INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 stycznia 2013r. (data wpływu 5 lutego 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 24 kwietnia 2013r.
(data wpływu 26 kwietnia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek objętych wspólnością majątkową małżeńską – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 lutego 2013r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek z dnia 31 stycznia 2013r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek objętych wspólnością majątkową małżeńską. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 24 kwietnia 2013r.
(data wpływu 26 kwietnia 2013r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-94/13/MS z dnia 16 kwietnia 2013r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 2 września 1988r. wraz ze współmałżonką na podstawie aktu notarialnego na zasadach wspólności ustawowej (do nadal) Wnioskodawca został współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego we wsi Z. o powierzchni 4,7360 ha, oznaczonego jako działki nr: 888, 135, 366/2, 366/1 stanowiące grunty rolne zabudowane, grunty orne, pastwiska trwałe i sady.
Przedmiotem zapytania jest działka nr 888 o powierzchni 0,7137 ha oznaczona jako ... na podstawie księgi wieczystej Kw przy ul. P, M we wsi Z – Gmina P. W grudniu 2004r. z księgi wieczystej Kw (gruntu oznaczonego jako działka 888) została odłączona część o obszarze 0,0123 ha (oznaczona jako działka 888/1) i wpisana do księgi wieczystej Kw w drodze nabycia przez Gminę P pod utworzenie drogi gminnej. Pozostałą część działki nr 888 oznaczono jako nr 888/2. Decyzją Wójta Gminy P nr z dnia 8 września 2011r. na wniosek Wnioskodawcy i jego małżonki zatwierdzono podział działki nr 888/2 o powierzchni 0,7069 ha na 10 działek (888/3 do 888/12) o średniej powierzchni ok. 0,0652 ha do 0,0931 ha.
W decyzji umieszczono zapis, że Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że zgodnie z art. 94 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) można zatwierdzić podział nieruchomości, tak jak wnioskowano. W myśl tego przepisu: „jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi”.
Przedmiotowe działki nie są uzbrojone, nie jest prowadzona na nich żadna działalność gospodarcza, stanowią one wspólny Wnioskodawcy i jego małżonki majątek osobisty. Wraz z małżonką Wnioskodawca zamieszkuje w innej miejscowości oddalonej o ok. 80 km od nieruchomości dlatego Wnioskodawca wraz z małżonką przymierza się do sprzedaży działek. Utrzymanie gospodarstwa rolnego wraz z upływem wieku jest bardzo trudne dlatego przedmiotowe działki przez wiele lat do dnia dzisiejszego są nieużytkami rolnymi.
Wnioskodawca i jego małżonka są emerytami, nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej, w przyszłości Wnioskodawca i jego małżonka chcielibyśmy sprzedać działki i przeznaczyć uzyskane środki na bieżące remonty, utrzymanie oraz pomoc dzieciom. Ze względu na niskie zainteresowanie kupnem działek ich sprzedaż może rozłożyć się nawet na kilka lat. W dniu 2 września 1988r. wraz ze współmałżonką na podstawie aktu notarialnego na zasadach wspólności ustawowej (do nadał) Wnioskodawca został współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego we wsi Z o powierzchni 4,7360 ha, oznaczonego jako działki nr: 888, 135, 366/2, 366/1 stanowiące grunty rolne zabudowane, grunty orne, pastwiska trwałe i sady.
Przedmiotowe grunty wraz z zabudową zostały Wnioskodawcy i jego małżonce przepisane w drodze darowizny przez rodziców żony na podstawie powstałej ustawy o emeryturach rolnych w wyniku czego rodzice mogli skorzystać z przejścia na emeryturę. Wnioskodawca wraz z małżonką mieszka na stałe w T oddalonych od przedmiotowego gospodarstwa rolnego o 80 km. Ze względu na ciężką chorobę teściów (gościec i Alzheimer) oraz koniecznością opieki nad nimi gospodarstwo rolne od 1990r. wraz z przedmiotowymi działkami jest nieużytkiem rolnym. Od śmierci teściów w 1994r. budynki gospodarcze są niezamieszkałe, a pole nieużywane.
Grunty nie są również wydzierżawione i Wnioskodawca wraz z małżonką nie czerpie z nich żadnych korzyści materialnych. Wnioskodawca i jego współmałżonka nie są podatnikami podatku VAT. Przedmiotem zapytania jest działka nr 888 o powierzchni 0,7137 ha oznaczona jako ... na podstawie księgi wieczystej Kw położona przy ul. P, M we wsi Z – Gmina P. Działka ta stanowi część darowanego gospodarstwa rolnego i do dnia dzisiejszego stanowi nieużytek rolny porośnięty drzewami (samosiejki).
W grudniu 2004r. z księgi wieczystej Kw (gruntu oznaczonego jako działka 888) na wniosek Wójta Gminy P została odłączona część o obszarze 0,0123 ha (oznaczona jako działka 888/1) i wpisana do księgi wieczystej Kw w drodze nabycia przez Gminę P pod utworzenie drogi gminnej. Pozostałą część działki nr 888 oznaczono jako nr 888/2. Decyzją Wójta Gminy P nr ... z dnia 8 września 2011r. na wniosek Wnioskodawcy i jego współmałżonki zatwierdzono podział działki nr 888/2 o powierzchni 0,7069 ha na 10 działek (888/3 do 888/11 oraz 888/12 jako wspólna droga dojazdowa do działek) o średniej powierzchni ok. 0,0652 ha do 0,0931 ha.
W decyzji umieszczono zapis, że Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że zgodnie z art. 94 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) można zatwierdzić podział nieruchomości, tak jak wnioskowano.
W myśl tego przepisu: „jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi.” Przedmiotowe działki nie są uzbrojone, nie jest prowadzona na nich żadna działalność gospodarcza, stanowią one wspólny majątek osobisty Wnioskodawcy i jego małżonki. Wnioskodawca i jego małżonka są emerytami (żona inwalidka II grupy, a Wnioskodawca III grupy), nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej.
W przyszłości Wnioskodawca i jego małżonka chcieliby sprzedać działki i przeznaczyć uzyskane środki na rehabilitację, bieżące remonty, utrzymanie oraz pomoc dzieciom. Ze względu na niskie zainteresowanie kupnem działek ich sprzedaż może rozłożyć się nawet na kilka lat. Działka 888 od 1994r. nie była używana - stanowiła nieużytek rolny, również od dnia podziału (8 września 2011r.) działki nie były wykorzystywane, nie były przedmiotem najmu i dzierżawy, w dalszym ciągu stanowią nieużytek rolny. Działki te są niezabudowane i nieuzbrojone. W ewidencji gruntów figurują jako grunt rolny 5-6 klasy.
Wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności marketingowej w celu sprzedaży działek poza tablicą informacyjną umieszczoną na terenie działki. W dniu 28 września 2011r. Wnioskodawca wraz z małżonką sprzedał grunt oznaczony jako leśny (działka nr 135) o powierzchni 1,0670 ha oraz w 2013r. grunt rolny (działka nr 143) o powierzchni 0,3282 ha położony nad rzeką L. jako teren zalewowy. Sprzedane grunty wchodziły również w skład przepisanego na Wnioskodawcę i jego małżonkę w 1988r. gospodarstwa rolnego. Od sprzedaży wymienionych gruntów Wnioskodawca i jego małżonka nie płacili podatku od towarów i usług VAT.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 24 kwietnia 2013r.): Czy w przypadku sprzedaży wydzielonych działek osobom fizycznym (1 działka lub 2 działki jednocześnie) Wnioskodawca będzie zobowiązany do opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług VAT? Czy w przypadku zbycia jednemu nabywcy (osobie fizycznej) jednorazowo wszystkich działek Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko przedstawione w uzupełnieniu z dnia 24 kwietnia 2013r.), przedmiotowe działki stanowią grunty rolne, Wnioskodawca i jego małżonka nie są podatnikami podatku VAT, działki są niezabudowane i nieuzbrojone, Wnioskodawca nie prowadzi również żadnej działalności marketingowej w celu sprzedaży przedmiotowych działek, ponadto Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z nowelizacją do ustawy o VAT z dnia 16 października 2012r. zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, wprowadzono zwolnienie od dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
W art. 2 pkt 33 ustawy o VAT zdefiniowano tereny budowlane jako grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2011r. w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r, - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r.
Nr 193, poz. 1287) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami Wnioskodawca uważa, że na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT powinien podlegać zwolnieniu od podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT. Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom.
Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Stosownie do treści art. 196 § 1 ww. Kodeksu, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela.
Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Natomiast, w myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 788 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 35 tego Kodeksu, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 Kodeksu cywilnego definiuje rzeczy jako przedmioty materialne.
Zatem, w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części jak również gruntów, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest część budynku lub budowli, a także udział w prawie własności nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, według których państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części – art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 s. 1 ze zm.).
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do tego wysokość jego udziału. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r.).
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, dodanym do ustawy od dnia 1 kwietnia 2013r., ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W zakresie prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji.
Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca. Kwestia sprzedaży gruntów była również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE.
Z treści orzeczeń w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Analizując przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego w kontekście powyższych orzeczeń TSUE stwierdzić należy, że Wnioskodawca w zakresie odnoszącym się do wskazanej we wniosku nieruchomości, nie podejmował działań porównywalnych z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca nie nabył terenu przeznaczonego pod zabudowę celem dalszej jego odsprzedaży. Przedmiotem sprzedaży będą bowiem działki wydzielone z nieruchomości stanowiącej grunt rolny. Z wniosku wynika, że w dniu 2 września 1988r.
Wnioskodawca został współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego we wsi Zawady o powierzchni 4,7360 ha, oznaczonego jako działki nr: 888, 135, 366/2, 366/1, stanowiące grunty rolne zabudowane, grunty orne, pastwiska trwałe i sady. Przedmiotowe gospodarstwo rolne Wnioskodawcy i jego małżonce przekazane zostało w drodze darowizny przez rodziców współmałżonki Wnioskodawcy na podstawie powstałej ustawy o emeryturach rolnych w wyniku czego rodzice mogli skorzystać z przejścia na emeryturę. Nieruchomość ta w okresie jej posiadania przez Wnioskodawcę nie była przez niego użytkowana na cele inne niż osobiste.
Wnioskodawca stwierdza bowiem, że wraz z małżonką mieszka na stałe w T. oddalonych od przedmiotowego gospodarstwa rolnego o 80 km. Ze względu na ciężką chorobę teściów oraz koniecznością opieki nad nimi gospodarstwo rolne od 1990r. wraz z przedmiotowymi działkami jest nieużytkiem rolnym. Od śmierci teściów w 1994r. budynki gospodarcze są niezamieszkałe, a pole nieużywane. Grunty nie są również wydzierżawione i Wnioskodawca wraz z małżonką nie czerpie z nich żadnych korzyści materialnych. W tym miejscu wskazać należy, iż sprzedaż nieruchomości gruntowej wykorzystywanej w działalności rolniczej, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności.
Ponadto z opisu sprawy wynika, że powodem podjęcia decyzji sprzedaży ww. działek była chęć uzyskania środków finansowych potrzebnych na rehabilitację, bieżące remonty, utrzymanie oraz pomoc dzieciom. Z uwagi na to, że Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek mających być przedmiotem sprzedaży nie zostało określone przeznaczenie. W ewidencji gruntów figurują jako grunt rolny 5-6 klasy. Przedmiotowe działki są niezabudowane i nieuzbrojone. Wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności marketingowej w celu sprzedaży działek poza tablicą informacyjną umieszczoną na terenie działki. W dniu 28 września 2011r.
Wnioskodawca wraz z małżonką sprzedał grunt oznaczony jako leśny (działka nr 135) o powierzchni 1,0670 ha oraz w 2013r. grunt rolny (działka nr 143) o powierzchni 0,3282 ha położony nad rzeką L. jako teren zalewowy. Sprzedane grunty wchodziły również w skład przepisanego na Wnioskodawcę i jego małżonkę w 1988r. gospodarstwa rolnego. Od sprzedaży wymienionych gruntów Wnioskodawca i jego małżonka nie płacili podatku od towarów i usług VAT.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie w celu dokonania sprzedaży działek 888/3 do 888/12 objętych współwłasnością małżeńską, wydzielonych z działki nr 888/2 o powierzchni 0,7069 ha, Wnioskodawca nie zaangażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazał aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku nieruchomości porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Wprawdzie jak wynika z wniosku Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działek 888/3 do 888/12 objętych współwłasnością małżeńską, musiał dokonać ich wydzielenia z działki nr 888/2 (uprzednio wydzielonej z działki nr 888) stanowiącej część wskazanej we wniosku nieruchomości rolnej, jednakże powyższego zdarzenia (stanowiącego pojedynczą z przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10 okoliczności) nie można uznać za zespół środków zbliżonych do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością.
Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek 888/3 do 888/12 wydzielonych z działki nr 888/2 o powierzchni 0,7069 ha korzystał będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym, a zatem czynność ta nie będzie uznana za wykonaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie przedmiotowa sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Przy czym przedmiotowa sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług niezależnie od tego w jakim trybie Wnioskodawca dokona ich sprzedaży, tj. czy sprzedaż będzie dotyczyła każdej działki oddzielnie, 2 działek jednocześnie, wszystkich działek razem.
Przy czym w sytuacji gdyby sprzedaż przedmiotowych działek rozciągnęła się w czasie (jak stwierdzone zostało we wniosku) sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług pod warunkiem, że Wnioskodawca nie będzie podejmował w stosunku do tych działek działań porównywalnych z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami (tj. przykładowo nie dokona ich uzbrojenia, nie podejmie działań marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, nie uzyska decyzji o warunkach zabudowy terenu, lub nie dokona innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze).
Tym samym z uwagi na to, iż sprzedaż działek 888/3 do 888/12 objętych współwłasnością małżeńską nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stanowisko Wnioskodawcy, że przedmiotowa sprzedaż na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT podlega zwolnieniu od podatku VAT, należało uznać za nieprawidłowe. W kontekście powyższego należy zaznaczyć, iż Wnioskodawca nieprawidłowo utożsamia zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT z wyłączeniem z opodatkowania. Jeśli dana czynność nie podlega opodatkowaniu jak to ma miejsce w niniejszej sprawie to nie stosuje się do niej regulacji wynikających z ustawy o VAT, pozostaje poza zakresem działania ustawy.
Jeśli natomiast czynność jest objęta regulacją ustawy o VAT to podlega opodatkowaniu a w dalszej kolejności należy ustalić jaką zastosować stawkę lub zwolnienie z opodatkowania. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego (w szczególności w sytuacji, gdyby Wnioskodawca w stosunku do sprzedawanych w przyszłości działek wykazał aktywność w przedmiocie zbycia tych działek porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem) oraz zmiany stanu prawnego.
Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, na pisemny wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wydaje Minister właściwy do spraw finansów publicznych. W świetle powyższego nie ma możliwości wydania interpretacji indywidualnej, dla dwóch zainteresowanych osób fizycznych (Wnioskodawcy i jego współmałżonki) na podstawie jednego wniosku. Zatem niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się jednie do Wnioskodawcy – Pana P.B.
Przedmiotem niniejszej interpretacji nie była kwestia opodatkowania sprzedaży działki nr 888/1 (przeznaczonej pod drogę gminną) jak i sprzedaży działek nr 135 i 143, gdyż w tym zakresie Wnioskodawca nie przedstawił opisu stanu faktycznego nie zadał pytania jak również nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.