INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 czerwca 2013 r. (data wpływu 25 czerwca 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 września 2013 r. (data wpływu 23 września 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek –jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 25 czerwca 2013 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 19 września 2013 r. (data wpływu 23 września 2013 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 13 września 2013 r. znak: IBPP1/443-555/13/BM.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca, będąc osobą fizyczną otrzymał w 2011 roku w drodze dziedziczenia po swoim ojcu - wraz z czteroma innymi osobami - nieruchomość w postaci gruntu i budynku o powierzchni 7876 m2. Następnie dnia 30 listopada 2012 r. pozostałe cztery osoby dokonały aktu darowizny przypadających im części nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy, co spowodowało iż Wnioskodawca stał się jedynym właścicielem nieruchomości. Nieruchomość ta, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi działkę budowlaną.
Wnioskodawca po tym, jak został jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości zdecydował się na podział nieruchomości, by nadając im bardziej praktyczny kształt i wymiar dokonać jej sprzedaży. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od dnia 7 maja 2009 r. w zakresie wykonywania instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych (PKD 43.22.Z) i nigdy w ramach wykonywanej działalności nie dokonywał dostaw nieruchomości. Wnioskodawca w 2011 roku odziedziczył po zmarłym Ojcu Wnioskodawcy udział w nieruchomości. Wnioskodawca na fakt odziedziczenia nie miał żadnego wpływu i nie mógł wiązać z tym faktem jakiegokolwiek celu.
Jednak już po odziedziczeniu udziału w nieruchomości Wnioskodawca zamierza zamieszkać w nieruchomości, którą w części w 2011 roku odziedziczył. W tym jednak celu musi wyremontować budynek - rodzinny dom - który w chwili obecnej nie nadaje się do zamieszkania. Dlatego też zamierza zbyć kilka sąsiadujących z działką na której postawiony jest ten budynek działek, aby pozyskać niezbędne fundusze na remont tegoż rodzinnego domu. Wnioskodawca nabył na własność w dniu 30 listopada 2012 r. ww. nieruchomości w drodze darowizny w celu realizacji celu - zamieszkania w rodzinnym domu - jaki podjął po otrzymaniu w drodze dziedziczenia w 2011 roku część nieruchomości.
Jednak aby móc tego dokonać musiał stać się właścicielem ww. nieruchomości w całości a nie tylko w części. Dlatego też w dniu 30 listopada 2012 r. otrzymał od pozostałych spadkobierców przypadające im części ww. nieruchomości. Wnioskodawca nabył w drodze darowizny udziały w nieruchomości od następujących osób: ... - Matka Wnioskodawcy, ... – Rodzeństwo, ...– Rodzeństwo, ...– Rodzeństwo, ...– Krewny, ...– Krewny, ...– Krewny, ...– Krewny, ...– Krewny, ...– Krewny, ...– Krewny, ...–Krewny, Wnioskodawca jak i osoby, które dokonały darowizny miały na celu unormowanie statusu prawnego nieruchomości, tak aby Wnioskodawca mógł zająć się remontem rodzinnego domu.
Wnioskodawca nie zabiegał o otrzymanie od tych osób udziałów w nieruchomości. Była to suwerenna decyzja każdego z darczyńców. Przedmiotowa nieruchomość w momencie jej nabycia przez Wnioskodawcę składała się z 1 działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Wnioskodawca wystąpił w dniu 22 maja 2013 r. o podział nieruchomości - postanowienie Gminy. Wnioskodawca wydzielił 8 działek, w tym 2 działki stanowią drogi dojazdowe (wewnętrzne drogi do pozostałych działek). W momencie nabycia przez Wnioskodawcę przedmiotowego gruntu istniał już plan przestrzennego zagospodarowania gruntu w rejonie .... Wnioskodawca nie występował o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru.
W momencie sprzedaży działek jak wynika z planu Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gruntu w rejonie ... działki posiadają (będą posiadały) oznaczenie 5MUu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z możliwością prowadzenia działalności usługowej w budynku mieszkalnym lub lokalizacji usług nieuciążliwych. Wnioskodawca nie dokonał jak i nie zamierza dokonywać jakichkolwiek inwestycji (np. budowa drogi, uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetyczne itp.) na terenie przedmiotowego gruntu, który będzie podlegał sprzedaży.
Wnioskodawca przed planowaną sprzedażą nie zamierza występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla żadnej z wydzielonych działek. Wnioskodawca nigdy nie zajmował się kwestiami związanymi ze sprzedażą nieruchomości. Dlatego w tym celu korzysta i zamierza w dalszym ciągu korzystać z profesjonalnego biura obrotu nieruchomościami, którego zadaniem będzie zajęcie się sprzedażą każdej z działek. Przy sprzedaży każdej z wydzielonych działek Wnioskodawca zamierza korzystać z pośrednictwa biura obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca nie zamierza sam - osobiście - pozyskiwać nabywców na przedmiotowe działki. Wnioskodawca zlecił sprzedaż działek profesjonalnemu biuru obrotu nieruchomościami.
Wnioskodawca nie wykorzystywał w żaden sposób gruntu mającego być przedmiotem sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych pochodzących z ww. gruntu. Zgodnie z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gruntu w rejonie ... ww. grunt to działki budowlane przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Z ww. gruntów Wnioskodawca nie pozyskiwał ani nie pozyskuje jakichkolwiek płodów rolnych. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.
Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowych działek zostaną przeznaczone na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego - domu rodzinnego, który znajduje się na części przedmiotowego gruntu, który nie będzie podlegał sprzedaży. Remont domu rodzinnego jest niezbędny, aby Wnioskodawca mógł w nim zamieszkać. Przedmiotem sprzedaży będą jedynie działki niezabudowane. Działka, stanowiąca część przedmiotowego gruntu na którym posadowiony jest budynek mieszkalny nie będzie sprzedawana. Wnioskodawca nie wykorzystywał budynku mieszkalnego na cele prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Wnioskodawca obecnie nie zamieszkuje ww. budynku - choć jest tam zameldowany od 22 stycznia 2013 r. Wnioskodawca zamierza zamieszkać w budynku - jako w domu mieszkalnym - po zakończeniu niezbędnych prac remontowych. Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać budynku, a co z tym związane nie będzie ponosił jakichkolwiek wydatków na ulepszenie tego budynku przed jego sprzedażą. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej od listopada 2011 roku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż przedmiotowych nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów, odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Przy czym, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż aby uznać że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług należy wykazać łącznie, iż transakcja stanowi odpłatną dostawę towarów oraz że została dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży nabytej nieruchomości, co zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 2 pkt 6 ustawy mieści się w zakresie transakcji objętej opodatkowanej podatkiem od towarów. Jednak niezbędne jest tutaj uznanie, ze sprzedaż nieruchomości będzie dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nabył nieruchomość w drodze dziedziczenia i darowizny. Na obie te czynności nie miał żadnego wpływu i nabycie nieruchomości nie mogło się wiązać z chęcią zarobkowego wykorzystania nieruchomości.
Bowiem aby można było mówić o zamiarze zarobkowego wykorzystania towaru i co z tym związane prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy to zamiar ten musiałby powstać u wnioskodawcy przed nabyciem nieruchomości, a to przy nabyciu w drodze dziedziczenia i darowizny jest niemożliwe. Również podejmowanie działań przez Wnioskodawcę w kwestii podziału nieruchomości na mniejsze działki nie może świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę w zakresie obrotu nieruchomościami. Są to bowiem czynności techniczne umożliwiające dokonanie sprzedaży.
Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej nr IPPP3/443-57/10-5LK, w której stwierdził: „O byciu podatnikiem podatku od towarów i usług nie decyduje sama częstotliwość wykonywania czynności polegającej na sprzedaży. Istotne jest również ustalenie, czy okoliczności związane z tą sprzedażą jednoznacznie wskazują, że sprzedaż dokonywana jest przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, w przypadku, gdy dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe do zdarzenia będącego przedmiotem wniosku, stwierdzić należy, iż sprzedaż działek przez wnioskodawcę nie wskazuje, iż czynność ta wykonywana jest przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca otrzymał przedmiotowy grunt w drodze darowizny. Nabycie gruntu w taki sposób nie może być utożsamiane z nabyciem z zamiarem wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej...”.
Dalej w swoim stanowisku Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdza: „Fakt, iż w trakcie posiadania przez Wnioskodawcę grunt został przekwalifikowany i podzielony na działki budowlane, które to wnioskodawca zamierza sprzedaż nie powoduje, iż czynność sprzedaży, w tych okolicznościach, jest traktowana jako działalność gospodarcza.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług...”. Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przedmiotowa transakcja sprzedaży działek budowlanych, powstałych na skutek podzielenia nieruchomości otrzymanej w drodze dziedziczenia i darowizny nie stanowi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
W związku z tym transakcja ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Ustawodawca, w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.
Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.
Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do: podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania, zakłócenia konkurencji. Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.: powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.
Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy – co do zasady – są rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie konstytutywnego aspektu dostawy towarów – odwołując się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą – sprawia, iż przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki.
Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie każda bowiem czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do treści art. 15 ust. 1 tej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zatem, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje dostawy ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którym Sąd stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby, zaś okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
TS UE wskazał, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same w sobie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto wskazał, że liczba i zakres dokonywanych transakcji nie mają znaczenia decydującego, albowiem dużą liczbę transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Nie jest również, zdaniem Trybunału, decydująca długość okresu w jakim następowały transakcje sprzedaży działek ani wysokość osiągniętych przychodów albowiem elementy te mogą odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.
Z treści wskazanych orzeczeń wynika ponadto, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanych okoliczności faktycznych sprawy Wnioskodawca w celu dokonania planowanej dostawy działek niezabudowanych podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.
Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują, że aktywność Wnioskodawcy dotycząca sprzedaży wydzielonych działek niezabudowanych jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że w 2011r. otrzymał w drodze dziedziczenia po swoim ojcu - wraz z czteroma innymi osobami (krewnymi) - nieruchomość tj. działkę gruntu o powierzchni 7.876 m2 zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Po odziedziczeniu udziału w nieruchomości Wnioskodawca zamierza zamieszkać w nieruchomości, którą odziedziczył.
W tym jednak celu musi wyremontować budynek - rodzinny dom - który w chwili obecnej nie nadaje się do zamieszkania. Dlatego zamierza zbyć kilka sąsiadujących z działką na której postawiony jest ten budynek działek, aby pozyskać niezbędne fundusze na remont tegoż rodzinnego domu. Wnioskodawca w dniu 30 listopada 2012r. nabył na własność ww. nieruchomości w drodze darowizny w celu realizacji celu - zamieszkania w rodzinnym domu. Aby móc tego dokonać musiał stać się właścicielem ww. nieruchomości w całości. Dlatego też w dniu 30 listopada 2012r. otrzymał od pozostałych spadkobierców (krewnych) przypadające im części ww. nieruchomości.
Wnioskodawca miał na celu unormowanie statusu prawnego nieruchomości, tak aby mógł zająć się remontem rodzinnego domu. Wnioskodawca nie zabiegał o otrzymanie od tych osób udziałów w nieruchomości. Była to suwerenna decyzja każdego z darczyńców. Wnioskodawca wystąpił w dniu 22 maja 2013r. o podział nieruchomości i wydzielił 8 działek, w tym 2 działki stanowią drogi dojazdowe (wewnętrzne drogi do pozostałych działek).
W momencie nabycia przez Wnioskodawcę przedmiotowego gruntu istniał już plan przestrzennego zagospodarowania gruntu, a w momencie sprzedaży działki posiadają (będą posiadały) oznaczenie 5MUu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z możliwością prowadzenia działalności usługowej w budynku mieszkalnym lub lokalizacji usług nieuciążliwych. Wnioskodawca nie dokonał jak i nie zamierza dokonywać jakichkolwiek inwestycji (np. budowa drogi, uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetyczne itp.) na terenie przedmiotowego gruntu, który będzie podlegał sprzedaży.
Wnioskodawca przed planowaną sprzedażą nie zamierza występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla żadnej z wydzielonych działek. Wnioskodawca nigdy nie zajmował się kwestiami związanymi ze sprzedażą nieruchomości dlatego korzysta i zamierza w dalszym ciągu korzystać z usług profesjonalnego biura obrotu nieruchomościami, którego zadaniem będzie zajęcie się sprzedażą każdej z działek. Wnioskodawca nie zamierza osobiście pozyskiwać nabywców na przedmiotowe działki. Wnioskodawca nie wykorzystywał w żaden sposób gruntu mającego być przedmiotem sprzedaży.
Wnioskodawca nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych pochodzących z ww. gruntu, nie pozyskiwał ani nie pozyskuje jakichkolwiek płodów rolnych. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży. Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowych działek zostaną przeznaczone na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego, który znajduje się na części przedmiotowego gruntu, który nie będzie podlegał sprzedaży. Remont domu rodzinnego jest niezbędny, aby Wnioskodawca mógł w nim zamieszkać. Wnioskodawca nie wykorzystywał budynku mieszkalnego na cele prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Jeżeli zatem grunt, który Wnioskodawca otrzymał w 2011r. wraz z innymi spadkobiercami w drodze dziedziczenia, a następnie 30 listopada 2012r. otrzymał przypadające spadkobiercom udziały w ww. nieruchomości, został nabyty do majątku osobistego Wnioskodawcy poza zakresem działalności gospodarczej, to sprzedaży takiego gruntu nie można uznać za przejaw działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że grunt, będący przedmiotem sprzedaży nie był przez Wnioskodawcę wykorzystywany w żaden sposób. Wnioskodawca nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych pochodzących z ww. gruntu, nie pozyskiwał ani nie pozyskuje jakichkolwiek płodów rolnych.
Wnioskodawca zamierza zamieszkać w części nieruchomości, którą odziedziczył (działka z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym), nie będącej przedmiotem sprzedaży. W tym celu musi wyremontować budynek mieszkalny, który w chwili obecnej nie nadaje się do zamieszkania. Dlatego Wnioskodawca zamierza zbyć kilka, sąsiadujących z działką na której postawiony jest ten budynek, działek aby pozyskać niezbędne fundusze na remont tegoż rodzinnego domu.
W tym celu Wnioskodawca 22 maja 2013 r. wystąpił o podział nieruchomości na 8 działek, z czego 2 działki stanowią wewnętrzne drogi do pozostałych działek, jednakże powyższych działań (stanowiących pojedyncze z przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10 okoliczności) nie można uznać za zespół środków zbliżonych do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością.
Wobec powyższego uznać należy, że planowana sprzedaż wydzielonych niezabudowanych działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia tych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Tym samym nie można uznać sprzedaży przedmiotowych działek przez Wnioskodawcę za przejaw jego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż niezabudowanych działek nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie z tytułu tej sprzedaży Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.