INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 stycznia 2012r.
(data wpływu 6 lutego 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania zbycia działki stanowiącej drogę w rozumieniu prawa budowlanego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 lutego 2012r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania zbycia działki stanowiącej drogę w rozumieniu prawa budowlanego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: Podatnik VAT – Kupujący, nabył nieruchomość od podatnika VAT – Sprzedającego.
Podatnik sprzedający – P. SA jest państwową osobą prawną. Podatnik nabył nieruchomość, na którą składa się udział 1978/10000 w działce ewidencyjnej o nr 54/27 o pow. 0,5899 ha, rodzaj użytków w ewidencji gruntów – "dr" (drogi). W załączeniu wypis z rejestru gruntów. Nieruchomość ta spełnia funkcję drogi wewnętrznej, jedynej zapewniającej dostęp do drogi publicznej dla działki nr 54/13, której podatnik także jest właścicielem. Taki charakter drogi wynika też z Aktu Notarialnego dotyczącego nabycia ww. działek. Przedmiotowa droga jest budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane.
Dostawa tej budowli nie była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budowli upłynął okres dłuższy niż 2 lata. W stosunku do owej budowli nie przysługiwało Sprzedającemu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, przy jej nabyciu lub wytworzeniu. Sprzedający budowlę nie ponosił żadnych wydatków na jej ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Budowla nie była zatem ulepszana.
W Studium przedmiotowa działka określona jest jako „teren rolny” – „potencjalny teren rozwojowy”, bez wskazania czy jest możliwa jego zabudowa. Brak jest planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Podatnik nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ewidencji gruntów teren ten jest wpisany jako droga. Działki sąsiadujące z ww. działką mają charakter rolny. Urząd Miasta P. postanowieniem z dnia 22 października 2010r. odmówił wydania zaświadczenia o przeznaczeniu przedmiotowych działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z powodu braku planu dla tego terenu. W załączeniu postanowienie.
Podatnik niewątpliwie jest stroną w sprawie (jako podatnik PCC), gdyż zwolnienie transakcji z podatku VAT nałożyłoby na podatnika konieczność odprowadzenia podatku PCC. Toteż od ostatecznego sposobu opodatkowania transakcji zależy wielkość zobowiązań podatkowych podatnika. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy dostawa działki nr 54/27 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też podlega zwolnieniu z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy jako dostawa budowli nie będąca pierwszym zasiedleniem, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą minął okres dłuższy niż dwa lata?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku dostawę budynków i budowli lub ich części. Z kolei na podstawie art. 29 ust. 5 ustawy z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Droga "dr" należy niewątpliwie do kategorii budowli i zabudowanych gruntów. Na podstawie bowiem § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Min Rozwoju Regionalnego w sprawie ewidencji gruntów i budynków, drogi „dr” należą do kategorii „grunty zabudowane zurbanizowane”.
Z kolei budowlami w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Ustawodawca w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego definiując pojęcie budowli poprzez wskazanie, że jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wskazał również przykłady tych budowli. Przepis ten zawiera katalog, który ma charakter otwarty.
Według tej normy prawnej budowlami są obiekty budowlane takie jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Wyliczenie to, przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono bowiem intencje ustawodawcy. Tak więc droga wewnętrzna jest jednocześnie budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, co zostało potwierdzone także w wyrokach NSA, np.: II FSK 635/08. A budowla jest towarem. W podobnej sprawie została już wydana interpretacja ITPP1/443-104b/09/IK przez Izbę Skarbową w Bydgoszczy w dniu 08 kwietnia 2009 roku. O „terenach” traktuje natomiast ustawa z dnia 17 maja 1989r.
Prawo geodezyjne i kartograficzne, która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem dla podstawy wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług, wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu).
Zdaniem L. Etela zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzania podatku od nieruchomości. Brzmienie art. 21 Prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, i w przyszłości – o budynku. (L.
Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków, jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008/6/24). Przede wszystkim należy jednak oprzeć się na rozstrzygnięciu siedmioosobowego składu sędziów NSA z dnia 17 stycznia 2011, sygn. I FPS 8/10, który orzekł, że decydujące z punktu widzenia prawa podatkowego VAT, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast Studium uwarunkowań oraz kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego.
I w sprawie określenia czy dana nieruchomość jest, czy też nie jest terenem budowlanym, Studium jako akt wewnętrzny skierowany do organów gminy, nie może być podstawą do wydania wobec podmiotu zewnętrznego (podatnika) jakichkolwiek decyzji. Po tym kierunkowym rozstrzygnięciu zapadł kolejny wyrok NSA z dnia 21.04.2011r., I FSK1465/09), w którym stwierdzono: „Z wykładni art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r.
Nr 100, poz. 1086) jednoznacznie wynika, że przy interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku VAT dotyczącego zwolnień z tytułu dostawy terenów innych niż budowlane lub nie przeznaczonych pod zabudowę decydujące znaczenie będą miały dane wynikające z ewidencji gruntów.” Następnie powyższe stanowisko NSA rozwinął jeszcze wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn. I SA/Kr 2155/10, który zauważył, że przyjęcie Studium za podstawę określenia podatków jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji, który stanowi, że nakładanie podatków następuje w drodze ustawy, a nie w drodze wewnętrznego aktu gminnego.
W niniejszej sprawie, na wniosek P – sprzedającego została wydana już Interpretacja (co do zdarzenia przyszłego) z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. IPPP1-443-1144/10-4/EK uznająca, że przedmiotowa transakcja winna być opodatkowana podatkiem VAT. Jednak trzeba zauważyć, że dopiero wyrok siedmioosobowego składu NSA z dnia 17 stycznia 2011r. uporządkował rozbieżne interpretacje w tym zakresie. Interpretacja ta w ogóle pominęła w swoich rozważaniach dane z ewidencji gruntów. Autor interpretacji przyjął też błędnie (str.
5), że: „Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decyduje przeznaczenie terenu określane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Ustalenia studium są bowiem wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planów miejscowych.” Jest to pogląd błędny, wbrew ukształtowanej już linii orzecznictwa, gdzie wydano ponad dwadzieścia wyroków NSA i WSA w tym zakresie, np. I FSK 1241/09, I FSK 29/10, I FSK 440/10, I FSK 1234/09, I FSK 1465/09. Nie odniosła się też w żaden sposób do stosowania art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT, tylko potraktowała tą sprzedaż jako dostawę terenów budowlanych i przeznaczonych pod zabudowę (też zresztą błędnie), a nie dostawę budowli jaką faktycznie była ta sprzedaż. Trzeba więc uznać, że interpretacja IPPP1-443-1144/10-4/EK była interpretacją błędną.
Na chwilę obecną zatem zdaniem podatnika należy uznać, że podatnik dokonał zakupu budowli wraz z terenem. W związku z powyższym jego dostawa jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W świetle art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Podstawowa stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r. z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.
Obok stawek obniżonych, ustawodawca dla dostawy budynków, budowli lub ich części przewidział zwolnienie od podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego przepisu wynika, iż dostawa nieruchomości, co do zasady, korzysta ze zwolnienia z podatku VAT.
Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata. Natomiast w myśl art. 2 pkt 14 ustawy o VAT przez pierwsze zasiedlenie – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej (czyli od 30 do 100% wartości początkowej).
Na potrzeby definicji pierwszego zasiedlenia należy przyjąć, iż oddanie do użytkowania jest sformułowaniem odnoszącym się do faktycznej czynności przekazania budynku, budowli lub ich części w wykonaniu dostawy, dzierżawy, najmu lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu. Zatem pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub ulepszony obiekt (jego cześć) zostanie sprzedany lub np. oddany w najem. Zarówno sprzedaż, jak i najem są bowiem czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.
Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie od podatku od towarów i usług stosuje się w odniesieniu do sprzedaży całości budynków, budowli lub ich części, jeżeli w momencie ich dostawy są one już zasiedlone, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ich dostawą jest dłuższy niż 2 lata. Natomiast kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w myśl którego, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli (art. 29 ust. 5a ustawy o VAT). W analizowanej sprawie, kluczowym elementem jest ustalenie, czy przedmiotem dostawy jest grunt zabudowany czy też niezabudowany, a w przypadku gruntu zabudowanego czy dostawa budowli korzysta ze zwolnienia od podatku. Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca Podatnik VAT, nabył od podatnika VAT działkę stanowiącą drogę.
Przedmiotowa droga, wg oświadczenia Wnioskodawcy, jest budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane. Dostawa tej budowli nie była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budowli, jak wyjaśnił Wnioskodawca, upłynął okres dłuższy niż 2 lata. W stosunku do owej budowli nie przysługiwało Sprzedającemu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, przy jej nabyciu lub wytworzeniu.
Sprzedający budowlę nie ponosił żadnych wydatków na jej ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Budowla nie była zatem ulepszana. Zatem dostawa działki o nr 54/27, która według oświadczenia Wnioskodawcy jest drogą stanowiącą budowlę w rozumieniu prawa budowlanego była dokonywana po pierwszym zasiedleniu, po upływie okresu dłuższego niż 2 lata od pierwszego zasiedlenia w rozumieniu ustawy o VAT. Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i przedstawiony zaistniały stan faktyczny dostawa działki o nr 54/27 zabudowanej drogą stanowiącą budowlę podlegała zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT dokonujący sprzedaży może z tego zwolnienia zrezygnować na podstawie art. 43 ust. 10 ww. ustawy i wybrać opodatkowanie pozytywną stawką na warunkach określonych w tym przepisie. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz jak wskazał Wnioskodawca fakt, iż przedmiotowa działka stanowi drogę, która jest budowlą w myśl prawa budowlanego, bezzasadnym jest rozstrzyganie przez tut. organ jakimi kryteriami należy się kierować przy dostawie gruntu niezabudowanego.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, iż dostawa budowli wraz z terenem jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia przedstawionego stanu faktycznego. Niniejsza interpretacja wydana została w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy i nie wywołuje skutków prawnych, o których mowa w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa dla innych osób tj. kontrahenta Wnioskodawcy (sprzedającego przedmiotową działkę).
Przedmiotowa interpretacja nie zawiera oceny interpretacji nr IPPP1-443-1144/10-4/EK, wydanej dla Sprzedającego w zakresie opodatkowania transakcji dostawy nieruchomości przez kontrahenta Wnioskodawcy, bowiem interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie w oparciu o przedstawiony, przez dokonującego dostawy na rzecz Wnioskodawcy, stan faktyczny. Dodatkowo należy podkreślić, iż niniejsza interpretacja traci swą aktualność w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.
Ponadto należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.