INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 5 sierpnia 2009r. (data wpływu 12 sierpnia 2009r.), uzupełnionym pismami z dnia 16 października 2009r. (data wpływu 19 października 2009r.) oraz z dnia 9 listopada 2009r.
(data wpływu 16 listopada 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania czynności związanych z obciążeniem współkonsorcjantów należną częścią kosztów ubezpieczenia - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 sierpnia 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania czynności związanych z obciążeniem współkonsorcjantów należną częścią kosztów ubezpieczenia. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia 16 października 2009r.
(data wpływu 19 października 2009r.) oraz z dnia 9 listopada 2009r. (data wpływu 16 listopada 2009r.), będącymi odpowiedzią na wezwania tut. organu nr IBPP1/443-823/09/AZb z dnia 6 października 2009r. i z dnia 3 listopada 2009r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Usługa budowlana jest wykonywana przez konsorcjum trzech firm, z których jedna jest leaderem. Wszystkie faktury kosztowe są wystawiane na leadera, a - zgodnie z umową konsorcjum – pozostałe dwie firmy są obciążane przez leadera (refaktury) zgodnie z określonym udziałem procentowym.
Występują obciążenia z tytułu ubezpieczeń i gwarancji dokonywane przez firmy ubezpieczeniowe, gdzie podstawą obciążenia jest polisa lub umowa. Wnioskodawca jest leaderem konsurcjum. Wnioskodawca jest podatnikiem VAT czynnym. Leader i współkonsorcjanci są czynnymi podatnikami podatku VAT. Przedmiotem umowy konsorcjum jest wspólne wykonanie robót budowlano-montażowych w zakresie wymiany sieci ciepłowniczej wysokoparametrowej. Odpowiedzialność wobec inwestora ponosi konsorcjum trzech firm, które reprezentuje leader konsorcjum (firma Wnioskodawcy).
W zakresie ubezpieczenia umowa konsorcjum przewiduje: „Leader konsorcjum zawrze na przedmiotowy kontrakt w imieniu konsorcjum umowę ubezpieczenia obejmującą ryzyka budowlano-montażowe, odpowiedzialności cywilnej oraz gwarancje należytego wykonania kontraktu, z objęciem ryzyka wszystkich stron konsorcjum i poniesionymi kosztami obciąży strony zgodnie z procentowym udziałem w konsorcjum”. Przedmiot umowy został określony powyżej. Wszystkie trzy firmy są podmiotami ubezpieczenia w ww. zakresie. Konsorcjum korzysta z ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z zawartej umowy ubezpieczenia i gwarancji. Leader zawiera umowę w imieniu konsorcjum i dokonuje wykupu polisy.
Kwoty, którymi są obciążani współkonsorcjanci, nie stanowią elementu kalkulacyjnego ceny innej usługi. Czynności pośrednictwa finansowego nie mieszczą się w zakresie działalności gospodarczej Wnioskodawcy, występują incydentalnie. Ubezpieczającym jest leader konsorcjum (Wnioskodawca), a ubezpieczonym są trzy firmy (leader konsorcjum oraz dwie firmy będące współkonsorcjantami). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy leader może wystawić noty obciążeniowe na współkonsorcjantów w celu obciążenia ich należną częścią kosztów ubezpieczenia, czy powinien wystawić faktury VAT na usługi pośrednictwa finansowego?
Zdaniem Wnioskodawcy, należy wystawić faktury VAT na usługi pośrednictwa finansowego ze stawką „zw”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl przepisu art. 2 pkt 6 ww. ustawy o podatku VAT przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast jak wynika z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, iż definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. W myśl ust. 4 powołanego wyżej przepisu, podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w celu wykonania usługi budowlanej zawarte zostało konsorcjum trzech firm, z których jedna jest leaderem konsorcjum (Wnioskodawca). Przedmiotem umowy konsorcjum jest wspólne wykonanie robót budowlano-montażowych w zakresie wymiany sieci ciepłowniczej wysokoparametrowej. Zgodnie z umową konsorcjum wszystkie faktury kosztowe są wystawiane na leadera, a pozostałe dwie firmy są obciążane przez leadera (refaktury) zgodnie z określonym udziałem procentowym. Występują obciążenia z tytułu ubezpieczeń i gwarancji dokonywane przez firmy ubezpieczeniowe, gdzie podstawą obciążenia jest polisa lub umowa.
Odpowiedzialność wobec inwestora ponosi konsorcjum trzech firm, które reprezentuje leader konsorcjum (Wnioskodawca). Leader zawiera umowę w imieniu konsorcjum i dokonuje wykupu polisy. W zakresie ubezpieczenia umowa konsorcjum przewiduje: „Leader konsorcjum zawrze na przedmiotowy kontrakt w imieniu konsorcjum umowę ubezpieczenia obejmująca ryzyka budowlano-montażowe, odpowiedzialności cywilnej oraz gwarancje należytego wykonania kontraktu, z objęciem ryzyka wszystkich stron konsorcjum i poniesionymi kosztami obciąży strony zgodnie z procentowym udziałem w konsorcjum”. Wszystkie trzy firmy są podmiotami ubezpieczenia w ww. zakresie.
Ubezpieczającym jest leader konsorcjum (Wnioskodawca), a ubezpieczonym są trzy firmy (leader konsorcjum oraz dwie firmy będące współkonsorcjantami). Konsorcjum korzysta z ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z zawartej umowy ubezpieczenia i gwarancji. Umowa konsorcjum nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym. Wyjątkiem jest prawo bankowe, które wymienia konsorcjum bankowe. Zawieranie takich porozumień jest jednak dopuszczalne (w ramach swobody umów). Stosownie do art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Konsorcjum jest umową gospodarczą co najmniej dwóch przedsiębiorców, zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, dla odniesienia wspólnych korzyści, przy solidarnym ponoszeniu ryzyka. Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że dwóch lub więcej wspólników przedsięwzięcia jest związanych ustaleniami umownymi oraz owe ustalenia umowne ustanawiają sprawowanie współkontroli.
Ustalenia te mogą dotyczyć różnych kwestii, zgodnie z zasadą swobody umów wyrażoną w art. 353¹ k.c. np. zasad reprezentacji, sposobu rozliczeń danego przedsięwzięcia, podziału robót, udziału w zyskach i stratach, itp. Jak wskazano celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działanie w realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwość jednego podmiotu. Umowa konsorcjum z reguły wiąże podmioty na czas określony najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, do którego zostało powołane.
Podmioty tworzące konsorcjum zachowują niezależność w działaniach nieobjętych umową zaś w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem. Przedsiębiorcy w konsorcjum wybierają spośród siebie lidera - konsorcjanta - wytypowanego spośród uczestników konsorcjum, który prowadzi rozliczenia gospodarcze. Konsorcjum zwykle nie jest spółką prawa handlowego, nie posiada osobowości prawnej, nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie musi więc być rejestrowane. Wskazane powyżej rozwiązania zostały również przyjęte przez Wnioskodawcę.
Jak wynika bowiem z treści wniosku, zarówno leader, jak i współkonsorcjanci są czynnymi podatnikami podatku VAT, zaś zgodnie z umową konsorcjum wszystkie faktury kosztowe są wystawiane na leadera, a pozostałe dwie firmy są obciążane przez leadera (refaktury) zgodnie z określonym udziałem procentowym. W zakresie ubezpieczenia umowa konsorcjum przewiduje, iż leader konsorcjum zawrze na przedmiotowy kontrakt w imieniu konsorcjum umowę ubezpieczenia obejmującą ryzyka budowlano-montażowe, odpowiedzialności cywilnej oraz gwarancje należytego wykonania kontraktu, z objęciem ryzyka wszystkich stron konsorcjum i poniesionymi kosztami obciąży strony zgodnie z procentowym udziałem w konsorcjum.
Tak więc pomimo faktu, iż leader zawiera umowę w imieniu konsorcjum i dokonuje wykupu polisy, występuje sytuacja, w której Wnioskodawca nie jest jedynym podmiotem (faktycznym odbiorcą) czerpiącym korzyści z ww. usług ubezpieczenia i gwarancji, gdyż to konsorcjum korzysta z ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z zawartej umowy. W treści wniosku wskazano bowiem, iż wszystkie trzy firmy są podmiotami ubezpieczenia w ww. zakresie. Ubezpieczającym jest leader konsorcjum (Wnioskodawca), a ubezpieczonym są trzy firmy: leader konsorcjum oraz dwie firmy będące współkonsorcjantami.
Zaznaczyć również należy, iż odpowiedzialność wobec inwestora ponosi konsorcjum trzech firm, które reprezentuje leader konsorcjum (Wnioskodawca). W rezultacie więc ostateczne obciążenie wynikające z zawartej umowy (polisy) ubezpieczeniowej - co jest zgodne również z postanowieniami zawartej umowy konsorcjum - spoczywa na wszystkich podmiotach korzystających z ochrony ubezpieczeniowej (a więc rzeczywistych beneficjentach usługi).
Tak więc w rozpatrywanej sprawie koszty usługi ubezpieczenia i gwarancji, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez firmę ubezpieczeniową (leader konsorcjum), są przenoszone zgodnie z zawartą umową konsorcjum na faktycznych odbiorców (czyli współkonsorcjantów) zgodnie z określonym udziałem procentowym. Mamy zatem w przedmiotowej sprawie do czynienia z niczym innym jak z odsprzedażą usług. Należy więc w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L 347, s. 1), (wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L 145, s. 1)), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.
Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o VAT w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku. W sytuacji, w której koszty niektórych usług, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę, są w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, to podmiot biorący udział w świadczeniu usług, będący podatnikiem VAT czynnym, dokumentuje te czynności poprzez wystawienie faktury VAT.
Należy zatem przyjąć, iż w przypadku odsprzedaży usług przez jeden podmiot innemu podmiotowi, której celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot będący pierwotnym nabywcą usługi (zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny) na podmiot, który z danych usług faktycznie korzysta, to podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi dokumentuje te czynności wystawioną przez siebie fakturą VAT. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku.
Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego usługę, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi. Wobec powyższego, w przedstawionej we wniosku sytuacji, gdy Wnioskodawca działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, dokona odsprzedaży usługi „w stanie nieprzetworzonym”, jest zobowiązany, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, do wystawienia faktury dokumentującej przedmiotową czynność. Należy w tym miejscu podkreślić, iż celem faktury VAT jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, pełni ona bowiem szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT.
Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, co oznacza, iż nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy nie wskazuje ona zaistniałego zdarzenia gospodarczego. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008r. Nr 212, poz. 1337) faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.
Tak więc w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zobowiązany jest do określenia przedmiotu transakcji (rodzaju wykonanej usługi) w sposób zgodny z zaistniałym stanem rzeczywistym, oraz udokumentowania wykonywanej (odsprzedawanej) usługi poprzez wystawienie faktury VAT, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 - 12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i ust. 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże, zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku.
I tak, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W pozycji nr 3 przedmiotowego załącznika określono jako zwolnione usługi pośrednictwa finansowego, z wyłączeniem: działalności lombardów, z wyjątkiem usług świadczonych przez banki, usług polegających na oddaniu w odpłatne użytkowanie rzeczy ruchomej, usług doradztwa finansowego (PKWiU ex 67.13.10-00.20), usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych (PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń, usług ściągania długów oraz faktoringu, usług zarządzania akcjami, udziałami w spółkach lub związkach, obligacjami i innymi rodzajami papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, usług przechowywania akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, transakcji dotyczących dokumentów ustanawiających tytuł własności, transakcji dotyczących praw w odniesieniu do nieruchomości.
Oznaczenie „ex” uprawnia do stosowania zwolnień w zakresie ściśle określonym w ustawie, z wyłączeniem usług wymienionych w punktach od 1 - 9 tejże pozycji 3 ww. załącznika. Usługi pośrednictwa finansowego, co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT (Sekcja J ex 65-67).
Należy zauważyć, iż konstrukcja prawna przedmiotu opodatkowania, stawek podatkowych i zwolnień podatkowych w ustawie o VAT opiera się na właściwych klasyfikacjach statystycznych, tj. Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzoną powołanym wyżej rozporządzeniem z dnia 18 marca 1997r., którą dla celów podatku od towarów i usług stosuje się do dnia 31 grudnia 2009r.
Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o VAT usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Należy podkreślić, iż do zaklasyfikowania danego towaru bądź usługi do odpowiedniej grupy towarów czy też do weryfikacji wskazanej klasyfikacji, nie są kompetentne organy podatkowe. W myśl bowiem Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz.
GUS Nr 1 poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.
W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania: rodzaju prowadzonej działalności, wyrobu lub usługi, towaru, środka trwałego lub obiektu budowlanego zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.
Jeśli zatem świadczone (odsprzedawane) przez Wnioskodawcę usługi rzeczywiście stanowią usługi pośrednictwa finansowego, sklasyfikowane zgodnie z PKWiU w Sekcji J 65-67 oraz nie zostały wymienione w katalogu usług wyłączonych ze zwolnienia (wymienionych w punktach od 1 - 9 pozycji 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT), wówczas korzystają ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe, przy założeniu, że odsprzedawane przez niego usługi stanowią usługi pośrednictwa finansowego i są sklasyfikowane w PKWiU 65-67 oraz nie są objęte wyłączeniami, o których mowa w poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT, bądź nie stanowią elementu kalkulacyjnego ceny innej usługi.
Zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego (w szczególności gdyby odsprzedawana przez Wnioskodawcę usługa nie stanowiła usługi pośrednictwa finansowego i nie była sklasyfikowana w PKWiU Sekcja J 65-67, lub mieściła się w tej Sekcji PKWiU 65-67 lecz była objęta wyłączeniami, o których mowa w poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT, bądź była elementem kalkulacyjnym ceny innej usługi) lub zmiany stanu prawnego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.