INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 kwietnia 2011r.
(data wpływu 4 maja 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej: w części znajdującej się w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej jest prawidłowe, w części znajdującej się w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 maja 2011r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Gmina, na podstawie KW jest właścicielem niezabudowanej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 278/1 o powierzchni 0,85 ha. Gmina zamierza dokonać sprzedaży opisanej nieruchomości. Dla przedmiotowej nieruchomości Gmina nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również dla przedmiotowej działki nie wydano decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W myśl Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, działka 278/1 położona jest w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej wzdłuż drogi powiatowej pasem szerokości około 130 m, a pozostała część działki, w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy. Art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się wskazania katastru nieruchomości, a opisywana działka stanowi B/PsIII-0.03 ha, RIIIa-0.40 ha, RIIIb-0.42 ha. Nieruchomość ta nie zatraciła rolniczego charakteru.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż opisanej nieruchomości w części położonej w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej wzdłuż drogi powiatowej pasem szerokości około 130 m należy opodatkować 23% stawką VAT, a do pozostałej części tej działki znajdującej się w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy zastosować zwolnienie na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, czy też do całości sprzedawanej nieruchomości zastosować jednorodną 23% stawkę VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, iż Gmina nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wydano decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem posłużyła się danymi zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, z którego wynika, iż część działki nr 278/1 znajdująca się w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej wzdłuż drogi powiatowej pasem szerokości 130 m podlegała będzie opodatkowaniu według 23% stawki VAT.
Natomiast pozostała część tej działki znajdująca się w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy będzie korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania planowanej dostawy nieruchomości niezabudowanej uznaje się za: prawidłowe w części nieruchomości znajdującej się w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej, nieprawidłowe w części nieruchomości znajdującej się w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r.), są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się – w myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji, świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy. W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT – obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.
Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Intencją ustawodawcy jest więc opodatkowanie dostawy zarówno terenów budowlanych (działka zabudowana, działka budowlana, teren zabudowy) jak też przeznaczonych pod zabudowę.
Należy zauważyć, iż ustawodawca w ustawie o VAT nie wskazał na podstawie jakich kryteriów należy daną nieruchomość gruntową uznać jako przeznaczoną pod zabudowę czy też nie. Należy zatem uznać, iż ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania z innych aktów prawnych czy też aktów administracyjnych regulujących te kwestie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.
U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu stanowi, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę. W przypadku jego braku, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Należy również zauważyć, że ustawa o VAT w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą.
Jak wykazano powyżej, o przeznaczeniu gruntu rozstrzyga odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu. O ile przeznaczenie terenu określa plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium zagospodarowania, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010r.
Nr 193, poz. 1287 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznych w niej zawartych i nie określają przeznaczenia gruntu. Stąd też z uwagi na fakt, iż w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT mowa jest o przeznaczeniu terenu, a nie o klasyfikacji gleboznawczej, nie powinna być ona co do zasady w tym przypadku brana pod uwagę.
Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości niezabudowanej. Dla przedmiotowej nieruchomości Gmina nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również dla przedmiotowej działki nie wydano decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, nieruchomość położona jest w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej wzdłuż drogi powiatowej pasem szerokości około 130 m, a pozostała jej część w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy.
W oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny, należy więc stwierdzić, iż czynność zbycia przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości w części położonej w obszarze rozwoju zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż jest to teren przeznaczony pod zabudowę w myśl przepisów ustawy o VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za prawidłowe.
Jak wykazano powyżej, z przytoczonych przepisów prawa podatkowego wynika, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Zatem nie ma znaczenia dla określenia przeznaczenia danego terenu fakt, iż art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się wskazania katastru nieruchomości, a opisywana działka stanowi B/PsIII-0.03 ha, RIIIa-0.40 ha, RIIIb-0.42 ha oraz podana przez Wnioskodawcę informacja, że nieruchomość ta nie zatraciła rolniczego charakteru.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż czynność zbycia przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości w części położonej w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy, również będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż – jak podał Wnioskodawca – jest to teren dopuszczający zabudowę, a zatem przeznaczony pod zabudowę w myśl przepisów ustawy o VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Ponadto tut. organ informuje, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem, zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.