INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 kwietnia 2011r. (data wpływu do tut. organu 28 kwietnia 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 lipca 2011r.
(data wpływu do tut. organu 26 lipca 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia czy realizowane przez Wnioskodawcę bezpłatne przewozy na rzecz pracowników, emerytów, rencistów Wnioskodawcy i członków ich rodzin na podstawie przyznanego przez Radę Miasta uprawnienia, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 28 kwietnia 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia czy realizowane przez Wnioskodawcę bezpłatne przewozy na rzecz pracowników, emerytów, rencistów Wnioskodawcy i członków ich rodzin na podstawie przyznanego przez Radę Miasta uprawnienia, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 26 lipca 2011r. (data wpływu 26 lipca 2011r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-703/11/MS z dnia 18 lipca 2011r.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest zakładem budżetowym, działającym jako jednostka organizacyjna Miasta B., świadczącym usługi komunikacyjne na terenie miasta. Na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 25 października 1995r. (Protokół dodatkowy Nr 4 z dnia 30 stycznia 1998r.) oraz Uchwały Nr xxx/2004 Rady Miejskiej w B. z dnia 12 października 2004r. § 4 ust. 1 pkt g, pracownikom, emerytom, rencistom Wnioskodawcy i członkom ich rodzin przyznano uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej świadczonymi przez Wnioskodawcę.
Zastosowanie przez Radę Miejską różnego rodzaju ulg na przejazdy ma wpływ na zmniejszenie poziomu osiąganych przychodów ze sprzedaży biletów, skutkiem czego jest konieczne przekazywanie przez Gminę większej kwoty dotacji przedmiotowej na pokrycie kosztów. Wnioskodawca w sprawie opłat za przewozy osób i bagażu pojazdami komunikacji miejskiej stosuje się tylko do przepisów wydanych przez Radę Miasta w B. Pracownicy z bezpłatnych przewozów korzystają na podstawie legitymacji pracowniczej, natomiast emeryci, renciści i członkowie rodzin na podstawie biletu wolnej jazdy.
Pobranie legitymacji czy biletu wolnej jazdy nie oznacza, że pracownik i osoby upoważnione będą z niego korzystały, bądź że będą korzystały z niego systematycznie. Wnioskodawca zauważa, że ustalenie rzeczywistych wartości związanych z bezpłatnym korzystaniem z przejazdów jest niemożliwe. Niemożliwe jest również ich udokumentowanie, bowiem określenie wartości legitymacji – biletu wolnej jazdy leży w sferze prawdopodobieństwa. Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić ile razy i kiedy pracownik korzystał z przysługującego mu uprawnienia, podobnie jak w przypadku innych grup społecznych w stosunku, do których Rada Miasta podjęła decyzję o bezpłatnych lub ulgowych przejazdach.
Tym samym pojazdem na danej linii mogą jechać zarówno osoby korzystające z bezpłatnych przejazdów (dzieci do lat 4, osoby, które ukończyły 70 rok życia, inwalidzi wojenni i wojskowi, osoby całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji, osoby niewidome i ociemniałe, dzieci niepełnosprawne, Zasłużeni Honorowi Dawcy Krwi czy też pracownicy, emeryci, renciści Wnioskodawcy i członkowie ich rodzin), jak również pełnopłatni pasażerowie lub korzystający z 50% zniżki. Generalną zasadą jest odpłatność za przejazd i to w gestii pasażera jest wiedzieć w jaki sposób ma z tego prawa korzystać. Wnioskodawca stosuje się tylko do przepisów wydanych przez Radę Miasta.
Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, decyzja z dnia 16 czerwca 1993r., numer identyfikacyjny (NIP) X, prowadzi działalność Transport Lądowy Pasażerski, Miejski i Podmiejski kod PKD 49-31-Z. Wnioskodawca jest jednostką organizacyjną Miasta B. działającą w formie samorządowego zakładu budżetowego. Wnioskodawca działa w szczególności na podstawie Uchwały Nr xxx/91 Rady Miejskiej z dnia 13 czerwca 1991r. w sprawie przekształcenia Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w B. w zakład budżetowy o nazwie „Miejski Zakład Budżetowy w B.". Uchwałą Nr xxx/2010 Rady Miejskiej z dnia 2 marca 2010r.
Rada Miejska postanowiła nadać Statut Miejskiemu Zakładowi Komunikacyjnemu w B., na mocy którego Wnioskodawca, jako zakład użyteczności publicznej realizuje zadania własne Miasta w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Przedmiotem działalności MZK jest w szczególności: wykonywanie autobusowych przewozów pasażerskich, planowanie rozwoju transportu zbiorowego, opracowywanie i koordynowanie rozkładów jazdy, dystrybucja i sprzedaż biletów komunikacyjnych, itp. kontrola prawidłowości wnoszenia opłat przewozowych przez pasażerów, obsługa komunikacyjna osób niepełnosprawnych.
Wnioskodawca działa na podstawie innych uchwał Rady Miejskiej regulujących kwestie dotyczące: ustalania opłat za przewozy osób i bagażu pojazdami komunikacji miejskiej, przepisów porządkowych obowiązujących przy przewozie osób i bagażu, c) ustalania stawek dotacji przedmiotowych udzielanych z budżetu Miasta. Wnioskodawca prowadzi działalność finansową na zasadach określonych dla samorządowych zakładów budżetowych, a w szczególności na podstawie rocznego planu finansowego, przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej. Źródłem finansowania są przychody z działalności oraz dotacja budżetowa/rekompensata.
Legitymacja pracownicza i bilet wolnej jazdy są dokumentami wydanymi w ramach wykonania przepisów prawa miejscowego tj. Uchwały Nr xxx/2004 Rady Miejskiej w B. z dnia 12 października 2004r. (z późn. zm.). Stanowią one wyłącznie potwierdzenie uprawnienia do korzystania z przejazdów darmowych, które to uprawnienie Rada Miejska przyznała również takim grupom osób jak np. osoby powyżej 70 roku życia, dzieci do lat 4 itp. Nie jest możliwe stwierdzenie bądź ustalenie ile razy lub kiedy, pracownik lub inna osoba uprawniona skorzysta z przysługującego jej uprawnienia do darmowego przejazdu.
Żadna z osób uprawnionych do darmowego przejazdu nie dokonuje bowiem czynności kasowania biletu, ponieważ takiego biletu nie musi posiadać. Przejazd takiej osoby autobusem komunikacji miejskiej odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentu uprawniającego do bezpłatnych przejazdów. Legitymacje pracownicze i bilety wolnej jazdy uprawniają do darmowych przejazdów od daty wydania do końca danego roku kalendarzowego. Wnioskodawca jest zobowiązany do świadczenia usług w zakresie lokalnego transportu zbiorowego dla wszystkich osób, w ramach prowadzonej działalności.
Wysokość odpłatności za przejazdy, ewentualne ulgi bądź uprawnienia do darmowych przejazdów wielu grup pasażerów wynikają bądź to z przepisów powszechnie obowiązujących bądź to z przepisów prawa miejscowego tj. uchwał Rady Miejskiej. Tak więc zarówno obowiązek świadczenia usług jak i krąg osób uprawnionych do przejazdów bezpłatnych wynika z przepisów prawa, a nie z decyzji zakładu o świadczeniu nieodpłatnej usługi czy to na rzecz pracowników Wnioskodawcy, osób powyżej 70 roku życia, dzieci do lat 4 i pozostałych osób. Koszty związane z realizacja przyznanych uprawnień do przejazdów bezpłatnych są pokrywane przez Gminę, która przekazuje Wnioskodawcy dotację przedmiotową.
W związku z powyższym Wnioskodawca nie świadczy usług przewozowych na rzecz swoich pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – dla celów osobistych osób, a wykonywanie nieodpłatnie tych przewozów jest niezbędne w celu prawidłowej realizacji obowiązujących na terenie Gminy B. przepisów prawa miejscowego i zadań własnych Gminy powierzonych do wykonania Wnioskodawcy. Jednocześnie Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że w oparciu o wyrok NSA z 29 października 2010r. I FSK 1814/09 w analogicznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z 25 marca 2011r. dot. stanowiska MZK w J.– podzielił stanowisko Wnioskodawcy.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 26 lipca 2011r.): Czy Wnioskodawca winien oszacować wartość zrealizowanych przewozów bezpłatnych dla pracowników, małżonków pracowników i uprawnionych dzieci, emerytów i rencistów i członków ich rodzin na podstawie przyznanego uprawnienia przez Radę Miejską i odprowadzić należny podatek VAT w myśl art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.)?
Zdaniem Wnioskodawcy, korzystanie z bezpłatnych przejazdów komunikacją miejską pracowników, emerytów, rencistów i członków ich rodzin nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca świadczy te usługi nieodpłatnie, ale na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wnioskodawca uważa, że zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), nie świadczy usług przewozowych na rzecz swoich pracowników.
Pracownicy są mieszkańcami Miasta i w ramach swoich indywidualnych potrzeb korzystają z przyznanych im uprawnień przez Radę Miasta podczas korzystania z usług przewozowych realizowanych przez Wnioskodawcę. Zakład tylko wydaje dowód, poświadczenie, że są oni pracownikami, emerytami, rencistami Wnioskodawcy i członkami ich rodzin (nie jest to bilet), aby w przypadku kontroli mogli potwierdzić swoje prawo do korzystania z ulgi przewozowej bez opłaconego biletu. Z zapisu art. 8 ust. 2 pkt 2 wynika, że odpłatne świadczenia usług to nieodpłatnie świadczone usługi do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa to te usługi, które wykonywane są nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. A zatem jeśli podjęte przez podmiot działania przynoszą korzyści prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym są związane z jej prowadzeniem. To że są to usługi tego samego rodzaju, co świadczone odpłatnie w ramach przedmiotu jego działania nie ma żadnego znaczenia dla oceny istnienia, bądź nie, ich związku z funkcjonowaniem podmiotu.
W ocenie Wnioskodawcy, jeśli nieodpłatne świadczenie przez podatnika określonej usługi pozostaje w jakimkolwiek (lege non distinguente) stosunku z prowadzeniem firmy przez ten podmiot, to usługę taką należy uznać za związaną z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika i niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Zgodnie z art. 29 ust. 12 ustawy o VAT w przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2, podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika.
Z powyższego wynika, że za czynności zrównane z odpłatnym świadczeniem usług uważa się nieodpłatne świadczenie, niebędące dostawą, na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia. Powyższe świadczenie podlega opodatkowaniu, o ile zostało przekazane na osobiste – a nie związane z prowadzoną działalnością – cele wymienionych w przepisie osób.
Badając, czy świadczenie ma charakter osobisty, czy związany z działalnością opodatkowaną, należy przede wszystkim odnosić się do statusu osoby otrzymującej i jej funkcji w schemacie działalności opodatkowanej. Niedopełnienie warunku określonego w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując należy stwierdzić, iż opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a więc nie mają wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zakładem budżetowym, działającym jako jednostka organizacyjna Miasta B., świadczącym usługi komunikacyjne na terenie miasta. Na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 25 października 1995r. (Protokół dodatkowy Nr 4 z dnia 30 stycznia 1998r.) oraz Uchwały Nr xxx/2004 Rady Miejskiej w B. z dnia 12 października 2004r. § 4 ust. 1 pkt g, pracownikom, emerytom, rencistom Wnioskodawcy i członkom ich rodzin przyznano uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej świadczonymi przez Wnioskodawcę.
Zastosowanie przez Radę Miejską różnego rodzaju ulg na przejazdy ma wpływ na zmniejszenie poziomu osiąganych przychodów ze sprzedaży biletów, skutkiem czego jest konieczne przekazywanie przez Gminę większej kwoty dotacji przedmiotowej na pokrycie kosztów. Wnioskodawca w sprawie opłat za przewozy osób i bagażu pojazdami komunikacji miejskiej stosuje się tylko do przepisów wydanych przez Radę Miasta w B. Pracownicy z bezpłatnych przewozów korzystają na podstawie legitymacji pracowniczej, natomiast emeryci, renciści i członkowie rodzin na podstawie biletu wolnej jazdy.
Pobranie legitymacji czy biletu wolnej jazdy nie oznacza, że pracownik i osoby upoważnione będą z niego korzystały, bądź że będą korzystały z niego systematycznie. Wnioskodawca zauważa, że ustalenie rzeczywistych wartości związanych z bezpłatnym korzystaniem z przejazdów jest niemożliwe. Niemożliwe jest również ich udokumentowanie, bowiem określenie wartości legitymacji – biletu wolnej jazdy leży w sferze prawdopodobieństwa. Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić ile razy i kiedy pracownik korzystał z przysługującego mu uprawnienia, podobnie jak w przypadku innych grup społecznych w stosunku, do których Rada Miasta podjęła decyzję o bezpłatnych lub ulgowych przejazdach.
Tym samym pojazdem na danej linii mogą jechać zarówno osoby korzystające z bezpłatnych przejazdów (dzieci do lat 4, osoby, które ukończyły 70 rok życia, inwalidzi wojenni i wojskowi, osoby całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji, osoby niewidome i ociemniałe, dzieci niepełnosprawne, Zasłużeni Honorowi Dawcy Krwi czy też pracownicy, emeryci, renciści Wnioskodawcy i członkowie ich rodzin), jak również pełnopłatni pasażerowie lub korzystający z 50% zniżki. Generalną zasadą jest odpłatność za przejazd i to w gestii pasażera jest wiedzieć w jaki sposób ma z tego prawa korzystać. Wnioskodawca stosuje się tylko do przepisów wydanych przez Radę Miasta.
Uchwałą Nr xxx/2010 Rady Miejskiej z dnia 2 marca 2010r. Rada Miejska postanowiła nadać Statut Miejskiemu Zakładowi Komunikacyjnemu w B., na mocy którego Wnioskodawca, jako zakład użyteczności publicznej realizuje zadania własne Miasta w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Przedmiotem działalności MZK jest w szczególności: wykonywanie autobusowych przewozów pasażerskich, planowanie rozwoju transportu zbiorowego, opracowywanie i koordynowanie rozkładów jazdy, dystrybucja i sprzedaż biletów komunikacyjnych, itp. kontrola prawidłowości wnoszenia opłat przewozowych przez pasażerów, obsługa komunikacyjna osób niepełnosprawnych.
Wnioskodawca działa na podstawie innych uchwał Rady Miejskiej regulujących kwestie dotyczące: ustalania opłat za przewozy osób i bagażu pojazdami komunikacji miejskiej, przepisów porządkowych obowiązujących przy przewozie osób i bagażu, ustalania stawek dotacji przedmiotowych udzielanych z budżetu Miasta. Wnioskodawca prowadzi działalność finansową na zasadach określonych dla samorządowych zakładów budżetowych, a w szczególności na podstawie rocznego planu finansowego, przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej. Źródłem finansowania są przychody z działalności oraz dotacja budżetowa/rekompensata.
Legitymacja pracownicza i bilet wolnej jazdy są dokumentami wydanymi w ramach wykonania przepisów prawa miejscowego tj. Uchwały Nr xxx/2004 Rady Miejskiej w B. z dnia 12 października 2004r. (z późn. zm.). Stanowią one wyłącznie potwierdzenie uprawnienia do korzystania z przejazdów darmowych, które to uprawnienie Rada Miejska przyznała również takim grupom osób jak np. osoby powyżej 70 roku życia, dzieci do lat 4 itp. Nie jest możliwe stwierdzenie bądź ustalenie ile razy lub kiedy, pracownik lub inna osoba uprawniona skorzysta z przysługującego jej uprawnienia do darmowego przejazdu.
Żadna z osób uprawnionych do darmowego przejazdu nie dokonuje bowiem czynności kasowania biletu, ponieważ takiego biletu nie musi posiadać. Przejazd takiej osoby autobusem komunikacji miejskiej odbywa się wyłącznie na podstawie dokumentu uprawniającego do bezpłatnych przejazdów. Legitymacje pracownicze i bilety wolnej jazdy uprawniają do darmowych przejazdów od daty wydania do końca danego roku kalendarzowego. W przedmiotowej sprawie należy rozstrzygnąć kwestię, jakiego rodzaju związek ma nieodpłatne wykonanie na rzecz pracowników, emerytów, rencistów Wnioskodawcy i członków ich rodzin usług przewozowych z prowadzonym przez Wnioskodawcę przedsiębiorstwem.
Przez świadczenie usług niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć takie świadczenie usług, które odbywa się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć te usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane działania podejmowane przez podmiot.
A zatem jeśli podjęte przez podmiot działania mają na celu przyniesienie korzyści prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym są związane z jej prowadzeniem, a więc, jak to określa art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca na mocy uchwały Rady Miasta przyznaje swoim pracownikom, emerytom, rencistom, i członkom ich rodzin uprawnienia do korzystania z darmowych przewozów, które sam świadczy.
Pracownik, emeryt, rencista, i członkowie ich rodzin którzy chcą skorzystać z tego uprawnienia otrzymuje legitymację lub bilet wolnej jazdy poświadczające, że jest pracownikiem, emerytem, rencistą Wnioskodawcy lub członkiem ich rodzin, oraz potwierdzające jego prawo do korzystania z ulgi przewozowej bez opłaconego biletu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż Wnioskodawca świadcząc w oparciu o przyznane przez Radę Miasta jego pracownikom, emerytom, rencistom, i członkom ich rodzin uprawnienie do korzystania z darmowych przejazdów środkami komunikacji miejskiej, ww. usługę transportową wykonuje czynności, które nie są związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem ponieważ nie mają one żadnego wpływu na przyszłe obroty, zyski, wizerunek itp. Usługi te zaspokajają bowiem wyłącznie osobiste potrzeby tych osób związane z korzystaniem z komunikacji miejskiej.
Bez znaczenia w przedmiotowej sytuacji jest to, że uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów przez pracowników, emerytów, rencistów, i członków ich rodzin wynikają z Uchwały Rady Miasta. Nie zmienia to bowiem faktu, że świadczącym usługę w dalszym ciągu pozostaje Wnioskodawca, zatem nawet jeśli jest to świadczenie z nakazu organu władzy, to stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu. Również dotacje przyznane ze strony Miasta na pokrycie kosztów działalności Wnioskodawcy pozostają bez wpływu dla sprawy.
Należy podkreślić, że nie podlega opodatkowaniu świadczenie usług lub przekazanie towarów w przypadku, gdy obowiązek taki wynika z przepisów prawa pracy lub innych przepisów (np. o bezpieczeństwie i higienie pracy), ale tylko w sytuacji, jeśli świadczenia te są związane z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa. Do czynności takich zaliczyć można przekazanie pracownikom np. odzieży roboczej i ochronnej, obuwia ochronnego, środków do utrzymania higieny. Czynności te jako związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą nie służą celom osobistym pracowników lecz prawidłowemu, zgodnemu z przepisami prawa funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (jego sprzedaży opodatkowanej).
Zatem przekazywanie pracownikom towarów oraz świadczenie na ich rzecz usług w ramach stosunku zatrudnienia, do których podatnik jest zobligowany przepisami prawa nie stanowi przekazania na cele osobiste pracowników, gdyż takie przekazanie ma na celu zabezpieczenie zgodnych z przepisami warunków pracy. W przedmiotowej sprawie wskazane okoliczności nie występują, zatem mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że świadczone nieodpłatnie przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników, emerytów, rencistów, i członków ich rodzin usługi przewozowe nie są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w związku z powyższym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zatem Wnioskodawca jest zobowiązany do naliczenia podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na rzecz swoich pracowników, emerytów, rencistów, i członków ich rodzin. W przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2, podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika (art. 29 ust. 12 ustawy). Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca nie jest w stanie przewidzieć ile razy i czy w ogóle osoba, której przyznano prawo do bezpłatnej jazdy z tego uprawnienia skorzysta, zatem ustalenie rzeczywistych wartości związanych z bezpłatnym korzystaniem z przejazdów jest niemożliwe.
Jednakże w ocenie tut. organu w przedstawionym stanie faktycznym przedmiotem świadczenia na rzecz pracowników, byłych pracowników czy też członków ich rodzin są nie poszczególne przejazdy, których Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić, lecz samo przyznanie prawa do takiego darmowego świadczenia. Tak więc w przedmiotowej sprawie czynnością podlegającą opodatkowaniu będzie przyznanie danej osobie uprawnienia do bezpłatnych przejazdów.
Jeśli więc dana osoba nabywa prawo do korzystania z darmowych przejazdów z momentem otrzymania legitymacji pracowniczej czy też odbioru biletu wolnej jazdy, to należy uznać, że w tym momencie nastąpiło wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu, które Wnioskodawca winien wycenić, aby ustalić podstawę opodatkowania zgodnie ze wskazanym wyżej art. 29 ust. 12 ustawy o VAT.
Stosownie do art. 106 ust. 7 ustawy o VAT, w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, są wystawiane faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne są wystawiane także dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.
Wnioskodawca zatem dla udokumentowania wydania legitymacji i biletu wolnej jazdy poświadczających, że pracownik, emeryt, rencista Wnioskodawcy lub członkowie ich rodzin mają prawo do korzystania z ulgi przewozowej bez opłaconego biletu, obowiązany jest wystawić fakturę wewnętrzną. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Przedmiotem niniejszej interpretacji nie była kwestia opodatkowania otrzymywanych przez Wnioskodawcę dotacji na pokrycie kosztów, gdyż w tym zakresie Wnioskodawca nie przedstawił stanu faktycznego nie zadał pytania jak również nie przestawił własnego stanowiska w sprawie adekwatnego do zadanego pytania. Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Ponadto stwierdzić należy, że powołana we wniosku interpretacja indywidualna dotyczy konkretnej sprawy podatnika osądzonej w określonym stanie faktycznym.
Rozstrzygnięcie dokonane przez dany organ jest wiążące wyłącznie w sprawie, w której zostało wydane i nie może być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach. Końcowo stwierdzić należy, że powołany we wniosku wyrok NSA z 29 października 2010r. (sygnatura akt IFSK 1814/09) wydany został w indywidualnej sprawie. Sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą.
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zatem powołany wyrok NSA z 29 października 2010r. sygnatura akt IFSK 1814/09), nie stanowi podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez inne organy podatkowe. Ponadto należy wskazać, że w myśl w art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów, nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, jest zatem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Tym samym dołączone do wniosku dokumenty nie były przedmiotem merytorycznej analizy.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.