INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 1 sierpnia 2013 r. (data wpływu 7 sierpnia 2013 r.), uzupełnionym pismem z 7 listopada 2013 r. (data wpływu 15 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wydania nieruchomości w ramach wywłaszczenia w zamian za odszkodowanie – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 7 sierpnia 2013 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wydania nieruchomości w ramach wywłaszczenia w zamian za odszkodowanie.
Wniosek został uzupełniony pismem z 7 listopada 2013 r. (data wpływu 15 listopada 2013 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-712/13/ES z 28 października 2013 r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Aktem notarialnym z dnia 14 czerwca 2011 r. Wnioskodawca otrzymał w drodze darowizny (darującym jest rodzic) nieruchomość gruntową oznaczoną w księdze wieczystej jako „rola, łąka" (nr działki 1123/48) o powierzchni 1,1608 ha. Powyższa nieruchomość zawsze użytkowana była na cele prywatne. Nieruchomość nigdy nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i stanowi majątek osobisty Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej. W związku z planowaną budową Regionalnej Drogi (…) w niedalekiej przyszłości działka Wnioskodawcy zostanie wywłaszczona na cele tej inwestycji drogowej ponieważ leży na trasie planowanej obwodnicy. Obecnie w obrębie nieruchomości gruntowej Wnioskodawcy trwają już prace przygotowawcze -geodezyjne (oznaczenie punktów granicznych, sporządzenie protokołu granicznego) i geologiczne (pobranie próbek gruntu). Kolejnym etapem inwestycji będzie wywłaszczenie Wnioskodawcy z tej nieruchomości za stosownym odszkodowaniem.
W uzupełnieniu Wnioskodawca podał, że działka w momencie wywłaszczenia nadal będzie działką niezabudowaną. Na pytanie tut. organu w jaki sposób przedmiotowa działka należąca do Wnioskodawcy była przez niego wykorzystywana od momentu wejścia w posiadanie do chwili wywłaszczenia, Wnioskodawca odpowiedział, że działka użytkowana rolnie. Działka nigdy nie była użytkowana w żadnej działalności gospodarczej. Działka nigdy nie była użytkowana w działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT. Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawca korzystał z działki na własne cele, pozyskiwał siano dla własnych 2 koni. Działka to łąka i Wnioskodawca nie sprzedaje żadnych płodów rolnych.
Działka nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, leasingu, użyczenia itp. Działka ma być zajęta cel publiczny - projektowaną drogę, dla której prace projektowe są dalece zaawansowane (Urząd Miejski). Na pytanie tut. organu czy dla przedmiotowej działki wydana została decyzja o warunkach zabudowy, a jeśli tak to jakie przeznaczenie działki z niej wynika? Czy na moment wywłaszczenia dla działki będzie wydana decyzja o ustanowieniu na niej lokalizacji celu publicznego – drogi, Wnioskodawca odpowiedział, że nie występował o taką decyzję. Odpowiedź na drugie zdanie - Wnioskodawca nie ma możliwości odpowiedzieć na to pytanie bo dotyczy do działań niewynikających z woli i aktywności Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Wnioskodawca płaci podatek rolny od tej działki. Wnioskodawca nie podejmował ani nie będzie podejmował żadnych czynności „uatrakcyjniających” działkę. Cele prywatne oznaczają że działka zawsze służyła pozyskiwaniu płodów rolnych dla zwierząt (koni, krów), które stanowiły majątek prywatny właścicieli. Działka nie służyła produkcji rolnej i sprzedaży płodów rolnych w ramach działalności gospodarczej rolnej. Wnioskodawca wykorzystuje łąkę zgodnie z tym co podał wyżej tj. na własne cele, pozyskiwanie siana dla własnych 2 koni.
Działka to łąka i Wnioskodawca nie sprzedaje żadnych płodów rolnych i nie planuje żadnych zmian w tym zakresie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawca będzie zobowiązany odprowadzić od wypłaconego odszkodowania podatek VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, wywłaszczeniu podlega grunt niezabudowany który nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej więc dostawa tego gruntu (wywłaszczenie) stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż grunt stanowi majątek prywatny. Transakcja nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wywłaszczenie jest wbrew woli Wnioskodawcy i nie ma charakteru cyklicznego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.
Dz.U. z 2013 r., poz. 687) ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), zwanych dalej „drogami”, a także organy właściwe w tych sprawach. Art. 11a ust. 1 ww. ustawy stanowi, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
Do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy (art. 11c ww. ustawy). Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 ww. ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1, 2, 3, 4 i 4f ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.
Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Z przywołanych przepisów wynika, iż przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa).
W sytuacji przedstawionej we wniosku uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów (gruntu) w zamian za odszkodowanie. W tym przypadku odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Jeśli zatem wywłaszczenie następuje za wynagrodzeniem, to wówczas stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym, taka dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2, podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika VAT.
Ponieważ planowana w przedmiotowej sprawie sprzedaż dotyczyć będzie nieruchomości, należy wziąć pod uwagę również treść orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczących tej tematyki. Z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE wydanych w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie wykazał aktywności w rozporządzaniu nieruchomością, porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działań wykraczających poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanych regulacji stwierdzić należy, że pomimo, iż grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby dokonując sprzedaży przedmiotowej działki, Wnioskodawca podejmował jakiekolwiek aktywne działania odnoszące się do sprzedaży, które można uznać za charakterystyczne do profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
Wskazać w tym miejscu należy, że Wnioskodawca dla przedmiotowej działki nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie występował z wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, nie podejmował ani nie będzie podejmował żadnych czynności „uatrakcyjniających” działkę. Zatem, w przedmiotowej sprawie, w związku z dostawą działki stanowiącej własność Wnioskodawcy, brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy.
Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. W przedmiotowej sprawie uznać należy, iż Wnioskodawca dokonując dostawy wywłaszczonej działki nr 1123/48, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynności te nie będą nosić znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
Powyższe wynika z faktu, iż działka nigdy nie była użytkowana w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nigdy nie była użytkowana w działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT, Wnioskodawca nie jest też rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawca korzystał z działki na własne cele, pozyskiwał siano dla własnych 2 koni i nie sprzedawał żadnych płodów rolnych. Działka nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, leasingu, użyczenia itp. Tym samym, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zbywając działkę niezabudowaną, będącą jego majątkiem prywatnym, będzie korzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem.
Skutkiem powyższego transakcja dostawy działki stanowiącej własność Wnioskodawcy nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując, dostawa działki niezabudowanej nr 1123/48, będącej przedmiotem wywłaszczenia, stanowiącej własność Wnioskodawcy, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca w związku z dostawą tej działki skorzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni on przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy, iż dostawa tego gruntu (wywłaszczenie) stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.