INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 24 maja 2012r. (data wpływu 29 maja 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 sierpnia 2012r.
(data wpływu 31 sierpnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania pobieranych przez Wnioskodawcę opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych oraz opłat za wydawanie zaświadczeń, postanowień i decyzji administracyjnych w zakresie zarządu drogami publicznymi - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 29 maja 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek z dnia 24 maja 2012r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania pobieranych przez Wnioskodawcę opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych oraz opłat za wydawanie zaświadczeń, postanowień i decyzji administracyjnych w zakresie zarządu drogami publicznymi. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 29 sierpnia 2012r. (data wpływu 31 sierpnia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 21 sierpnia 2012r. znak: IBPP1/443-569/12/MS.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest samorządową jednostką budżetową utworzoną na mocy Uchwały Rady Miasta T. ... z 28 października 1999r., powołaną między innymi do realizacji zadań polegających na - odpłatnym wydawaniu decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40, art. 39, art. 21 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.), uchwały Rady Miasta T. z dnia 25 stycznia 2007r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych dla których zarządcą jest Prezydent Miasta T., jak również upoważnienia z dnia 30 listopada 2006r.
Prezydenta Miasta T. do wydawania zaświadczeń, postanowień i decyzji administracyjnych w zakresie zarządu drogami publicznymi przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T.. I.Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT od 1 stycznia 2000r. Obecnie wystawia faktury VAT na podstawie: decyzji administracyjnych za zajęcie pasa drogowego, które to według interpretacji prawa podatkowego Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 12 czerwca 2007r. podlegają zwolnieniu z VAT - obecnie - § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 73 poz. 392 z późn. zm.), umów cywilnoprawnych. II.Wydawane przez Wnioskodawcę decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego konkretnie dotyczą art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.
Zezwolenie to dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Podstawą prawną wydawanych decyzji jest również art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1a, art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 3,8 i 11,13a ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r.
Nr 19, poz. 115 ze zm.); art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.) III.Decyzje administracyjne w zakresie zarządu drogami publicznymi dotyczą między innymi opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych (i to one są przedmiotem pytania) dla których zarządcą jest Prezydent Miasta T.. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.
Zezwolenie to dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Podstawą prawną wydawanych decyzji jest art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych jak również art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1a, art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 3, 8 i 11, 13a; art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (D.
U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.) Opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych stanowią dochód miasta i mieszczą się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, lednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustawa.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012r.): Czy w zakresie wyżej opisanych zadań - decyzji administracyjnych naliczających opłaty i zezwalające na zajęcie pasa drogowego - do realizacji których Wnioskodawca został powołany, jest on podatnikiem VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). stanowi: „Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych." Nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż Wnioskodawca mieści się w zakresie podanej definicji.
Świadczą o tym następujące przepisy: art. 163 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi: „Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych.” Sformułowanie „dla organów innych władz publicznych” dobitnie świadczy o tym, iż organy samorządu terytorialnego są organami władzy publicznej. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.): „Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: rada miasta, prezydent miasta, Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.
Ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład, liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania nadzoru określa ustawa o samorządzie gminnym. Przesądza to jednoznacznie, iż rada miasta tudzież prezydent są organami władzy publicznej. 1. Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838) stanowi: „Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
Ten sam art. w ust. 2 pkt 4, w przypadku miasta na prawach powiatu jak Miasto T., wskazuje jako stosowny organ prezydenta miasta. 2.Wspomniana ustawa o drogach publicznych w art. 21 ust. 1 i ust. 1a stanowi: „Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.” Wnioskodawca został utworzony Uchwałą Nr 319/99 Rady Miasta T. z dnia 28 października 1999r. jako jednostka budżetowa. Zgodnie z nadanym mu statutem przedmiotem działania Wnioskodawcy jest sprawowanie zarządu drogami w imieniu Zarządcy dróg tj. Prezydenta Miasta T.. Wnioskodawca jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu ustawowo wskazanego Zarządcy dróg.
Powyższe wywody w sposób nie budzący wątpliwości dowodzą, iż w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji, których Wnioskodawca został powołany nie jest on podatnikiem w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Decyzje administracyjne naliczające opłaty i zezwalające na zajęcie pasa drogowego są czynnościami o charakterze publicznoprawnym (por. wyrok NSA z 25 listopada 2011r. sygn. akt I FSK 145/11 oraz Janusz Zubrzycki - „Leksykon VAT” wydany we Wrocławiu str. 829).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów – stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ww. ustawy o VAT – należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast świadczenie usług, to w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z powyższego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
W myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j.
Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W myśl ust. 2 tego artykułu, zarządcami dla poszczególnych kategorii dróg są: krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy (art.
21 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy). Stosownie do art. 39 ust. 1 ww. ustawy, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Jednak art. 39 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.
Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 powołanej ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.
Zezwolenie, o którym mowa wyżej – według ust. 2 tego artykułu - dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 4 pkt 1 i 2 powołanej ustawy użyte w ustawie określenia oznaczają: pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; droga - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.
Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ww. ustawy). Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 11 cyt. ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego nalicza i pobiera, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest samorządową jednostką budżetową utworzoną na mocy Uchwały Rady Miasta T. ... z 28 października 1999r., powołaną między innymi do realizacji zadań polegających na - odpłatnym wydawaniu decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40, art. 39, art. 21 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, uchwały Rady Miasta T. z dnia 25 stycznia 2007r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych dla których zarządcą jest Prezydent Miasta T., jak również upoważnienia z dnia 30 listopada 2006r.
Prezydenta Miasta T. do wydawania zaświadczeń, postanowień i decyzji administracyjnych w zakresie zarządu drogami publicznymi przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T.. Wydawane przez Wnioskodawcę decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego konkretnie dotyczą art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.
Zezwolenie to dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Podstawą prawną wydawanych decyzji jest również art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1a, art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 3,8 i 11,13a ustawy o drogach publicznych; art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.
U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.) Opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych stanowią dochód miasta i mieszczą się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustawa.
Z analizy powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zasady pobierania opłat za zajęcie pasa drogowego są ściśle określone w ustawie o drogach publicznych, zarządca dróg nie ma możliwości dowolnego ustalania ich wysokości, ponadto ww. opłaty nie stanowią wynagrodzenia dla zarządcy wynikającego z zawartych umów cywilnoprawnych za świadczenie wzajemne. Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa publicznoprawnego. Należy zauważyć, iż ustawa o podatku od towarów i usług reguluje czynności, które co do zasady podlegają reżimowi cywilnoprawnemu.
Czynności o charakterze publicznoprawnym, na mocy powołanego wyżej art. 15 ust. 6 tej ustawy, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli są wykonywane przez organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy. Ustawodawca nie definiuje, jakie jednostki należy uznać za organy władzy publicznej i urzędy obsługujące te organy. W złożonym wniosku Wnioskodawca wskazał, że jest samorządową jednostką budżetową, przy pomocy której zarządca drogi (Prezydent Miasta) wykonuje swoje obowiązki. W zakresie tych czynności pobiera m. in. opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych (zakres wniosku doprecyzowany w piśmie z dnia 29 sierpnia 2012r.).
Przedmiotowe opłaty Wnioskodawca inkasuje na podstawie decyzji administracyjnych wydawanych przez Dyrektora Zakładu, działającego na mocy upoważnienia wydanego przez Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2006r.. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w zakresie ww. czynności – na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług – Wnioskodawca nie będzie występował w charakterze podatnika, a zatem czynności te korzystają z wyłączenia od opodatkowania. Zatem stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.