INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 października 2013 r. (data wpływu 28 października 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy niezabudowanych działek – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 października 2013 r. do tut. Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy niezabudowanych działek.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Gmina będzie przeznaczała do zbycia dwie nieruchomości gruntowe niezabudowane, oznaczone w ewidencji gruntów jako działki o numerach 953/2 oraz 965/6 położone w miejscowości O. Działka o numerze 953/2 o całkowitej powierzchni 1,17 ha, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy w części ok. 0,12 ha to tereny trwałych użytków zielonych oznaczone w planie symbolem 2RZ, pozostałą część działki stanowią tereny infrastruktury technicznej - transport oznaczone symbolem 2TW.
Zgodnie z § 9 ustęp 2 i 10 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w miejscowości O. (Uchwała nr 0. Rady Miejskiej z dnia 5 października 2012 r.): -Wyznacza się tereny trwałych użytków zielonych, oznaczone na rysunku planu symbolami identyfikacyjnymi 1RZ-3RZ, dla których: 1.ustala się przeznaczenie: tereny rolnicze z zadrzewieniami; 2.w terenie 3RZ utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową oraz dopuszcza jej przebudowę, nadbudowę, odbudowę oraz jednorazową rozbudowę zwiększającą maksymalnie o 50% powierzchnie zabudowy budynku, przy zachowaniu następujących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów: maksymalna powierzchnia zabudowy: 30% powierzchni działki; minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego: 55% powierzchni działki; maksymalna intensywność zabudowy: 0,5; wysokość zabudowy nie może przekroczyć 11 m; geometria dachów: dwu lub wielospadowe oraz jednospadowe.
Kąt nachylenia połaci z 25"- 45"; wskaźnik określający niezbędną ilość miejsc parkingowych i postojowych: min. 1 miejsce na 1 budynek mieszkalny (liczone łącznie z garażem).
3.dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; dojść i dojazdów. -Wyznacza się tereny infrastruktury technicznej - transport, oznaczone na rysunku planu symbolami identyfikacyjnymi 1TW-2TW, dla których: 1.ustala się przeznaczenie; teren lokalizacji budowli związanych z transportem (taśmociągi i podajniki do transportu urobku, przystanie, pomosty cumownicze oraz inne budowle i urządzenia umożliwiające przybijanie, cumowanie i załadunek barek rzecznych); 2.dopuszcza się realizację: placów manewrowych; dróg dojazdowych; miejsc postojowych; sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.
3.ustala się minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnego: 70% powierzchni działki. 4.ustala się zakaz zabudowy z wyjątkiem obiektów budowlanych wymienionych w pkt 1 i 2, a także ustala się zakaz realizacji obiektów małej architektury i ogrodzeń. Natomiast działka o numerze 965/6 o całkowitej powierzchni 1,31 ha, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy w części ok. 0,06 ha to tereny zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 1ZN, pozostałą część tej działki stanowi teren powierzchniowej eksploatacji kruszyw oznaczone na rysunku planu symbolem 1PE.
Zgodnie z § 9 ustęp 4 i 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w miejscowości O.: -Wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej oznaczone na rysunku planu symbolami identyfikacyjnymi 1ZN-3ZN, dla których: 1.ustala się przeznaczenie: tereny zadrzewień i zalesień na gruntach rolnych; 2.dopuszcza się realizację sieci i urządzenia infrastruktury energetycznej, gazowej, kanalizacyjnej i wodociągowej; 3.zakazuje się: rolniczego wykorzystania terenu; składowania nadkładu z terenu powierzchniowej eksploatacji; realizację obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 2, a także obiektów małej architektury i ogrodzeń. -Wyznacza się tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw, oznaczone na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym 1PE, dla których: 1.ustala się przeznaczenie: tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw wraz z obiektami budowlanymi uzbrojeniem terenu niezbędnym do jego funkcjonowania.
2.dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej; dróg wewnętrznych; miejsc postojowych; zieleni izolacyjnej; ciągów pieszych i rowerowych. 3.ustala się minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnego: 90% powierzchni działki. 4.ustala się kierunek rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego jako wodny o wysokim reżimie ochronnym.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy sprzedaż działki nr 953/2 w miejscowości O., w części ok. 0,12 ha oznaczonej na rysunku planu symbolem 2RZ (tereny trwałych użytków zielonych) będzie korzystała ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, natomiast pozostała część działki nr 953/2 (tereny infrastruktury technicznej - transport) oznaczone na rysunku planu symbolem 2TW będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku od towarów i usług na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT?
Czy działka nr 965/6 obręb O. usytuowana częściowo ok. 0,06 ha na terenach zieleni nieurządzonej oznaczona na rysunku planu symbolem 1ZN będzie korzystała ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, a pozostała część działki czyli tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw oznaczone na rysunku planu symbolem 1PE będzie podlegać opodatkowaniu 23% stawką podatku od towarów i usług na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy dla miejscowości O., który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu: 1.Sprzedaż działki nr 953/2 w miejscowości O., w części ok. 0,12 ha (symbol w mpzp - 2RZ) będzie korzystała ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, gdyż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest to obszar z ustalonym przeznaczeniem jako teren rolniczy z zadrzewieniami.
Natomiast pozostała część działki nr 953/2 będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku od towarów i usług na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, ponieważ przeznaczenie tego terenu ustalono jako teren lokalizacji budowli związanych z transportem (taśmociągi i podajniki do transportu urobku, przystanie, pomosty cumownicze oraz inne budowle i urządzenia umożliwiające przybijanie, cumowanie i załadunek barek rzecznych-symbol 2TW - zgodnie z zapisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy dla tego obszaru).
2.Natomiast dostawa działki nr 965/6, w części stanowiącej teren zieleni nieurządzonej (symbol w mpzp - 1ZN) o obszarze 0,06 ha będzie korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, ponieważ przeznaczenie tego terenu to tereny zadrzewień i zalesień na gruntach rolnych; natomiast w pozostałej części stanowiącej teren powierzchniowej eksploatacji kruszyw (o symbolu - 1PE) o ustalonym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren powierzchniowej eksploatacji kruszyw wraz z obiektami budowlanymi i uzbrojeniem terenu niezbędnym do jego funkcjonowania będzie podlegać opodatkowaniu 23% stawką podatku od towarów i usług na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Towarami natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W świetle powyższego grunt spełnia definicję towaru określoną art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r.) obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że sprzedaż nieruchomości jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla czynności jej sprzedaży Gmina występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast powyższa czynność w świetle ustawy o VAT jest traktowana jako odpłatna dostawa towarów. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.
Jednakże, w myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów i świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.
I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Powyższe oznacza, iż zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp. Definicja terenów budowlanych zawarta została natomiast w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.
Zgodnie z tym przepisem przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, zamierza przeznaczyć do zbycia dwie nieruchomości gruntowe niezabudowane, oznaczone w ewidencji gruntów jako działki o numerach 953/2 oraz 965/6. Działka o numerze 953/2 o całkowitej powierzchni 1,17 ha, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy: w części ok. 0,12 ha to tereny trwałych użytków zielonych oznaczone w planie symbolem 2RZ, dla których dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść i dojazdów. pozostałą część działki stanowią tereny infrastruktury technicznej - transport oznaczone symbolem 2TW dla których ustalono przeznaczenie jako teren lokalizacji budowli związanych z transportem (§ 9 ust. 10 pkt 1 m.p.z.p.) i dopuszcza się realizację placów manewrowych, dróg dojazdowych, miejsc postojowych, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 9 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p.), pomimo zakazu zabudowy z wyjątkiem obiektów budowlanych wymienionych w pkt 1 i 2 i zakazu realizacji obiektów małej architektury i ogrodzeń (§ 9 ust. 10 pkt 4).
Natomiast działka o numerze 965/6 o całkowitej powierzchni 1,31 ha, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy: w części ok. 0,06ha to tereny zieleni nieurządzonej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 1ZN, dla których dopuszcza się realizację sieci i urządzenia infrastruktury energetycznej, gazowej, kanalizacyjnej i wodociągowej (§ 9 ust. 4 pkt 2 m.p.z.p.) pomimo zakazu realizacji obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 2, a także obiektów małej architektury i ogrodzeń (§ 9 ust. 4 pkt 3 lit. c, m.p.z.p.). pozostałą część tej działki stanowią tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw oznaczone na rysunku planu symbolem 1PE dla których ustalono przeznaczenie jako tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw wraz z obiektami budowlanymi uzbrojeniem terenu niezbędnym do jego funkcjonowania oraz dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, ciągów pieszych i rowerowych.
Odnosząc się do kwestii opodatkowania zbycia niezabudowanych działek nr 953/2 oraz 965/6, należy posłużyć się definicją zawartą w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.
Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Z powyższego wynika, że nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
W rozumieniu tej ustawy przez „budowę” należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6).
Natomiast „obiektem budowlanym” jest zarówno budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jak i każdy obiekt budowlany, tj. lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, a także obiekty małej architektury tzn. niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art.
3 pkt 1, 3 i 4). W związku z tym, że ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy.
Analizując przepisy w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy niezabudowanych działek, należy stwierdzić, iż skoro w przedstawionej sytuacji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar, na którym położone są ww. działki, znajduje się na terenach oznaczonych jako: -2RZ (część działki nr 953/2) - tereny trwałych użytków zielonych dla których dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść i dojazdów, -2TW (część działki nr 953/2) - tereny infrastruktury technicznej – transport, dla których ustalono przeznaczenie jako teren lokalizacji budowli związanych z transportem (§ 9 ust. 10 pkt 1 m.p.z.p.) i dopuszcza się realizację placów manewrowych, dróg dojazdowych, miejsc postojowych, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 9 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p.) pomimo zakazu zabudowy z wyjątkiem obiektów budowlanych wymienionych w pkt 1 i 2 i zakazu realizacji obiektów małej architektury i ogrodzeń (§ 9 ust. 10 pkt 4 m.p.z.p.), -1ZN (część działki nr 965/6) - tereny zieleni nieurządzonej dla których dopuszcza się realizację sieci i urządzenia infrastruktury energetycznej, gazowej, kanalizacyjnej i wodociągowej (§ 9 ust. 4 pkt 2 m.p.z.p.) pomimo zakazu realizacji obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 2, a także obiektów małej architektury i ogrodzeń (§ 9 ust. 4 pkt 3 lit. c m.p.z.p.), -1PE (część działki nr 965/6) - tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw dla których ustalono przeznaczenie jako tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw wraz z obiektami budowlanymi uzbrojeniem terenu niezbędnym do jego funkcjonowania oraz dopuszcza się realizację: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, ciągów pieszych i rowerowych, nieruchomości te spełniają definicję terenu budowlanego określonego w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a tym samym dostawa tych działek nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis sprawy stwierdzić należy, iż transakcja zbycia ww. działek niezabudowanych, stanowiących teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i nie korzysta ze zwolnienia od tego podatku. Tym samym do powyższej transakcji należy zastosować podstawową stawkę podatku VAT określoną w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, tj. 23%. W konsekwencji powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego, bądź zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w X., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.