawnionymi organami kontroli posiadanymi uprawnieniami i powinno znajdować się w środku transportu. W ocenie tut. organu pobranie opłaty za wydanie zaświadczenia (jego zmiana lub wydanie wtórnika) jest czym innym niż pobranie opłaty na podstawie umowy cywilnoprawnej z przewoźnikiem za korzystanie z przystanków komunikacyjnych. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie mamy więc do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług, podlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT.
Zaznaczenia wymaga, iż Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy, będącą odrębnym od Gminy podmiotem, zatem nie jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, w myśl której nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, iż wydanie zaświadczenia jego zmiana lub wydanie wtórnika nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.