INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 19 maja 2010r. (data wpływu 24 maja 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 czerwca 2010r.
(data wpływu 2 lipca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży 2 działek - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24 maja 2010r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży 2 działek. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 czerwca 2010r. (data wpływu 2 lipca 2010r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-474/10/MS z dnia 21 czerwca 2010r.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca na podstawie KW prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. jest właścicielem m.in. działek nr 277/1, nr 277/2 i nr 277/3. Aktami notarialnymi Rep. Rep. A Nr sporządzono umowy warunkowej sprzedaży działek nr 277/2 i nr 277/3. Dla przedmiotowych nieruchomości Gmina nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również obowiązujących decyzji o warunkach zabudowy, bądź ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W myśl Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z. ustalonego Uchwałą działki nr 277/2 i nr 277/3 położone były w terenach oznaczonych symbolem MI - obszar adaptacji i rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej. Wnioskodawca nadmienia, że przedmiotowe nieruchomości leżą w bezpośrednim sąsiedztwie ciągu komunikacyjnego i potoku W. Lokalizacja oraz wielkość i kształt tych działek zawsze uniemożliwiały wykorzystanie ich na cele budowlane.
Sporządzenie przez Kancelarię Notarialną umów sprzedaży warunkowej jednoznacznie wskazuje na rolniczy charakter tych nieruchomości, co wynika nie tylko z faktu braku planu zagospodarowania przestrzennego, ale również zapisu ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wskazuje, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się wskazania katastru nieruchomości, a opisywane działki w całości stanowią Ps kl. III.
Ponadto Wnioskodawca informuje, że Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z. ustalone uchwałą Nr Rady Gminy w Z. z dnia 29 marca 1999r. obowiązywało w dniu sporządzenia aktów notarialnych Rep. A Nr i Rep. A Nr dokumentujących umowy warunkowej sprzedaży działek nr 277/2 i nr 277/3 położonych w miejscowości Z. W myśl przedmiotowego studium działki ewidencyjne nr 277/2 i nr 277/3 położone w miejscowości Z. leżą w terenie oznaczonym symbolem planu M1 - obszary adaptacji i rozwoju zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej.
Ponadto Wnioskodawca informuje, że w momencie sprzedaży wyżej opisane działki były nieruchomościami niezabudowanymi i taki stan obowiązuje do dzisiaj. Działki nr 277/2 i nr 277/3 ze względu na ich wielkość, kształt i położenie pomiędzy drogą a rzeką P. praktycznie nie mogą być nigdy zabudowane. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy przy sprzedaży opisanych nieruchomości można zastosować zwolnienie od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, na rolniczy charakter przedmiotowych nieruchomości wskazuje ustawa o gospodarce nieruchomościami oraz ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego i wynikające z tej ustawy prawo pierwokupu terenów rolnych przez Agencję Nieruchomości Rolnych. Z oceny organu wykonawczego Gminy i Uchwały Rady Miejskiej w Z. wynika, że powoływane wcześniej studium utraciło swoją aktualność i dlatego przystąpiono do opracowania nowego studium.
Ewentualne powoływanie się na zapisy nieistniejącego planu zagospodarowania przestrzennego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego byłoby również błędem, chociażby z tego faktu, że dokumentacja ta sporządzona była na podstawie nieaktualnych aktów prawnych, niejednokrotnie w sposób schematyczny nieuwzględniając faktycznych możliwości zabudowy poszczególnych działek (np. odległość od potoku, przebieg uzbrojenia, itp.).
Aktualne stosowanie przez Kancelarię Notarialną przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego jednoznacznie potwierdza charakter rolny przedmiotowych gruntów, co w myśl ustawy o podatku VAT w przypadku zbycia wskazuje na zwolnienie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Towarami w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza (zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT) obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.) zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) sektor finansów publicznych tworzą m.in.: jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki.
W myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina posiada osobowość prawną. W świetle cytowanych przepisów gmina jest jednostką samorządu terytorialnego, będącą osobą prawną i zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT posiada status podatnika podatku od towarów i usług. Gmina korzysta jednak ze zwolnienia lecz wyłącznie w zakresie czynności związanych z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywanych w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
Natomiast w zakresie czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych, nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. Wysokość opodatkowania regulują przepisy Działu VIII ustawy o VAT (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w art. 43 ustawy zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.
Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego Wnioskodawca na podstawie KW prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. jest właścicielem m.in. działek nr 277/1, nr 277/2 i nr 277/3. Aktami notarialnymi Rep. Ai Rep. A Nr sporządzono umowy warunkowej sprzedaży działek nr 277/2 i nr 277/3. Dla działek tych Wnioskodawca nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie były wydane decyzje o warunkach ich zabudowy. Jednakże w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy działki te znajdują się na obszarze przeznaczonym do adaptacji i rozwoju zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej.
W momencie sprzedaży opisane działki były nieruchomościami niezabudowanymi i taki stan obowiązuje do dzisiaj. Zauważyć w tym miejscu należy, iż ustawa o podatku od towarów i usług w cytowanym powyżej art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu. Jednakże ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przedmiotowy rodzaj gruntu.
Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawa określa: zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. W myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu.
W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, jak ma to miejsce w opisie stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę, należy posłużyć się decyzją o warunkach zabudowy lub inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ww. ustawy o planowaniu przestrzennym.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
W myśl art. 9 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.
Z powyższych przepisów wynika, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jak już wspomniano wyżej, w przedmiotowej sprawie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla przedmiotowych działek nr 277/2 i nr 277/3 nie wydano również decyzji o warunkach zabudowy.
W świetle powyższego decydujące znaczenie będą więc miały ustalenia zawarte w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy, z którego wynika, iż posiadane przez Wnioskodawcę działki nr 277/2 i nr 277/3, które aktami notarialnymi Rep. A i Rep. A Nr były przedmiotem umowy warunkowej sprzedaży, znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem planu MI - obszary adaptacji i rozwoju zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej. Zatem zdaniem tut. organu działki nr 277/2 i nr 277/3 będące przedmiotem warunkowej umowy sprzedaży, znajdują się na terenach przeznaczonych pod zabudowę.
Przy czym z uwagi na to, że ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy obowiązującego na dzień zawarcia warunkowych umów sprzedaży działek nr 277/2 i nr 277/3 wynika, iż są to działki znajdujące się na obszarze przeznaczonym do adaptacji i rozwoju zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej, fakt iż Gmina nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że z katastru nieruchomości wynika, że są to obecnie nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne nie wpływa na uznanie, że przedmiotowe działki są działkami przeznaczonymi pod zabudowę.
Mając na uwadze wyżej przedstawiony opis stanu faktycznego oraz stan prawny stwierdzić należy, iż w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawca nie miał prawnej możliwości skorzystania ze zwolnienia przewidzianego na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy z tytułu dostawy działek niezabudowanych, o których mowa we wniosku. A skoro tak, to tym samym wskazane transakcje podlegały opodatkowaniu według 22% stawki podatku od towarów i usług. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.