INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 3 października 2012r. (data wpływu 8 października 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 31 grudnia 2012r.
(data wpływu 4 stycznia 2013r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: zastosowania stawki podatku dla sprzedaży działek niezabudowanych dokonywanej na rzecz Wnioskodawcy - jest nieprawidłowe, prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z nabyciem działek niezabudowanych - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 8 października 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek z dnia 3 października 2012r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: zastosowania stawki podatku dla sprzedaży działek niezabudowanych dokonywanej na rzecz Wnioskodawcy, prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z nabyciem działek niezabudowanych. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 31 grudnia 2012r. (data wpływu 4 stycznia 2013r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-1056/12/AZb z dnia 21 grudnia 2012r.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność na rynku gospodarczym od 1995r. W grudniu 2011r. na podstawie Aktu Notarialnego Repertorium A nr xxx została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości położonej w K., jednostka ewidencyjna P. W czerwcu 2012r. został zawarty Akt Notarialny Repertorium A Nr yyy potwierdzający sprzedaż i jednocześnie przeniesienie prawa własności na rzecz Wnioskodawcy. Przedmiotem zakupu nieruchomości były działki położone w centrum miasta K. w dzielnicy P. Działki te są niezabudowane i znajdują się w terenach usług publicznych i komercyjnych.
W bardzo bliskiej odległości realizowana jest inwestycja „C. K. w K.”. Nieruchomość posiada dostęp do drogi gminnej tj. ulicy B. w K. Nieruchomość znajduje się na terenie, dla którego nie został sporządzony żaden obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Według wskazań Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. działki znajdują się w terenie usług publicznych/komercyjnych. Aktualnie trwają prace nad planem, który ma wejść w życie w I kwartale 2013r. i przedmiotowe działki w tym planie przeznaczone są pod zabudowę komercyjno- usługową.
Do podpisanego aktu notarialnego sporządzonego w grudniu 2011r. została wystawiona faktura zaliczkowa a podatek naliczony pomniejszył kwotę podatku należnego za miesiąc grudzień 2011r. W czerwcu 2012r. po podpisaniu aktu notarialnego końcowego została wystawiona faktura końcowa rozliczeniowa. Sprzedaż została opodatkowana stawką 23%.
Faktura zakupu rozliczeniowa końcowa została ujęta w rejestrze zakupu za miesiąc czerwiec a naliczony podatek pomniejszył podatek należny na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Wnioskodawca uznał, że zastosowana stawka VAT 23% jest stawką właściwą dla przedmiotowej transakcji.
W przypadku dostawy gruntu niezabudowanego, o charakterze budowlanym bądź przeznaczonym pod zabudowę, obowiązuje podstawowa 23 - procentowa stawka VAT. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 „zwalnia się dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę”. Wnioskodawca nabył nieruchomość z zamiarem budowy na niej lokalu biurowego. Biorąc pod uwagę lokalizację (centrum miasta K.) i powstałe inwestycje tuż obok zakupionej nieruchomości tj. centrum kongresowe i nowy hotel przesądziły o wyborze rodzaju inwestycji, która mogłaby być tam realizowana przez Wnioskodawcę.
Wnioskodawca działa od 1995r., jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W momencie zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości tj. w grudniu 2011r. oraz w momencie dokonania sprzedaży ww. nieruchomości brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanego terenu. Plan taki zostanie przedstawiony w 2013r. W momencie dokonania sprzedaży zgodnie z ewidencją gruntu część działek stanowiła grunt rolny, część widnieje w ewidencji jako droga. działka 22/9 - grunt rolny, działka 22/7- grunt rolny, działka 504/4- droga, działka 24/17- grunt rolny.
Dla wymienionych i wyodrębnionych geodezyjnie działek nie uzyskano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W momencie sprzedaży według wskazań Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. działki znajdują się w terenie usług publicznych i komercyjnych. Przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek Wnioskodawcy. Nieruchomość została zakupiona z przeznaczeniem pod zabudowę. W chwili obecnej jest to nieruchomość niezabudowana, która została wydzierżawiona pod tablicę reklamową. Przychód z dzierżawy miejsca pod reklamę opodatkowany został według stawki podatkowej 23%.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionej sytuacji zastosowana stawka VAT 23% była stawką właściwą zastosowaną przez sprzedającego tj. firmę A., a Wnioskodawca jako nabywca mógł odliczyć podatek VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? Czy też firma A. na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) powinna wykazać sprzedaż ze stawką zwolnioną jako dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę?
Wówczas zgodnie z art. 88 ust. 3a Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku VAT, gdyż zgodnie z zapisem tego artykułu „nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.” Biorąc pod uwagę względy ekonomiczne, lokalizację działek, inwestycje znajdujące się w tej okolicy, zamiar budowy lokalu biurowego, cenę zakupu, Wnioskodawca uznał, że stawka VAT 23% jest stawką właściwą dla tej transakcji i odliczył podatek VAT naliczony wynikający z faktury zakupu nieruchomości.
Czy w opisanej sytuacji Wnioskodawca postąpił prawidłowo? Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja została opodatkowana właściwą stawką VAT tj. stawką 23%, i Wnioskodawca jako podatnik podatku VAT miał prawo do jego rozliczenia z podatkiem należnym. Jako uzasadnienie uwzględniono: budowlany charakter zakupionych działek, cenę zakupu znacznie odbiegającą od ceny gruntów rolnych (ornych), lokalizację (centrum miasta K.), studium wykonalności, brak konieczności zmiany charakteru gruntu występując o pozwolenie na budowę, realizowane inwestycje w niewielkiej odległości, dostęp do drogi miejskiej.
Kierując się względami „czysto ekonomicznymi” transakcja nie może podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 jako dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Ponadto ustawa nie określa precyzyjnie jakie to są „tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane”. Zdaniem Wnioskodawcy transakcja została prawidłowo opodatkowana przez sprzedającego a Wnioskodawca jako nabywca miał prawo do rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakupu tej nieruchomości z podatkiem naliczonym.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się w zakresie: zastosowania stawki podatku dla sprzedaży działek niezabudowanych dokonywanej na rzecz Wnioskodawcy - za nieprawidłowe, prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego związanego z nabyciem działek niezabudowanych - za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Artykuł 15 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak stanowi art. 41. ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, ustawodawca zwolnił od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. W celu określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
Stosownie do art. 3 ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu. W myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu.
Jedynie w sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r.
Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.
Z powyższych przepisów wynika, iż w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2010r., w którym rozstrzygnięto, iż w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku stwierdził, że przy rozstrzyganiu sporów w tej kwestii należy sięgnąć do rozwiązań zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1, ze zm.). Przepis art. 12 ust. 3 powołanej Dyrektywy stanowi, że do celów dostawy terenu budowlanego – „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na orzeczenie w sprawie C – 468/93 Gemeente Emmen a Belastingdienst Grote Ondememingen (Holandia), w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że do ustawodawstwa krajowego każdego państwa należy ustalenie definicji terenu budowlanego. Polski ustawodawca nie zdefiniował pojęcia dostawy terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę w ustawie o podatku od towarów i usług. A zatem do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
Dokonując zatem podsumowania powyższego stwierdzić należy, iż kwestię zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposób postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z zawartych w niej przepisów wynika, że o przeznaczeniu terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony, dla terenów gminy – przez gminę oraz że ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W przypadku natomiast jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei w przypadku braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w grudniu 2011r. na podstawie Aktu Notarialnego Repertorium A nr xxx została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości położonej w Krakowie, jednostka ewidencyjna Podgórze.
Natomiast w czerwcu 2012r. został zawarty Akt Notarialny Repertorium A Nr yyy potwierdzający sprzedaż i jednocześnie przeniesienie prawa własności na rzecz Wnioskodawcy. Przedmiotem zakupu nieruchomości były działki położone w centrum miasta K. w dzielnicy P. Działki te są niezabudowane. W momencie zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości tj. w grudniu 2011r. oraz w momencie dokonania sprzedaży ww. nieruchomości brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanego terenu. Plan taki zostanie przedstawiony w 2013r.
Według wskazań Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. działki znajdują się w terenie usług publicznych/komercyjnych. W momencie dokonania sprzedaży zgodnie z ewidencją gruntu część działek stanowiła grunt rolny, część widnieje w ewidencji jako droga. działka 22/9 - grunt rolny, działka 22/7- grunt rolny, działka 504/4- droga, działka 24/17- grunt rolny. Dla wymienionych i wyodrębnionych geodezyjnie działek nie uzyskano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz stan faktyczny opisany we wniosku, stwierdzić należy, że skoro dla przedmiotowych działek 22/9, 22/7, 504/4, 24/17 brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy, to sprzedaż działek nr 22/9, 22/7, 24/17 sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne korzystała ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, natomiast sprzedaż działki nr 504/4 sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako droga (a więc przeznaczonej pod zabudowę) podlegała opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 23%.
Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż przedmiotowych działek została prawidłowo opodatkowana właściwą stawką VAT, tj. stawką 23%, należało uznać za nieprawidłowe. Przy czym w świetle przedstawionego stanu prawnego bez znaczenia na powyższe rozstrzygniecie mają zapisy zawarte w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., zgodnie z którymi przedmiotowe działki znajdują się w terenie usług publicznych/komercyjnych, jak i wskazana w stanowisku Wnioskodawcy charakterystyka przedmiotowych działek. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest źródłem prawa miejscowego (art.
9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie może ono zatem stanowić podstawy do klasyfikacji terenu niezabudowanego.
Stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu -z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Należy również wskazać, że ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Nadmienia się, że w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, wskazano, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Zatem w celu stwierdzenia czy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej faktury niezbędne jest nie tylko ustalenie do wykonywania jakich czynności będą wykorzystywane towary i usługi udokumentowane tą fakturą, ale również stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wskazane w art. 88 ustawy.
Z powyższych przepisów wynika zatem, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko zarejestrowanym, czynnym podatnikom podatku od towarów i usług oraz jedynie w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tj. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona w art. 86 ust. 1 ustawy zasada wyłącza więc możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Ponadto, prawo do zastosowania odliczenia podatku uwarunkowane zostało także brakiem wystąpienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy. Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca działa od 1995r., jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
Do podpisanego aktu notarialnego sporządzonego w grudniu 2011r. została wystawiona faktura zaliczkowa a podatek naliczony pomniejszył kwotę podatku należnego za miesiąc grudzień 2011r. W czerwcu 2012r. po podpisaniu aktu notarialnego końcowego została wystawiona faktura końcowa rozliczeniowa. Sprzedaż została opodatkowana stawką 23%. Faktura zakupu rozliczeniowa końcowa została ujęta w rejestrze zakupu za miesiąc czerwiec a naliczony podatek pomniejszył podatek należny na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nabył nieruchomość z zamiarem budowy na niej lokalu biurowego.
Biorąc pod uwagę lokalizację (centrum miasta Krakowa) i powstałe inwestycje tuż obok zakupionej nieruchomości tj. centrum kongresowe i nowy hotel przesądziły o wyborze rodzaju inwestycji, która mogłaby być tam realizowana przez Wnioskodawcę. W chwili obecnej jest to nieruchomość niezabudowana, która została wydzierżawiona pod tablicę reklamową. Przychód z dzierżawy miejsca pod reklamę opodatkowany został według stawki podatkowej 23%.
Mając zatem na uwadze wskazane wyżej przepisy, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zostaną spełnione podstawowe warunki uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w fakturach dokumentujących nabycie przedmiotowych nieruchomości w części dotyczącej zakupu działki nr 504/4 sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako droga. Bowiem Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyta działka nr 504/4 będzie służyć Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
Ponadto, w przedmiotowym zakresie dokonanej na rzecz Wnioskodawcy sprzedaży nie znajdzie zastosowania wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. Natomiast w odniesieniu do podatku od towarów i usług zawartego w fakturach dokumentujących nabycie przedmiotowych nieruchomości w części dotyczącej zakupu działek nr 22/9, 22/7, 24/17 sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty rolne Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W tym zakresie dokonanej na rzecz Wnioskodawcy sprzedaży nie zostaną bowiem spełnione podstawowe warunki uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w fakturze VAT.
Wprawdzie Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyte działki nr 22/9, 22/7, 24/17 będą służyć Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jednakże w przedmiotowym zakresie dokonanej na rzecz Wnioskodawcy sprzedaży znajdzie zastosowania wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. Przedmiotowa faktura w części dotyczącej sprzedaży działek nr 22/9, 22/7, 24/17 dokumentuje bowiem, jak to zostało uprzednio stwierdzone transakcję zwolnioną od podatku.
Zatem stanowisko, że Wnioskodawca jako nabywca miał prawo do odliczenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Końcowo organ podatkowy pragnie zauważyć, iż granice tego szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu art. 14 b § 1, 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualny błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podkreślić należy, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego [w szczególności gdyby działka Nr 504/4 nie była niezabudowana, jak wskazał Wnioskodawca, tylko była zabudowana drogą stanowiącą budowlę w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. poz. 1623 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.)], udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Ponadto tut. organ zauważa, że nie dokonuje analizy załączonych do wniosku dokumentów, a interpretację wydaje w oparciu o przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) Wnioskodawcy, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej . Zgodnie bowiem z przepisem art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.