INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 22 listopada 2010r. (data wpływu 30 listopada 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 lutego 2011r.
(data wpływu 8 lutego 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu ustalenia proporcji, według której są rozliczane koszty remontu dachu i podatek VAT naliczony – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 listopada 2010r. wpłynął ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 8 lutego 2011r. (data wpływu 8 lutego 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu ustalenia proporcji, według której są rozliczane koszty remontu dachu i podatek VAT naliczony.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: Spółdzielnia (Wnioskodawca) posiada ok. 300 nieruchomości, dla których (nieruchomość nie jest odrębnym podmiotem prawnym) prowadzi ewidencję i rozliczanie przychodów i kosztów zgodnie z art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Na niektórych nieruchomościach w budynkach mieszkalnych znajdują się lokale użytkowe (przykładowa proporcja lokali mieszkalnych do lokali użytkowych: powierzchnia lokali mieszkalnych 1.028,53m2, powierzchnia lokali użytkowych 211,10m2).
Przy rozliczaniu kosztów remontu dachu Wnioskodawca stosuje klucz powierzchniowy lokali mieszkalnych do powierzchni lokali użytkowych (w podanym przykładzie 82,97% przypada na lokale mieszkalne a na lokale użytkowe 17,03%). Takie rozliczanie kosztów powoduje, że określonym kosztom netto odpowiada proporcjonalnie kwota podatku VAT, która w przypadku lokali użytkowych jest odliczana od podatku należnego (w podanym przykładzie 17,03% naliczonego podatku VAT).
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawca powinien odliczać podatek VAT dla danej nieruchomości w oparciu o strukturę obrotu (proporcję) dla podmiotu (deklaracja VAT-7 jest jedna dla całej spółdzielni), czy też powinien dalej odliczać podatek VAT kluczem powierzchni ustalonym dla każdej nieruchomości z osobna? Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca obawia się, że postępuje niewłaściwie odliczając podatek VAT kluczem powierzchni ustalonym dla każdej nieruchomości z osobna, gdyż w uregulowaniach art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca nie dał podatnikom możliwości wyboru kryterium według którego będą dokonywać odliczeń podatku naliczonego.
Jednocześnie Wnioskodawca poinformował, że aktualna proporcja (zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług) ustalona jest w wysokości 44%. W piśmie z dnia 8 lutego 2011r. Wnioskodawca wskazał, iż uważa, że powinien odliczać podatek VAT z faktur dokumentujących remont dachu budynku mieszkalnego, w którym znajdują się lokale użytkowe strukturą obrotu (proporcją) obliczoną zgodnie z uregulowaniami art. 90 ustawy z podatku od towarów i usług. Wnioskodawca uważa zatem, że powinien rozliczać podatek VAT naliczony związany z remontem budynku mieszkalnego w oparciu o strukturę obrotu dla całego podmiotu, a nie dla każdej nieruchomości z osobna.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 22 listopada 2010r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Treść tego przepisu wskazuje, iż: prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT czynnym, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.” Jak wynika z powyższego, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom VAT oraz tylko w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi.
Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione podmiotowo lub przedmiotowo, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie.
Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
Natomiast w przypadku wykonywania kilku rodzajów czynności, tj. sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku, istnieje pewna kategoria zakupów, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.
Zgodnie z dyspozycją art. 90 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Natomiast w sytuacji gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, zastosowanie mają przepisy art. 90 ust. 2-10 ustawy o podatku od towarów i usług.
I tak, stosownie do ust. 2 cytowanego wyżej artykułu, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. W świetle powyższych regulacji podatnik ma obowiązek odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych z czynnościami dającymi prawo do odliczenia (czynnościami opodatkowanymi) i czynnościami niedającymi prawa do odliczenia (zwolnionymi od podatku).
Obowiązek wyodrębniania kwot podatku przypisywanych do poszczególnych rodzajów czynności ma charakter bezwzględny. Dopiero w sytuacji, kiedy wyodrębnienie takie nie jest możliwe, podatnik może skorzystać z uprawnienia zawartego w ust. 2 cyt. art. 90 ustawy, zgodnie z którym może on pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których przysługuje prawo do odliczenia.
Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż Spółdzielnia (Wnioskodawca) posiada ok. 300 nieruchomości, dla których (nieruchomość nie jest odrębnym podmiotem prawnym) prowadzi ewidencję i rozliczanie przychodów i kosztów zgodnie z art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Na niektórych nieruchomościach w budynkach mieszkalnych znajdują się lokale użytkowe (przykładowa proporcja lokali mieszkalnych do lokali użytkowych: powierzchnia lokali mieszkalnych 1.028,53m2, powierzchnia lokali użytkowych 211,10m2).
Przy rozliczaniu kosztów remontu dachu Wnioskodawca stosuje klucz powierzchniowy lokali mieszkalnych do powierzchni lokali użytkowych (w podanym przykładzie 82,97% przypada na lokale mieszkalne a na lokale użytkowe 17,03%). Takie rozliczanie kosztów powoduje, że określonym kosztom netto odpowiada proporcjonalnie kwota podatku VAT, która w przypadku lokali użytkowych jest odliczana od podatku należnego (w podanym przykładzie 17,03% naliczonego podatku VAT). W analizowanym przypadku jest zatem możliwe wyodrębnienie kwot podatku naliczonego związanego z danym budynkiem (wynikającego z faktury potwierdzającej wykonanie remontu dachu tego budynku).
Tym samym nie zachodzą przesłanki dla zastosowania przepisów art. 90 ust. 2 ustawy o VAT. W analizowanym przypadku jest bowiem możliwe dokładne określenie kwot podatku naliczonego związanego z tym budynkiem, a zatem i z czynnościami, w związku z którymi Wnioskodawcy przysługuje bądź nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, gdyż będzie to ogół wydatków, związanych z pracami remontowymi dachu tego konkretnego budynku.
Wnioskodawca winien zatem przyporządkować w odpowiednich częściach podatek naliczony dotyczący zakupionych towarów i usług wykorzystywanych na potrzeby remontu dachu budynku mieszkalnego, do działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej podatkiem VAT wykonywanych w tym właśnie budynku w oparciu o miarodajny i uzasadniony klucz podziału. Wyboru tego klucza dokonuje sam Wnioskodawca. W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.