INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku, który wpłynął do tut. organu 5 kwietnia 2012r., uzupełnionym pismem z dnia 2 lipca 2012r.
(data wpływu do tut. organu w dniu 6 lipca 2012r.) oraz pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 11 lipca 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki o powierzchni 2 ha – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 kwietnia 2012r. do tut. organu, wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki o powierzchni 2 ha. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 lipca 2012r.
(data wpływu do tut. organu 6 lipca 2012r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-376/12/MS z dnia 22 czerwca 2012r. oraz pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 11 lipca 2012r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest posiadaczem ziemi o powierzchni 6 ha. W związku z koniecznością pozyskania środków finansowych na zakup mieszkania Wnioskodawca zamierza wydzielić – sprzedać działkę o powierzchni 2 ha. Ziemię, którą posiada Wnioskodawca otrzymał (na podstawie aktu darowizny nr 112/1990r. z dnia 10 stycznia 1990r.) od swoich rodziców w 1990r.
Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej. Przejęta nieruchomość od rodziców w 1990r. była gospodarstwem rolnym. Gospodarstwo Wnioskodawca przejął w celu kontynuowania działalności rolniczej. Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie cała działka o powierzchni 2 ha. Cała działka o powierzchni 2 ha jest nieruchomością niezabudowaną. Cała działka o powierzchni 2 ha była użytkowana w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i była wykorzystywana do produkcji sadowniczej. Działka ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy. Wnioskodawca jest rolnikiem ryczałtowym i dokonuje sprzedaży płodów rolnych z własnej działalności rolniczej.
Powodem podjęcia decyzji sprzedaży ww. działki była chęć uzyskania środków finansowych potrzebnych do produkcji rolniczej oraz zabezpieczenie własnych potrzeb. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka jest zakwalifikowana jako teren pod zabudowę mieszkaniową. Warunkiem sprzedaży ww. działki jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca nie będzie wnosił w zakresie pozostałej części ziemi o zmianę przeznaczenia w planie przestrzennego zagospodarowania terenu i o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca nie będzie dokonywał prac polegających na uatrakcyjnieniu sprzedawanej działki.
Wnioskodawca nie podejmował działań marketingowych, zainteresowany kontrahent znalazł się sam. Zainteresowany nabyciem działki zgłosił się sam. Wnioskodawca nie stosował form ogłoszeń o sprzedaży. Środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawca przeznaczy na dofinansowanie swojego gospodarstwa i na cele osobiste. Wnioskodawca nie dokonywał zakupu gruntu. W 2010r. Wnioskodawca sprzedał działkę rolną o powierzchni 27 arów odprowadzając podatek VAT i złożył deklarację VAT-7. Wnioskodawca nie planuje sprzedaży innych gruntów.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w świetle obowiązujących przepisów ww. ustawy powstaje obowiązek naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki o powierzchni 2 ha? Zdaniem Wnioskodawcy, incydentalna sprzedaż wydzielonej z gospodarstwa rolnego Wnioskodawcy działki rolnej nie ma charakteru działalności gospodarczej polegającej na handlu nieruchomościami. Nabyta w drodze darowizny ziemia nigdy nie była z góry przeznaczona do dalszej odsprzedaży, lecz na cele związane z produkcją rolną.
Sporadyczną wyprzedaż swojego prywatnego majątku nie można zatem uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, o której mowa w art. 15 ust. 2. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT.
Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowej (działki), dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). W zakresie prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007r.), „zamiar” oznacza „intencje zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć wykonując dane czynności. Zatem przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.
W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce również przy czynności dokonanej jednorazowo. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca.
Wskazać należy, iż ustawodawca nie określił wymogów formalnych, którym odpowiadać ma podatnik, aby mógł być uznany za producenta lub handlowca oraz kiedy zamiar częstotliwego wykonywania czynności ma być ujawniony. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy uprawniony jest wniosek, że wystarczającym jest, by okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy zaistniały w chwili ich wykonywania, zaś podmiot ich dokonujący zachowywał się jak handlowiec czy producent. Dla celów podatku VAT nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców).
Opodatkowaniu tym podatkiem podlega dostawa towarów nie tylko wówczas, gdy dokonywana jest przez podatnika VAT, dla którego wykonywanie działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, również osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dokonują dostawy, czy też świadczą usługi stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli okoliczności towarzyszące wykonywaniu czynności wskazują na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. Kwestia sprzedaży gruntów była również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE.
Z treści orzeczeń w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Analizując przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego w kontekście powyższych orzeczeń TSUE stwierdzić należy, że Wnioskodawca w zakresie odnoszącym się do wskazanej we wniosku nieruchomości, nie podejmował działań porównywalnych z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca nie nabył terenu przeznaczonego pod zabudowę celem dalszej jego odsprzedaży. Przedmiotem sprzedaży będzie bowiem działka wydzielona z nieruchomości stanowiącej grunt rolny o pow. 6 ha nabyty przez Wnioskodawcę od rodziców na podstawie aktu darowizny nr 112/1990r. z dnia 10 stycznia 1990r.).
Nieruchomość ta w okresie jej posiadania przez Wnioskodawcę nie była przez niego użytkowana na cele inne niż osobiste. Wnioskodawca stwierdza bowiem, że nieruchomość tą przejął w celu kontynuowania działalności rolniczej. Działka o powierzchni 2 ha była użytkowana w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego i była wykorzystywana do produkcji sadowniczej. Wnioskodawca jest rolnikiem ryczałtowym i dokonuje sprzedaży płodów rolnych z własnej działalności rolniczej. Przy czym wskazać należy, iż sprzedaż nieruchomości gruntowej wykorzystywanej w działalności rolniczej, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności.
Jednocześnie nieruchomość którą Wnioskodawca zmierza sprzedać nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Ponadto z opisu sprawy wynika, że powodem podjęcia decyzji sprzedaży ww. działki była chęć uzyskania środków finansowych potrzebnych do produkcji rolniczej oraz zabezpieczenie własnych potrzeb. Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka jest zakwalifikowana jako teren pod zabudowę mieszkaniową. Warunkiem sprzedaży ww. działki jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca nie będzie dokonywał prac polegających na uatrakcyjnieniu sprzedawanej działki, nie będzie podejmował działań marketingowych, zainteresowany kontrahent zgłosił się sam.
Wnioskodawca nie stosował form ogłoszeń o sprzedaży. Środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawca przeznaczy na dofinansowanie swojego gospodarstwa i na cele osobiste. Wnioskodawca nie dokonywał zakupu gruntu. W 2010r. Wnioskodawca sprzedał działkę rolną o powierzchni 27 arów odprowadzając podatek VAT i złożył deklarację VAT-7. Wnioskodawca nie planuje sprzedaży innych gruntów.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie w celu dokonania sprzedaży działki o powierzchni 2 ha, wydzielonej z nieruchomości o powierzchni 6 ha, Wnioskodawca nie zaangażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazał aktywności w przedmiocie zbycia udziałów we wskazanej we wniosku nieruchomości porównywalnych do działań podmiotów zajmujących profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Wprawdzie jak wynika z wniosku Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działki o powierzchni 2 ha musi dokonać jej wydzielenia z nieruchomości rolnej o powierzchni 6 ha a sama sprzedaż będzie uzależniona uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, jednakże powyższego ciągu zdarzeń (stanowiącego pojedyncze z przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10 okoliczności) nie można uznać za zespół środków zbliżonych do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością.
Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży działki o powierzchni 2 ha, wydzielonej z nieruchomości o powierzchni 6 ha korzystał będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym, a zatem czynność ta nie będzie uznana za wykonaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie przedmiotowa sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.