INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 listopada 2009r.
(data wpływu 30 listopada 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 5 lutego 2010r (data wpływu 11 lutego 2010r.) oraz pismem z dnia 1 marca 2010r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości naliczenia podatku VAT w wysokości 22% w przypadku odszkodowania za grunty przeznaczone pod budowę autostrady - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 30 listopada 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości naliczenia podatku VAT w wysokości 22% w przypadku odszkodowania za grunty przeznaczone pod budowę autostrady. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 5 lutego 2010r (data wpływu 11 lutego 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 28 stycznia 2010r. oraz pismem z dnia 1 marca 2010r.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Gmina naliczała podatek VAT w wysokości 22% za nieruchomości, których własność została przeniesiona w zamian za odszkodowanie od wszystkich gruntów, także od gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako grunty rolne. Odszkodowanie płacone jest przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad za grunty przeznaczone na budowę autostrady płatnej A-4. Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Wnioskodawca dodaje, że zbywane grunty w momencie dostawy nie były zabudowane.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które nie stanowi prawa miejscowego (ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) grunty położone są w pasie projektowanej autostrady płatnej A-4. Na obecną chwilę Gmina nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie wskazanych gruntów pod budowę autostrady zostało ustalone decyzją nr 1/X Wojewody z dnia 28 grudnia 1998r. i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19 sierpnia 1999r. – ostateczną w toku instancji (ustalona została lokalizacja autostrady płatnej A-4).
Decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19 sierpnia 1999r. według informacji uzyskanej z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, ostateczna stała się z dniem wydania, czyli 19 sierpnia 1999r. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy prawidłowym jest naliczenie podatku VAT w wysokości 22% w przypadku odszkodowania za grunty rolne, które przeznaczone zostały pod budowę autostrady? Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku odszkodowania za grunty rolne powinien być zastosowany art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, który określa zwolnienie od podatku.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2009r., gdyż we wniosku z dnia 23 listopada 2009r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, iż w obecnym stanie prawnym grunty są towarami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż gruntu stanowi dostawę towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, według stawki określonej w art. 41 ust. 1 tej ustawy.
Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Gmina naliczała podatek VAT w wysokości 22% za nieruchomości, których własność została przeniesiona w zamian za odszkodowanie od wszystkich gruntów, także od gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako grunty rolne. Odszkodowanie płacone jest przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad za grunty przeznaczone na budowę autostrady płatnej A-4. Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Zbywane grunty w momencie dostawy nie były zabudowane.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, grunty położone są w pasie projektowanej autostrady płatnej A-4. Na obecną chwilę Gmina nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie wskazanych gruntów pod budowę autostrady zostało ustalone decyzją nr 1/X Wojewody z dnia 28 grudnia 1998r. i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19 sierpnia 1999r. – ostateczną w toku instancji (ustalona została lokalizacja autostrady płatnej A-4).
Jak wskazał Wnioskodawca, decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19 sierpnia 1999r., według informacji uzyskanej z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, ostateczna stała się z dniem wydania, czyli 19 sierpnia 1999r. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych (Dz. U. Nr 127, poz. 627 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia 31 grudnia 1998r. nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe autostrad, stanowiące własność gminy, stają się, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna.
Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1999r. (w związku z reformą ustrojową państwa), nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe autostrad, stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego, stają się, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. Z wniosku wynika, iż lokalizacja autostrady została ustalona decyzją nr 1/X Wojewody z dnia 28 grudnia 1998r. i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19 sierpnia 1999r., która stała się ostateczna w dniu 19 sierpnia 1999r.
Na podstawie obowiązującego w 1999r. art. 27 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych, grunty Wnioskodawcy położone w pasie tej autostrady, stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem 19 sierpnia 1999r., czyli z dniem, w którym stała się ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady.
Skoro z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż datą nabycia przedmiotowych gruntów z mocy prawa przez Skarb Państwa jest dzień 19 sierpnia 1999r., zatem uznać należy, iż przeniesienie własności gruntu nastąpiło przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, tj. jeszcze w okresie obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która zakresem opodatkowania nie obejmowała przeniesienia prawa własności gruntu w zamian za odszkodowanie.
Ponadto zwrócić należy uwagę, iż z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (1 maja 2004r.), zmieniła się także definicja towaru. Przed dniem 1 maja 2004r., zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym grunt nie był uznawany za towar, więc obrót nim nie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Uwzględniając powyższe wskazać należy, iż do opisanego we wniosku stanu faktycznego nie można stosować przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, który przewiduje zwolnienie od podatku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, bowiem zaczął on obowiązywać dopiero od dnia 1 maja 2004r.
Zatem otrzymane odszkodowanie za nabycie z mocy prawa z dniem 19 sierpnia 1999r. przez Skarb Państwa gruntów przeznaczonych pod budowę autostrady płatnej A-4, stanowiących własność Wnioskodawcy nie podlega przepisom ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ani przepisom ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.