INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 kwietnia 2009r.
(data wpływu 4 maja 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 lipca 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu czynności najmu lokalu użytkowego oraz opodatkowania podatkiem ww. czynności wynajmu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 maja 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu czynności najmu lokalu użytkowego oraz opodatkowania podatkiem ww. czynności wynajmu.
Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 9 lipca 2009r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony zdrowia i pomocy społecznej (gabinet stomatologiczny) oraz usług kosmetyczno-dermatologicznych (gabinet kosmetyczny) na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta Miasta. Działalność Wnioskodawcy wpisana jest w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej pod numerem REGON wg PKD 8513Z - Praktyka Stomatologiczna.
Równocześnie Wnioskodawca jest właścicielem niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokalu użytkowego w W. (majątek prywatny Wnioskodawcy) i lokal ten wynajmuje osobie trzeciej. Czynność najmu lokalu użytkowego wykonana została poza zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Powstaje pytanie, czy w myśl wskazanych przepisów ustawy o VAT i VI Dyrektywy UE czynność najmu majątku prywatnego niezwiązana z prowadzoną działalnością gospodarczą objęta jest podatkiem VAT i czy w zakresie tej czynności Wnioskodawca może być uznany za podatnika podatku VAT. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż czynnym podatnikiem podatku VAT jest od 1 stycznia 2000r.
Deklaracja VAT jest składana za okresy miesięczne. Wnioskodawca wykonuje zarówno czynności opodatkowane (usługi kosmetyczne) jak i zwolnione od VAT (usługi stomatologiczne). Ponadto od 1 listopada 2003r. Wnioskodawca wynajmuje lokal, wchodzący w skład swojego osobistego majątku, na cele użytkowe. Faktury za wynajem ww. lokalu Wnioskodawca wystawia ze stawką VAT 22%. Dodatkowo Wnioskodawca informuje, że przychody ze sprzedaży opodatkowanej w ciągu roku przekraczają kwotę 50 000 zł.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w myśl wskazanych przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 4 ust. 1 i 2 IV Dyrektywy UE Wnioskodawca może być uznany za podatnika podatku VAT od czynności najmu lokalu użytkowego stanowiącego jego własność prywatną i niezwiązaną z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz czy czynność najmu lokalu stanowiącego prywatny majątek Wnioskodawcy winna być opodatkowana podatkiem VAT.
Zdaniem Wnioskodawcy, z brzmienia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT w związku z art. 4 ust. 1 i 2 IV Dyrektywy UE warunkiem niezbędnym do uznania osoby fizycznej za podatnika VAT jest ustalenie, że osoba w zakresie dokonanej czynności prawnej (najmu lokalu stanowiącego majątek prywatny niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą) działa poza zakresem prowadzonej działalności gospodarczej.
W świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności nie może być Wnioskodawca uznany za podatnika podatku VAT, z czynności najmu lokalu użytkowego stanowiącego jego majątek prywatny niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji czynność najmu takiego lokalu nie może być objęta podatkiem VAT. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdzone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów. Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.
Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania. Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do: podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania, zakłócenia konkurencji.
Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.: powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami. Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.
Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Przytoczony wyżej art. 15 ust. 2 ustawy definiuje działalność gospodarczą znacznie szerzej, niż to wynika z ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.).
Powołana ustawa o swobodzie działalności gospodarczej za działalność gospodarczą uznaje bowiem zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei z treści przepisu art. 4 ust. 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.
O ile ustawa o swobodzie działalności gospodarczej za działalność gospodarczą uznaje jedynie czynności wykonywane w sposób ciągły, zorganizowany i profesjonalny, o tyle ustawa o podatku VAT katalog podatników poszerza o podmioty, które mimo, że czynność wykonały jednorazowo, jednak działały z zamiarem jej powtarzania. Z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku VAT mamy do czynienia jeżeli podmiot wykonując określone czynności działa w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy i ma zamiar wykonywać tego typu czynności częstotliwie.
Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jeden).
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Podstawowa stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT - wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT lub obniżenie stawki podatkowej, możliwe jest tylko wówczas, gdy przewiduje to ustawa o VAT lub przepisy wykonawcze do ustawy. W art. 43 ustawy o VAT zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W pozycji 4 tego załącznika zostały wymienione usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe (PKWiU ex 70.20.11). Zgodnie z art. 113 ust. 1 powołanej ustawy zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony zdrowia i pomocy społecznej (gabinet stomatologiczny) oraz usług kosmetyczno-dermatologicznych (gabinet kosmetyczny) na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta Miasta. Działalność Wnioskodawcy wpisana jest w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej pod numerem REGON wg PKD 8513Z - Praktyka Stomatologiczna. Równocześnie Wnioskodawca jest właścicielem niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokalu użytkowego w W. (majątek prywatny Wnioskodawcy) i lokal ten wynajmuje osobie trzeciej.
Czynność najmu lokalu użytkowego wykonana została poza zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca wskazał, iż od 1 stycznia 2000r. jest czynnym podatnikiem podatku VAT i składa deklaracje VAT-7. Wnioskodawca wykonuje zarówno czynności opodatkowane (usługi kosmetyczne) jak i zwolnione od VAT (usługi stomatologiczne). Ponadto od dnia 1 listopada 2003r. Wnioskodawca wynajmuje lokal, wchodzący w skład swojego osobistego majątku, na cele użytkowe. Faktury za wynajem ww. lokalu Wnioskodawca wystawia ze stawką VAT 22%. Wnioskodawca informuje, że przychody ze sprzedaży opodatkowanej w ciągu roku przekraczają kwotę 50 000 zł.
W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy czynność najmu majątku prywatnego niezwiązana z prowadzoną działalnością gospodarczą objęta jest podatkiem VAT i czy w zakresie tej czynności Wnioskodawca może być uznany za podatnika podatku VAT. W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że najem jako usługa wymieniona w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca będący właścicielem niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą lokalu użytkowego od dnia 1 listopada 2003r. dokonuje jego wynajmu na rzecz osoby trzeciej. Wnioskodawca podkreśla, iż czynność najmu lokalu użytkowego wykonana została poza zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, a lokal ten stanowi majątek osobisty Wnioskodawcy. Należy stwierdzić, iż Wnioskodawca dokonując czynności najmu lokalu na cele użytkowe realizuje tym samym działania, których celem jest osiągnięcie konkretnych korzyści finansowych w postaci pobieranego od najemcy czynszu.
W związku z faktem, że wynajem dokonywany jest przez Wnioskodawcę od 2003r., uznać należy, iż uzyskiwane korzyści mają jak najbardziej charakter długotrwały i stały. Tak więc Wnioskodawca podejmując wykonywanie czynności najmu lokalu bezspornie rozporządza swoim majątkiem w celu osiągnięcia zysku.
Nie można również stwierdzić, iż wynajmowany lokal wchodzi w skład osobistego majątku Wnioskodawcy, niezwiązanego z działalnością gospodarczą, gdyż Wnioskodawca nie wykazał, aby przedmiotowa nieruchomość w jakikolwiek sposób służyła do zaspokajania jego osobistych potrzeb, wprost przeciwnie - z chwilą podjęcia czynności wynajmu ww. lokal użytkowy jest wykorzystywany dla prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Wnioskodawca twierdzi, iż czynności najmu lokalu użytkowego wykonywane są poza zakresem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, niemniej jednak to właśnie te działania są działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, bowiem Wnioskodawca wykorzystuje posiadany majątek w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ponadto z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca od dnia 1 stycznia 2000r. jest czynnym podatnikiem podatku VAT i składa deklaracje VAT-7. Stwierdzić zatem należy, iż skoro Wnioskodawca dokonał rejestracji dla potrzeb podatku VAT, to znaczy że jest podatnikiem podatku od towarów i usług również z tytułu najmu lokalu.
Od momentu rejestracji wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, będą podlegały opodatkowaniu. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, iż opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. niektóre czynności objęte zakresem przedmiotowym realizowane przez podatnika podatku od towarów i usług są opodatkowane a niektóre nie.
W konsekwencji najem lokalu na cele użytkowe dokonywany przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Ponadto zauważyć należy, że skoro dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która formalnie nie wykonuje działalności gospodarczej, a jedynie dokona okazjonalnej czynności związanej z taką działalnością, to tym bardziej za podatnika należy uznać osobę zarejestrowaną dla potrzeb VAT, która dokonuje wynajmu lokalu dla celów zarobkowych.
Wobec powyższego należy uznać, iż Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie spełnia przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2 kwalifikujące go dla uznania za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą. Reasumując, czynność najmu lokalu dla celów użytkowych mieści się w pojęciu działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a Wnioskodawca z tytułu wykonywania tych czynności jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
Najem lokalu na cele użytkowe dokonywany przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Świadczenie usług najmu lokalu na cele użytkowe, jako niekorzystające ze zwolnienia od podatku wynikającego z powiązania art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z poz. 4 załącznika nr 4 do ustawy, podlega opodatkowaniu stawką, o której mowa w art. 41 ust. 1 ww. ustawy, tj. 22%. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Józefa Ignacego Kraszewskiego 4A, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.