INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112 poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 3 września 2013 r. (data wpływu 5 września 2013 r.), uzupełnionym pismem z 21 listopada 2013 r. (data wpływu 26 listopada 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 września 2013 r. do tut.
Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki. Wniosek został uzupełniony pismem z 21 listopada 2013 r. (data wpływu 26 listopada 2013 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 18 listopada 2013 r. nr IBPP1/443-827/13/AW. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Sześć lat temu Wnioskodawczyni wspólnie z mężem zakupiła grunt rolny wielkości 1,06 ha. Działkę tę kupiła wyłącznie dla celów prywatnych ponieważ są posiadaczami 4 koni, które mają od 11 lat.
Zawsze szukali dla nich odpowiedniego miejsca, więc kiedy nadarzyła się okazja zakupu odpowiedniego gruntu blisko miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni, wzięła kredyt na okres 28 lat i zakupiła owy grunt. Konie to pasja rodzinna, Wnioskodawczyni bierze udział w zawodach z licznymi osiągnięciami. Niestety rozwój regionu spowodował intensywną sprzedaż okolicznych terenów pod budowę domów, w związku z czym Wnioskodawczyni ze zwierzakami zostali wciśnięci między nowopowstające zabudowania ich właścicieli, którym nie do końca, wydaje się, pasuje obecny stan rzeczy.
Pomimo tego, że Wnioskodawczyni była na tym obszarze jako pierwsza, nowi sąsiedzi próbują się Wnioskodawczyni pozbyć donosząc o jej uciążliwości na policję, wyrażając swoje niezadowolenie z obecności zwierząt w tak bliskim sąsiedztwie. Na swojej działce Wnioskodawczyni nie czyniła żadnych starań celem podwyższenia jej wartości rynkowej w postaci doprowadzenia mediów, jak i innych czynności związanych z uzbrojeniem terenu, do dnia złożenia wniosku korzysta z węża ogrodowego, przez który doprowadza z pobliskiego domu wodę dla koni. Działka Wnioskodawczyni jest zadbana zielenią oraz różnego rodzaju roślinnością, którą tworzyła dla siebie z nadzieją, że kiedyś tam zamieszka.
Niestety tak się nie stanie, gdyż w zaistniałej sytuacji rośnie zagrożenie dla ludzi i zwierząt, które wynika z bliskiego sąsiedztwa zabudowań oraz ciągle rozpoczynających się nowych budów, pracujących tam sprzętów, które przyczyniają się do ogólnego chaosu w życiu tych dość płochliwych zwierząt. W zaistniałej sytuacji Wnioskodawczyni zmuszona jest sprzedać swoją działkę marzeń i wyprowadzić się z konikami na obrzeża miasta. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, iż chodzi jej o udzielenie interpretacji dotyczącej artykułu 15 ustawy VAT, a ponadto podała, że: 1.Opisywana nieruchomość została nabyta 19 lutego 2008 r. umową sprzedaży i zniesienia współwłasności od osób prywatnych.
2.Nieruchomość nabyta na podstawie umowy sprzedaży, sprzedawca nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT. 3.Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest czynnym płatnikiem podatku VAT. Jednocześnie poinformowała, iż jej mąż, z którym pozostaje we wspólnocie majątkowej prowadzi działalność gospodarczą od roku 1996, w której wiodącym zakresem jest sprzedaż części zamiennych do samochodów ciężarowych. 4.Prawie cała nieruchomość służy do wypasu koni, jedynie 0,1 część jest ogrodzona – zagospodarowana zielenią, znajdują się tam huśtawki, piaskownica, studnia, szopka na narzędzia.
5.Wszystkie konie zostały zakupione wyłącznie do celów prywatnych ponieważ wiąże się to ze wspólną pasją. Na koniach tych poszczególni członkowie rodziny startowali w zawodach westernowych. Efektem tych startów w latach 2006-2013 są zdobyte wielokrotnie tytuły Mistrzów Polski w konkurencji Western i Rodeo. Wnioskodawczyni zaznaczyła, iż nie czyniła tego w celach zarobkowych tylko dla własnej satysfakcji. W większości tych zawodów nagrodami były puchary, medale, bywały również nagrody pieniężne, ale tak małe – symboliczne – Wnioskodawczyni może je określić jako 10% kosztów wyjazdu na dane zawody.
Wnioskodawczyni i jej mąż posiadają 4 konie różnych ras: L. zakupiony w 2000 r. – właściciel: Wnioskodawczyni, A. zakupiony w 2010 r. – właściciel: mąż Wnioskodawczyni, M. Konik Polski zakupiony w 2011 r. – właściciel: Wnioskodawczyni, K. zakupiony w 2012 r. – właściciel: mąż Wnioskodawczyni. Małżonkowie posiadali również konie: R. – Arab zakupiony w 2005 r., sprzedany w 2010 r. – właściciel: mąż Wnioskodawczyni, W. – Arab zakupiony w 2007 r., sprzedany w 2012 r. – właściciel: Wnioskodawczyni. Sprzedaż tych koni nastąpiła z powodu braku wyników sportowych.
Wnioskodawczyni również dodała, iż konie mieszkają w miejscu jej zamieszkania czyli tam gdzie mieszka i mąż prowadzi sklep, a na przedmiotową działkę zaprowadzane są na popas. 6.Wszystkie konie zostały zakupione poprzez zawarcie umowy kupna-sprzedaży i w żadnym z tych przypadków nie pomniejszano podatku należnego o podatek naliczony. 7.Przedmiotowa działka składa się z jednej działki. 8.Nieruchomość ta nie była wykorzystywana do działalności rolniczej tylko służyła jako pastwisko dla koni, a sprzedaż ww. koni była spowodowana brakiem postępów sportowych – w miejsce tych zostały zakupione inne konie, które przyniosły oczekiwane wyniki.
9.Wnioskodawczyni zaświadczyła, iż nie jest zryczałtowanym rolnikiem i nie dokonywała sprzedaży produktów rolnych. 10.Wnioskodawczyni nie dokonywała sprzedaży produktów rolnych ponieważ takich nie wytwarza. 11.Nieruchomość ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy. 12.Dla nieruchomości nie zostały wydane żadne decyzje o warunkach zabudowy. 13.W momencie zakupu nieruchomości, miejscowy plan zagospodarowania wskazywał na zabudowę mieszkaniowo-usługową, osiedla o niskiej zabudowie. Ten plan obowiązuje do dnia dzisiejszego. 14.Na przedmiotowej nieruchomości nie były dokonywane żadne zmiany dotyczące przekwalifikowania terenu, wyłączenia z gruntów rolnych, teren jest nieuzbrojony.
15.Działka w momencie zakupu była niezabudowana i na dzień sprzedaży również będzie niezabudowana. W chwili złożenia pisma z 21 listopada 2013 r. znajduje się tam szopka na narzędzia oraz zadaszenie dla koni, które przed sprzedażą zostanie rozebrane. 16.Wnioskodawczyni nie podjęła żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży. 17.Zakupem nieruchomości interesują się sąsiedzi więc Wnioskodawczyni nie czyni żadnych działań w celu sprzedaży (publikacji ogłoszeń). 18.Do tej pory Wnioskodawczyni nie poczyniła żadnych kroków w kierunku reklamy – ogłoszenia.
19.Środki ze sprzedaży nieruchomości w części Wnioskodawczyni przeznaczy na zakup gruntu, aby mogła tam ulokować konie, a pozostała część będzie stanowić zabezpieczenie przyszłości dla córek Wnioskodawczyni. 20.Wnioskodawczyni posiada dom, w którym mieszka i nie zamierza go zbywać. 21.W 2007 r. Wnioskodawczyni sprzedała działkę, którą nabyła od rodziców w 1992 r., a za pozyskane środki kupiła opisywaną we wniosku nieruchomość. Nie była płatnikiem VAT.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w tej konkretnej sytuacji, sprzedając swój grunt w całości (co jest mało prawdopodobne ze względu na kryzys na rynku nieruchomości) lub po podziale na mniejsze działki do czego Wnioskodawczyni może zostać przymuszona brakiem nabywcy – Wnioskodawczyni może stać się płatnikiem VAT?
Zdaniem Wnioskodawczyni, nie podlega ona pod VAT ponieważ nigdy przedtem nie kupowała i nie sprzedawała gruntu, więc nie można mówić o częstotliwości czy cykliczności sprzedaży, nie czyniła żadnych czynności, które miałby na celu podwyższenie wartości rynkowej nieruchomości, którą kupiła wyłącznie dla celów prywatnych, a sprzedaż następuje czy też raczej nastąpi z przyczyn od Wnioskodawczyni niezależnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 tej ustawy definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. Jak stanowi art. 7 ust. 1 cyt. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Ustawodawca, w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.
Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.
Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do: podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania, zakłócenia konkurencji. Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.: powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.
Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy – co do zasady – są rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie konstytutywnego aspektu dostawy towarów – odwołując się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą – sprawia, iż przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki.
Jak już wskazano powyżej, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Czynność ta daje otrzymującemu towar prawo dysponowania rzeczą jak właściciel. Przepis nie wspomina stricte o przeniesieniu prawa własności. Mając na uwadze powyższe, sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości należy traktować, jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ww. ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie każda bowiem czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 tej ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje dostawy ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
Z treści wskazanych orzeczeń wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie czy dany podmiot – w odniesieniu do konkretnej czynności – działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania dostawy gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym.
Przyjęcie, że Wnioskodawczyni sprzedając działkę, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybrała formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Przedstawione przez Wnioskodawczynię okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują, że jej aktywność dotycząca sprzedaży niezabudowanej działki budowlanej będzie porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Wnioskodawczyni nie towarzyszył przy nabyciu przedmiotowej działki ani w okresie jej posiadania zamiar jej odsprzedaży, bowiem – jak podała – działka została nabyta ze środków pochodzących ze sprzedaży działki nabytej uprzednio od rodziców. Jak ponadto wynika ze zdarzenia przyszłego, Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT, nie jest też rolnikiem ryczałtowym. Działka nie była przedmiotem prowadzenia rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej. W momencie zakupu działki miejscowy plan zagospodarowania wskazywał na zabudowę mieszkaniowo-usługowej, osiedla mieszkaniowe o niskiej zabudowie, plan ten obowiązuje do chwili obecnej.
Działka nie była przedmiotem najmu, dzierżawy; została zakupiona i zostanie sprzedana jako niezabudowana. Wnioskodawczyni nie podjęła żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działki, nie czyni żadnych działań w celu sprzedaży, reklamy, ogłoszeń, gdyż zakupem działki interesują się sąsiedzi. Nie można także uznać, by działka służyła działalności gospodarczej w związku z wypasaniem na jej terenie koni posiadanych przez Wnioskodawczynię i jej męża. Jak bowiem podano we wniosku, wszystkie konie zostały zakupione wyłącznie do celów prywatnych jako realizacja wspólnej pasji i startów w zawodach westernowych.
Wnioskodawczyni zaznaczyła, że nie czyniła tego w celach zarobkowych tylko dla własnej satysfakcji. W większości tych zawodów nagrodami były puchary, medale, bywały również nagrody pieniężne, ale tak małe – symboliczne – Wnioskodawczyni może je określić jako 10% kosztów wyjazdu na dane zawody. Wszystkie konie zostały zakupione poprzez zawarcie umowy kupna-sprzedaży i w żadnym z tych przypadków nie pomniejszano podatku należnego o podatek naliczony. Nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności rolniczej tylko służyła jako pastwisko dla koni, a sprzedaż 2 koni była spowodowana brakiem postępów sportowych – w miejsce tych zostały zakupione inne konie, które przyniosły oczekiwane wyniki.
Środki ze sprzedaży nieruchomości w części Wnioskodawczyni przeznaczy na zakup gruntu, aby mogła tam ulokować konie, a pozostała część będzie stanowić zabezpieczenie przyszłości dla córek Wnioskodawczyni. Ponadto przyczyną sprzedaży jest powstająca w sąsiedztwie nowa zabudowa mieszkaniowa, która uniemożliwia wypas zwierząt na przedmiotowej działce. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej interpretacji nie wystąpiły zatem wskazane w orzeczeniu TSUE C-180/10 i C-181/10 okoliczności związane z posiadaniem działki, które wskazywałyby na zaangażowanie, w celu sprzedaży gruntów, środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie można więc przypisać Wnioskodawczyni aktywności porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Wnioskodawczyni, dokonując zbycia przedmiotowej działki niewykorzystywanej do celów prowadzenia działalności gospodarczej, wykonuje zatem czynności zarządu swoim majątkiem prywatnym. Nie można uznać, by planowana przez nią sprzedaż ww. działki przybrała formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą i zorganizowaną.
Wobec powyższego uznać należy, że zbycie przedmiotowej działki nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia tego gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Tym samym nie można uznać sprzedaży przedmiotowej działki przez Wnioskodawczynię za przejaw jej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy uznać, że w ocenie tut. Organu nie stwierdzono aktywności Wnioskodawczyni w dokonanym zbyciu przedmiotowej działki, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności – zatem Wnioskodawczyni nie można w tej konkretnej sytuacji uznać za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wnioskodawczyni, dokonując sprzedaży przedmiotowej działki, korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym. W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowej działki nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni uznano za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego bądź zmiany stanu prawnego.
Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Ponadto tut. Organ informuje, że w zakresie wydania interpretacji dla męża Wnioskodawczyni, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163 poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.