INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 lutego 2014 r. (data wpływu 10 lutego 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 maja 2014 r. (data wpływu 16 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 lutego 2014 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek.
Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 13 maja 2014 r. (data wpływu 16 maja 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 30 kwietnia 2014 r. znak: IBPP1/443-134/14/BM. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe): W dniu 3 sierpnia 1999 r. Wnioskodawca wraz z małżonkiem nabył prawo własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, składającej się z 6 działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 3.265 m2. Działki w chwili zakupu przeznaczone były pod zabudowę jednorodzinną. Nie posiadały uzbrojenia i taki stan faktyczny istnieje do dziś.
Przeznaczenie ich nie uległo zmianie, Wnioskodawca nie wykonał uzbrojenia ani żadnych innych ulepszeń. Wnioskodawca wraz z małżonkiem zrezygnowali z zamiaru budowy domu na tych działkach, ponieważ Wnioskodawca i małżonek postanowili się rozstać. Od 2010 r. Wnioskodawca i małżonek mieszkają oddzielnie, więc zdecydowali się na sprzedaż ww. działek za pośrednictwem biura nieruchomości, z którym w listopadzie 2012 r. zawarli umowę pośrednictwa sprzedaży. Początkowo Wnioskodawca wraz z małżonkiem chcieli sprzedać działki jednemu nabywcy, jednakże nie znalazł się nikt chętny do kupienia tak dużej nieruchomości.
Z uwagi na powyższe Wnioskodawca wraz z mężem rozważali możliwość sprzedaży działek pojedynczo, po dwie lub trzy jednemu kupującemu. Pod koniec 2013 r. zgłosił się chętny do kupienia jednej tylko działki ewidencyjnej i w dniu 11 grudnia 2013 r. Wnioskodawca wraz z mężem dokonali sprzedaży tej działki. Pozostałe działki Wnioskodawca wraz z mężem zamierzają sprzedać jak tylko znajdą się chętni do ich kupna. W uzupełnieniu Wnioskodawca poinformował, że nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Przeznaczenie działek pod zabudowę jednorodzinną wynikał z planu zagospodarowania przestrzennego.
Wszystkie nabyte w 1999 r. działki Wnioskodawca z mężem zamierzali wykorzystać pod budowę domu oraz jego otoczenie. Nabycie ww. działek nie zostało udokumentowane fakturą VAT. Wnioskodawcy i małżonkowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Działki zostały zakupione do celów osobistych z myślą o budowie domu, jednakże po ich zakupie Wnioskodawca z mężem nie mieli więcej środków finansowych więc budowę planowali w późniejszym terminie. Zakup działek został sfinansowany z majątku dorobkowego. Od chwili nabycia do momentu rezygnacji z budowy domu Wnioskodawca z małżonkiem nie wykorzystywali ww. działek w żaden sposób.
Od momentu rezygnacji do chwili obecnej również nie wykorzystywali ww. działek w żaden sposób. Działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej ani nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy. Wnioskodawca z małżonkiem nie występowali o uzyskanie pozwolenia na budowę. Nie posiadają projektu budowlanego na budowę domu. Działki stanowią wspólność majątkową małżeńską. Nigdy wcześniej Wnioskodawca nie dokonywał dostawy innych działek niż wymienione we wniosku. W przyszłości Wnioskodawca nie zamierza dokonywać dostaw innych nieruchomości.
Wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy na moment sprzedaży 11 grudnia 2013 r. oraz planowanych następnych sprzedaży ww. działki przeznaczone są pod budownictwo jednorodzinne. Wnioskodawca nie planuje podejmować żadnych działań marketingowych (oprócz wskazanych we wniosku) w celu sprzedaży pozostałych działek. Uzyskane ze sprzedaży środki zostaną przeznaczone na leczenie, rehabilitację, bieżące potrzeby oraz zabezpieczenie na starość. W związku z powyższym zadano następujące pytania: W związku z planowaną sprzedażą pozostałych działek Wnioskodawca chce wyzyskać informację, czy będzie zobowiązany do zapłacenia podatku VAT w momencie sprzedaży nieruchomości w częściach?
Czy obowiązek zapłaty podatku VAT wystąpił już po sprzedaży pierwszej z działek, czy nastąpi po sprzedaży kolejnych jako czynności wielokrotnej? Zdaniem Wnioskodawcy, działki Wnioskodawca nabył do majątku osobistego z zamiarem budowy domu i zamieszkania w nim, a nie w celach odsprzedaży, osiągnięcia zysku. Przy zakupie podatek VAT nie wystąpił. W okresie ponad 13 lat kiedy Wnioskodawca był ich właścicielem, nie dokonywał na nieruchomości żadnych działań zmierzających do podniesienia ich wartości. Wnioskodawca nie wykorzystywał gruntów w działalności gospodarczej ani działalności rolniczej, nie działał w charakterze podatnika.
Działki te stanowią jedyny wspólny majątek Wnioskodawcy i jego małżonka, a ponieważ małżeństwo Wnioskodawcy się rozpada i nie planują już żadnych wspólnych przedsięwzięć Wnioskodawca postanowił ww. działki sprzedać. Fakt, że działki Wnioskodawca zmuszony jest sprzedać w częściach w postaci działek ewidencyjnych wynika z niemożności znalezienia chętnego do kupna ich w całości.
W rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2. Nie sposób stwierdzić, iż Wnioskodawca wykonuje taką działalność gospodarczą, gdyż Wnioskodawca nie prowadził ani nie prowadzi w odniesieniu do tego gruntu żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu ww. przepisu, a więc za uznanie Wnioskodawcy podatnikiem podatku od wartości dodanej. Sprzedaż pierwszej z działek jak również planowana pozostałych następują w ramach zarządu swoim majątkiem prywatnym.
W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że w stosunku do sprzedaży ww. działek, czy to w całości, czy w częściach, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ponieważ „sprzedaż nawet kilkukrotna przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu” cyt.: (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2006, Tom I, Wrocław 2006, s. 349-350). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za prawidłowe.
Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na ścisłe powiązanie tematyki zawartej we wniosku, tut. Organ udzielił odpowiedzi na zadane przez Wnioskodawcę pytania w jednej interpretacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Co do zasady grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Podkreślić jednak należy, iż aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym także gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonana jest przez podmiot mający status podatnika tj. prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu powołanej wyżej definicji. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru ani też nie ma związku z działalnością gospodarczą, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje dostawy ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia, należy wziąć pod uwagę orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE wydane w sprawach C-180/10 i C-181/10. Z treści wskazanych orzeczeń wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy nie wskazują, że aktywność Wnioskodawcy dotycząca sprzedaży przedmiotowych działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wynika, iż Wnioskodawca wraz z małżonkiem w 1999 r. nabyli nieruchomość gruntową niezabudowaną, składającą się z 6 działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 3.265 m2. Wszystkie działki Wnioskodawca z mężem zamierzali wykorzystać pod budowę domu oraz jego otoczenie. Nabycie ww. działek nie zostało udokumentowane fakturą VAT.
Wnioskodawcy i małżonkowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Działki zostały zakupione do celów osobistych z myślą o budowie domu, jednakże po ich zakupie Wnioskodawca z mężem nie mieli więcej środków finansowych więc budowę planowali w późniejszym terminie. Zakup działek został sfinansowany z majątku dorobkowego. Działki w chwili zakupu przeznaczone były zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną. Nie posiadały uzbrojenia i taki stan faktyczny istnieje do dziś. Przeznaczenie ich nie uległo zmianie. Wnioskodawca nie wykonał uzbrojenia ani żadnych innych ulepszeń.
Wnioskodawca wraz z małżonkiem zrezygnowali z zamiaru budowy domu na tych działkach, ponieważ Wnioskodawca i małżonek postanowili się rozstać a od 2010 r. Wnioskodawca i małżonek mieszkają oddzielnie, więc zdecydowali się na sprzedaż ww. działek za pośrednictwem biura nieruchomości, z którym w listopadzie 2012 r. zawarli umowę pośrednictwa sprzedaży (Wnioskodawca nie planuje podejmować żadnych innych działań marketingowych). Wnioskodawca z małżonkiem nie występowali o uzyskanie pozwolenia na budowę. Nie posiadają projektu budowlanego na budowę domu.
Jeżeli zatem grunt, który Wnioskodawca nabył wraz z małżonkiem w 1999 r. w celu budowy domu mieszkalnego (małżonkowie z powodu braku środków finansowych budowę domu planowali w późniejszym terminie a następnie z planu budowy domu całkowicie zrezygnowali ponieważ w 2010 r. postanowili się rozstać), został nabyty do majątku osobistego Wnioskodawcy poza zakresem działalności gospodarczej, to sprzedaży takiego gruntu nie można uznać za przejaw działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że grunt, będący przedmiotem sprzedaży nie był przez Wnioskodawcę w żaden sposób wykorzystywany.
Działki nie był przedmiotem najmu ani dzierżawy, nie były też wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej. Działki nie posiadały uzbrojenia i taki stan faktyczny istnieje do dziś. Wnioskodawca nie wykonał uzbrojenia ani żadnych innych ulepszeń. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że nigdy wcześniej Wnioskodawca nie dokonywał dostawy innych działek niż wymienione we wniosku oraz w przyszłości nie zamierza dokonywać dostaw innych nieruchomości. Natomiast uzyskane ze sprzedaży środki zostaną przeznaczone na leczenie, rehabilitację, bieżące potrzeby oraz zabezpieczenie na starość.
Z wniosku wynika, że 11 grudnia 2013 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży jednej działki a pozostałe działki zamierza sprzedać jak tylko znajdą się chętni do ich kupna. Wobec powyższego uznać należy, że zarówno dokonana w dniu 11 grudnia 2013 r. dostawa jednej działki jak i planowana dostawa pozostałych działek nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia tych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności).
To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym nie można uznać dokonanej przez Wnioskodawcę sprzedaży w dniu 11 grudnia 2013 r. jednej działki oraz planowanej dostawy pozostałych działek za przejaw jego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż w dniu 11 grudnia 2013 r. jednej działki nie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie z tytułu tej sprzedaży Wnioskodawca nie stał się podatnikiem VAT.
Również planowana dostawa pozostałych działek nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie z tytułu tej sprzedaży Wnioskodawca nie będzie podatnikiem VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub zmiany stanu prawnego. Zaznaczyć należy, iż niniejsza interpretacja wydana została dla Wnioskodawcy i nie wywołuje skutków prawnopodatkowych dla męża Wnioskodawcy. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.