INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 16 listopada 2009r. (data wpływu 19 listopada 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 stycznia 2010r.
(data wpływu 5 lutego 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego od zakupionego pojazdu specjalnego oraz kwot podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do tego pojazdu specjalnego – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 19 listopada 2009r. wpłynął ww. wniosek z dnia 16 listopada 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego od zakupionego pojazdu specjalnego oraz kwot podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do tego pojazdu. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 29 stycznia 2010r. (data wpływu 5 lutego 2010r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu Nr IBPP1/443-1172/09/AL z dnia 20 stycznia 2010r.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków. W ramach tej działalności konieczne jest czyszczenie sieci zarówno kanalizacyjnej jak i wodociągowej. W celu usprawnienia pracy jak i zwiększenia skuteczności czyszczonych sieci Spółka zakupiła samochód do inspekcji telewizyjnej kanałów. Samochód został zakupiony zgodnie z ustawą o zamówieniach publicznych. W specyfikacji istotnych warunków zamówień samochód został wyceniony razem z wyposażeniem i tak też została wystawiona faktura VAT.
Dane techniczne samochodu: marka samochodu - Fiat Ducato van, rodzaj pojazdu - samochód ciężarowy, rok produkcji – 2007, liczba miejsc - 3, z przodu, masa własna - 1985 kg, masa całkowita - 3000 kg, dopuszczalna ładowność - 1090 kg. W przedmiotowym samochodzie przed dopuszczeniem go do rejestracji dokonano zmian. Na stałe zamontowano wyposażenie do telewizyjnego monitoringu sieci. W związku ze zmianami dokonanymi w samochodzie Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów wydała zaświadczenie, w którym stwierdziła, że jest to samochód specjalny.
Dane techniczne po dokonaniu zmian: rodzaj pojazdu - 99 specjalny, podrodzaj - 02 furgon, przeznaczenie - 703 operacyjny służby xxx, masa własna - 2285 kg, dopuszczalna masa całkowita - 3000 kg. Samochód został zarejestrowany w listopadzie 2007r. jako samochód specjalny do czyszczenia kanalizacji. Spółka w oparciu o przepisy obowiązujące w 2007r. dotyczące pojazdów specjalnych odliczyła 6.000 zł podatku naliczonego ponieważ w art. 86 ust 4 pkt 5 nie był wymieniony samochód z tym przeznaczeniem. Spółka nie odlicza również podatku naliczonego od zakupionego do niego paliwa.
Samochód jest amortyzowany podatkowo zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 tj. jak samochód osobowy określony w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzupełnieniu do wniosku z dnia 29 stycznia 2010r. Wnioskodawca wskazał, iż samochód został zakupiony 10 października 2007r. Spółka zakupiła samochód z przeprowadzonymi zmianami, więc był to już Fiat Ducato Furgon - samochód specjalny. Samochód Fiat Ducato Furgon - samochód specjalny, był i jest wykorzystywany do telewizyjnego monitoringu sieci kanalizacyjnych, są to czynności podlegające opodatkowaniu. Spółka posiada świadectwo homologacji producenta, jest to świadectwo wydane przed dokonaniem zmian w pojeździe.
Z tego świadectwa homologacji wynika, że jest to samochód ciężarowy. Liczba miejsc siedzących w samochodzie po dokonaniu zmian wynosi 3 i nie zmieniła się w stosunku do stanu przed zmianami. Na pytanie tut. organu zawarte w wezwaniu o treści cyt.: „Jaka jest dopuszczalna ładowność samochodu po dokonaniu zmian?” Wnioskodawca wskazał, iż w opisie zmian dokonanych w pojeździe nie została podana dopuszczalna ładowność, ale zgodnie z art. 2 pkt 56 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005, Nr 108 poz. 908) dopuszczalną ładownością jest największa masa ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej.
W związku z powyższym w przypadku Wnioskodawcy obliczenia przedstawiają się następująco: Dopuszczalna ładowność = dopuszczalna masa całkowita - masa własna = 3000 kg - 2285 kg = 715 kg. Zatem dopuszczalna ładowność, określona zgodnie z art. 2 pkt 56 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynosi 715 kg. Po dokonanych zmianach nie wydano świadectwa homologacji, ponieważ pojazd ten został wyprodukowany jako jednostkowy egzemplarz. Podstawa prawna - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 Nr 108, poz. 908) art. 68 ust. 17 pkt 4 - nie wymagane jest uzyskanie świadectwa homologacji dla pojazdu wyprodukowanego lub importowanego w liczbie jednej sztuki rocznie; nie dotyczy to tramwajów i trolejbusów.
Spółka jest w posiadaniu zaświadczenia od producenta, że samochód specjalistyczny do inspekcji telewizyjnej sieci kanalizacyjnej zabudowany na Fiacie Ducato został wyprodukowany dla Spółki jako jednostkowy egzemplarz w 2007r. W zaświadczeniu tym stwierdzono, że dostarczony pojazd jest samochodem specjalnym, a więc nie jest samochodem osobowym. W dniu 26 listopada 2007r. pojazd ten został poddany dokładnemu badaniu technicznemu przeprowadzonemu przez Okręgową Stację Kontroli, gdzie w opisie zmian stwierdzono, że wymieniony Fiat Ducato Furgon jest pojazdem specjalnym.
W związku z tym, że pojazd ten nie służy do przewozu osób ani do przewozu ładunków (część ładunkowa podzielona jest na przedział roboczy i studio operatora) nie wydano zaświadczenia, że spełnia on wymogi art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług. Podsumowując pojazd ten jest pojazdem specjalnym i nie służy do przewozu osób (czyli nie jest samochodem osobowym) jak również do przewozu ładunków (czyli nie jest samochodem ciężarowym). Wnioskodawca nie posiada zaświadczenia z okręgowej stacji kontroli pojazdów potwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług.
W dowodzie rejestracyjnym nie dokonano wpisu o spełnieniu przez ten pojazd wymagań określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług ponieważ nie wydano Wnioskodawcy takiego zaświadczenie z powodu jak wyżej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w związku z wyrokiem ETS z dnia 22 grudnia 2008 roku sygn. akt C-414/07 oraz interpretacją Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009r. nr PT3/812/4/15/CZE/09/185 Spółka ma prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego od zakupionego samochodu oraz podatku naliczonego od paliwa zakupionego do tego samochodu?
Zdaniem Wnioskodawcy ma on prawo do pełnego odliczenia naliczonego podatku VAT zarówno od zakupionego samochodu jak również od paliwa zakupionego do tego samochodu. ETS w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. orzekł, że Polska po przystąpieniu do Unii Europejskiej mogła zachować tylko takie ograniczenia przy odliczaniu VAT, które obowiązywały przed przystąpieniem naszego kraju do Wspólnoty, a na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy tj. do 1 maja 2004r. nie było ograniczenia co do samochodów specjalnych.
Podstawowym warunkiem pozwalającym na odliczenie VAT od samochodów specjalnych było wykorzystanie samochodu w działalności gospodarczej opodatkowanej a działalność prowadzona przez Spółkę jest działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Przedmiotowy samochód wykorzystywany jest wyłącznie do celów prowadzonej działalności. Przepisy obowiązujące do 30 kwietnia 2004r. ograniczały możliwość odliczenia podatku od zakupu samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4; w przypadku importu towarów - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego i deklaracji importowej, z zastrzeżeniem pkt 5; zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6; kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; kwota podatku należnego z tytułu importu towarów – w przypadkach, o których mowa w art. 33a.
Zgodnie z obecnie (tj. od dnia 22 sierpnia 2005r. do nadal) obowiązującym przepisem art. 86 ust. 3 ww. ustawy o VAT w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.
Zgodnie z art. 86 ust. 4 ww. ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005r.) przepis ust. 3 nie dotyczy: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
Załącznik Nr 9 do ustawy o VAT stanowi wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 5. Poz. Przeznaczenia pojazdów specjalnych 1 Agregat elektryczny/spawalniczy 2 Bankowóz 3 Do prac wiertniczych 4 Koparka, koparkospycharka 5 Ładowarka 6 Oczyszczanie dróg 7 Podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych 8 Pomoc drogowa 9 Zimowego utrzymania dróg 10 Żuraw samochodowy 11 Pogrzebowy Natomiast art. 86 ust. 5 cyt. ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005r.) stanowi, iż spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.
Ponadto w myśl art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005r.) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3. Natomiast w myśl art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru: DŁ = 357 kg + n × 68 kg gdzie: DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność, n - oznacza liczbę miejsc (siedzeń), łącznie z miejscem dla kierowcy – kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5000 zł.
Zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r. przepis ust. 3 nie dotyczy pojazdów specjalnych - jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika, że jest to pojazd specjalny.
W myśl art. 86 ust. 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r., dopuszczalna ładowność pojazdów oraz liczba miejsc (siedzeń) – zgodnie z wolą ustawodawcy – określana była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.
Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji wskazanej powyżej nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznawane były również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3 Stosownie natomiast do przepisu art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy.
Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004r. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.
U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika: samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika, paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.
Stosownie do § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), obowiązującym do 30 kwietnia 2004r., podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC/ Dz. Urz. UE L Nr 145, s. 1 ze zm.), państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy swoje przepisy dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego obowiązujące w chwili wejścia w życie VI Dyrektywy, aż do przyjęcia przez Radę przepisów przewidzianych w tym przepisie.
Tym samym wskazany przepis formułuje zasadę „stand still”, przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy. Z uwagi na cel przepisu art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula „stand still” ma bowiem na celu uniemożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.
W sentencji wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, iż „Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli – co winien ocenić sąd krajowy – te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń.
Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem”. W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów nowych, zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy.
Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.
Porównując przywołane przepisy obowiązujące do 30 kwietnia 2004r. i te obowiązujące po tej dacie należy stwierdzić, że regulacje zawarte w ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług mogą spowodować, w niektórych sytuacjach, ograniczenie zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z nabycia niektórych rodzajów samochodów oraz paliwa do tych samochodów. Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków. W ramach tej działalności konieczne jest czyszczenie sieci zarówno kanalizacyjnej jak i wodociągowej.
W celu usprawnienia pracy jak i zwiększenia skuteczności czyszczonych sieci Wnioskodawca zakupił w dniu 10 października 2007r. samochód specjalny Fiat Ducat Furgon do inspekcji telewizyjnej kanałów. Samochód powyższy był i jest wykorzystywany przez Wnioskodawcę do czynności podlegających opodatkowaniu - telewizyjny monitoring sieci kanalizacyjnych. Samochód został zarejestrowany w listopadzie 2007r. jako samochód specjalny do czyszc zenia kanalizacji. W przedmiotowym samochodzie, przed dopuszczeniem go do rejestracji dokonano zmian. Na stałe zamontowano wyposażenie do telewizyjnego monitoringu sieci.
W związku ze zmianami dokonanymi w samochodzie Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów wydała zaświadczenie, w którym stwierdziła, że jest to samochód specjalny. Dane techniczne po dokonaniu zmian: rodzaj pojazdu - 99 specjalny, podrodzaj - 02 furgon, przeznaczenie - 703 operacyjny służby xxx, masa własna - 2285 kg, dopuszczalna masa całkowita - 3000 kg. Wnioskodawca posiada świadectwo homologacji producenta, które zostało wydane przed dokonaniem zmian w pojeździe. Z tego świadectwa homologacji wynika, że jest to samochód ciężarowy.
Dane techniczne samochodu: marka samochodu - Fiat Ducato van, rodzaj pojazdu - samochód ciężarowy, rok produkcji – 2007, liczba miejsc - 3, z przodu, masa własna - 1985 kg, masa całkowita - 3000 kg, dopuszczalna ładowność - 1090 kg. Wnioskodawca wskazał, iż w dniu 10 października 2007r. Spółka zakupiła samochód z przeprowadzonymi zmianami, więc był to już Fiat Ducat Furgon - samochód specjalny. Liczba miejsc siedzących w samochodzie po dokonaniu zmian wynosi 3 i nie zmieniła się w stosunku do stanu przed zmianami. Wnioskodawca wskazał, iż w opisie zmian dokonanych w pojeździe nie została podana dopuszczalna ładowność, ale zgodnie z art. 2 pkt 56 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005, Nr 108 poz. 908) dopuszczalną ładownością jest największa masa ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej. W związku z powyższym w naszym przypadku obliczenia przedstawiają się następująco: Dopuszczalna ładowność = dopuszczalna masa całkowita - masa własna = 3000 kg - 2285 kg = 715 kg. Zatem dopuszczalna ładowność, określona zgodnie z art. 2 pkt 56 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynosi 715 kg. Po dokonanych zmianach nie wydano świadectwa homologacji, ponieważ pojazd ten został wyprodukowany jako jednostkowy egzemplarz. Podstawa prawna - Prawo o ruchu drogowym (Dz.
U. z 2005 Nr 108, poz. 908) art. 68 ust. 17 pkt 4 - nie wymagane jest uzyskanie świadectwa homologacji dla pojazdu wyprodukowanego lub importowanego w liczbie jednej sztuki rocznie; nie dotyczy to tramwajów i trolejbusów. Spółka jest w posiadaniu zaświadczenia od producenta, że samochód specjalistyczny do inspekcji telewizyjnej sieci kanalizacyjnej zabudowany na Fiacie Ducato został wyprodukowany dla Spółki jako jednostkowy egzemplarz w 2007r. W zaświadczeniu tym stwierdzono, że dostarczony pojazd jest samochodem specjalnym, a więc nie jest samochodem osobowym.
W dniu 26 listopada 2007r. pojazd ten został poddany dokładnemu badaniu technicznemu przeprowadzonemu przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów, gdzie w opisie zmian stwierdzono, że wymieniony Fiat Ducato Furgon jest pojazdem specjalnym. W związku z tym, że pojazd ten nie służy do przewozu osób ani do przewozu ładunków (część ładunkowa podzielona jest na przedział roboczy i studio operatora) nie wydano zaświadczenia, że spełnia on wymogi art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług. Podsumowując pojazd ten jest pojazdem specjalnym i nie służy do przewozu osób (czyli nie jest samochodem osobowym) jak również do przewozu ładunków (czyli nie jest samochodem ciężarowym).
Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż nie posiada zaświadczenia z okręgowej stacji kontroli pojazdów potwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług. W dowodzie rejestracyjnym nie dokonano wpisu o spełnieniu przez ten pojazd wymagań określonych w art. 86 ust 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług ponieważ nie wydano Wnioskodawcy takiego zaświadczenie z powodu jak wyżej. Wnioskodawca w oparciu o przepisy obowiązujące w 2007r. dotyczące pojazdów specjalnych odliczył 6.000 zł podatku naliczonego ponieważ w art. 86 ust 4 pkt 5 nie był wymieniony samochód z tym przeznaczeniem.
Wnioskodawca nie odlicza również podatku naliczonego od zakupionego do niego paliwa. Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego (przepis ten nie uległ zmianie w okresie obowiązywania ustawy). Pojazdem specjalnym w myśl art. 2 pkt 36 ustawy dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.
Nr 98, poz. 602 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia 30 kwietnia 2004r., jest pojazd samochodowy lub przyczepa, konstrukcyjnie nie przeznaczone do przewozu osób lub ładunków, Od dnia 1 maja 2004r. treść przepisu art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym uległa zmianie na mocy art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 92, poz. 884).
Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. brzmieniem art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Natomiast samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu (art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym – brzmienie tego przepisu nie uległo zmianie w okresie obowiązywania ustawy).
Samochód ciężarowy - to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą (art. 2 pkt 42 ustawy Prawo o ruchu drogowym – brzmienie tego przepisu nie zostało zmienione w okresie obowiązywania ustawy).
Jak wynika z art. 68 ust. 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2004r. - producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać na każdy nowy typ tych pojazdów świadectwo homologacji wydane przez ministra właściwego do spraw transportu. Jak stanowi art. 68 ust. 11 pkt 4 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2004r. - przepisy ust. 1-10 nie dotyczą pojazdu wyprodukowanego lub importowanego w ilości 1 sztuki rocznie.
Jak wynika z art. 68 ust. 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. - producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tych pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i części świadectwo homologacji wydane przez ministra właściwego do spraw transportu.
Jak stanowi art. 68 ust. 17 pkt 4 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym przepisy ust. 1-16 – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. – przepisy ust. 1-16 nie dotyczą pojazdu wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki rocznie; nie dotyczy to tramwajów i trolejbusów. Zgodnie z § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. z 2004r.
Nr 5, poz. 30) – obowiązującym w okresie od dnia 15 stycznia 2004r. do dnia 5 stycznia 2006r. - decyzja zwalniająca z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji typu pojazdu może być wydana na wniosek producenta lub importera, w odniesieniu do: pojazdów z małych serii - po przeprowadzeniu badań homologacyjnych; pojazdów z końcowej partii produkcji, których homologacja utraciła ważność; Natomiast jak stanowi § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (t.j. Dz. U. z 2007r.
Nr 186, poz. 1322) w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji nowego pojazdu zakupionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściciel pojazdu do wniosku o rejestrację dołącza wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, na podstawie których organ rejestrujący wpisuje dane techniczne pojazdu. Wymóg ten nie dotyczy pojazdu, który zgodnie z ustawą nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji.
Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny stwierdzić należy, iż na mocy obowiązujących od dnia 22 sierpnia 2005r. przepisów art. 86 ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawcy nie przysługiwałoby prawo do pełnego odliczenia kwoty podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup przedmiotowego pojazdu specjalnego Fiat Ducato Furgon, bowiem nie stanowi on pojazdu specjalnego, o którym mowa art. 86 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy o VAT w związku z załącznikiem Nr 9 do ww. ustawy o VAT.
Ponadto przedmiotowy pojazd specjalny nie spełnia wymogów określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ww. ustawy o VAT, bowiem Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów, po przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu specjalnego, nie wydała zaświadczenia, iż spełnia on wymogi określone w cytowanym artykule, a tym samym w dowodzie rejestracyjnym nie dokonano wpisu o spełnieniu przez ten pojazd specjalny wymogów określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy o podatku od towarów i usług.
Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd specjalny, który jest w myśl cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazdem samochodowym, posiada dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony (jak wskazał Wnioskodawca 3.000 kg) Wnioskodawca miał jedynie prawo do odliczenia 60% kwoty podatku określonej w fakturze zakupu tego pojazdu, nie więcej jednak niż 6.000zł. Wnioskodawcy nie przysługiwało na mocy obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005r. przepisu art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o VAT, prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego samochodu.
Natomiast na mocy przepisów art. 86 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r., Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia w pełnej wysokości kwoty podatku naliczonego z faktury VAT dokumentującej zakup przedmiotowego samochodu bowiem zakupiony przez Wnioskodawcę pojazd specjalny stanowił pojazd specjalny, o którym mowa w art. 2 ust. 36 ustawy – Prawo ruchu drogowym.
Wprawdzie fakt uznania powyższego pojazdu samochodowego za pojazd specjalny nie wynika ze świadectwa homologacji ani z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, jednakże jak wynika z cyt. powyżej przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji wyprodukowania przez producenta nowego pojazdu samochodowego w ilości jednej sztuki rocznie producent nie był obowiązany do uzyskania dla tego typu pojazdu świadectwa homologacji.
Również w cyt. przepisie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie homologacji (…) brak wzmianki o konieczności uzyskania przez producenta produkującego rocznie jeden egzemplarz pojazdu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji dla tego typu pojazdu. Nadmienić należy, iż z ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, iż skoro dla pojazdu samochodowego wyprodukowanego w ilości jednej sztuki rocznie producent nie był w ogóle zobowiązany do uzyskania dla tego typu pojazdu świadectwa homologacji, zatem nie może być mowy o możliwości ubiegania się przez producenta o wydanie decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania tego świadectwa homologacji.
Z uwagi na fakt, iż w stosunku do powyższego pojazdu specjalnego nie miałyby miejsca wyłączenia, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004r. do dnia 21 sierpnia 2005r., bowiem odnoszą się one do samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy, dlatego Wnioskodawca miałby prawo do odliczenia kwot podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do ww. samochodu specjalnego Fiat Ducato Furgon.
Natomiast przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2004r. pozbawiały podatnika prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakup samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg oraz paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu ww. samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.
Nabyty przez Wnioskodawcę pojazd stanowi pojazd specjalny, który nie został wymieniony w cyt. art. 25 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jako ten, przy nabyciu którego Wnioskodawca byłby pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT zakupu. Jak wskazano powyżej brak prawa do odliczenia przez podatnika podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT zakupu dotyczył wyłącznie samochodu osobowego lub innego samochodu o dopuszczalnej ładowności do 500 kg oraz paliwa nabywanego do tego rodzaju samochodów.
Jak wynika z cyt. art. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ustawodawca wyraźnie rozgraniczył pojęcie samochód (jako osobowy i ciężarowy) oraz pojazd specjalny. Pojazd specjalny nie został w tym przepisie wyszczególniony, zatem ograniczenia wynikające z cyt. art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004r. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie dotyczą nabywanych pojazdów specjalnych jak również paliwa nabywanego do tego typu pojazdu.
Zatem Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia w pełnej wysokości kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentującej nabycie przedmiotowego pojazdu specjalnego jak również paliwa do tego pojazdu.
Z powyższego wynika, iż przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązujące do dnia 30 kwietnia 2004r., jak również obowiązujące od dnia 1 maja 2004r. do 21 sierpnia 2005r. przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług w przedstawionej konkretnej sytuacji umożliwiałyby Wnioskodawcy pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu wskazanego we wniosku pojazdu specjalnego oraz paliwa do tego pojazdu, natomiast przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 22 sierpnia 2005r. częściowo ograniczyłyby Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tego pojazdu (do wysokości 60%, nie więcej niż 6.000 zł) oraz całkowicie ograniczyłyby Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do tego samochodu.
Tym samym stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie zmiana przepisów prawa, która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2005r. spowodowała w tej konkretnej sytuacji rozszerzenie zakresu stosowania ograniczeń w prawie do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu wskazanego we wniosku samochodu ciężarowego oraz paliwa do tego samochodu. W niniejszej sytuacji mamy zatem do czynienia z naruszeniem klauzuli „stand still”.
W związku z powyższym Wnioskodawcy przysługiwało i przysługuje prawo do odliczenia pełnej (100%) kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu pojazdu specjalnego Fiat Ducato Furgon oraz z faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do tego pojazdu po warunkiem, iż pojazd powyższy był oraz jest wykorzystywany przez Wnioskodawcę do wykonywania wyłącznie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Istotne jest również aby nie zachodziły przesłanki wykluczające ww. prawo, o których mowa w art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Końcowo nadmienia się, iż w myśl w art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika więc, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów, nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, jest zatem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.