INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2011 r. (data wpływu 27 grudnia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 lutego 2012 r. (data wpływu 16 lutego 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działek nabytych w drodze spadku - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działek nabytych w drodze spadku. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 lutego 2012 r. (data wpływu 16 lutego 2012 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 6 lutego 2012 r. znak IBPP3/443-1364/11/AB. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest synem S. Pan S był użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych w O oraz właścicielem posadowionych na nich budowli i budynków.
Nieruchomości te były wynajmowane na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez podmioty trzecie. W związku z wynajmem nieruchomości S prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, tekst jedn. ze zm., dalej: ustawa o VAT), tj. zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług, wystawiał faktury VAT oraz składał deklaracje VAT.
Nie był natomiast zarejestrowany w ewidencji działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwana: UoPIT). S był również wspólnikiem spółki jawnej P. Spółka P prowadzi działalność gospodarczą zarówno w rozumieniu art. 14 UoPIT, jak również w rozumieniu art. 15 ust 2 UoVAT. P również była i jest użytkownikiem wieczystym kilku nieruchomości gruntowych oraz właścicielem posadowionych na nich budowli i budynków.
Przedmiotem niniejszego wniosku nie są jednak nieruchomości stanowiące użytkowanie wieczyste/własność spółki P, lecz wyłącznie nieruchomości stanowiące użytkowanie wieczyste/własność Pana K, nabyte w związku ze spadkobraniem po S. S zmarł dnia 27 czerwca 2011 r. Przed śmiercią S sporządził testament, w którym jedynym spadkobiercą ustanowił swojego syna K. Nieruchomości położone w O wchodziły w skład spadku.
Wnioskodawca złożył oświadczenie o przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza w dniu 23 sierpnia 2011 r. Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia po zmarłym ojcu nieruchomości (prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność posadowionych na nim budynków i budowli) oraz wstąpił na miejsce spadkodawcy jako wspólnika w spółce osobowej P. Po śmierci spadkodawcy, Wnioskodawca jako spadkobierca, zgodnie z art. 96 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2011 r. podatku od towarów i usług (dalej; ustawa o VAT), dokonał zgłoszenia zaprzestania przez niego działalności. Ani w chwili otwarcia spadku ani w chwili obecnej Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej.
Nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia nastąpiło do majątku prywatnego. W chwili obecnej Wnioskodawca zamierza zbyć jednorazowo wszystkie odziedziczone nieruchomości. W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał iż: Nieruchomości, o których mowa we wniosku po nabyciu przez Wnioskodawcę nie były ani nie są obecnie przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Wnioskodawca nie czerpie pożytków z tych nieruchomości. Wnioskodawca nie posiada innych niż wskazane nieruchomości, które przeznaczone są w przyszłości do sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości. Spadkodawca pozostawił długi, które odziedziczył Wnioskodawca.
Wnioskodawca, jako spadkobierca po zmarłym otrzymuje wezwania do uregulowania tych długów. Zbycie przedmiotowych nieruchomości pozwoliłoby Wnioskodawcy na zaspokojenie tych wierzycieli. Środki uzyskane ze sprzedaży działek Wnioskodawca planuje przeznaczyć na spłatę długów spadkowych. Zmarły S (poprzedni właściciel nieruchomości) w ramach prowadzonych przez siebie działalności zawarł umowę, w myśl której zobowiązywał się do zmiany przeznaczenia tych terenów i dokonał stosownych wystąpień do Urzędu Miasta. Wnioskodawca podtrzymał stanowisko zmarłego w tym względzie.
Wnioskodawca nie dokonywał w żaden sposób uatrakcyjnienia działek, w szczególności nie dokonywał uzbrojenia terenu, wydzielenia ani budowy dróg, wyposażenia w urządzenia i sieci sanitarne itp. Nieruchomości te znajdują się w takim stanie, w jakim były w chwili otwarcia spadku. Wnioskodawca nie podejmował i nie prowadzi w stosunku do przedmiotowych nieruchomości żadnych działań marketingowych. Jedynymi działaniami mającymi na celu zbycie nieruchomości są te opisane w pkt 10 i 11 poniżej. Wnioskodawca prowadzi rozmowy z wierzycielami spadkodawcy i wspólnie z nimi stara się ustalić krąg potencjalnych nabywców nieruchomości i sposoby zbycia.
Wnioskodawca w chwili obecnej nie zamierza stosować ogłoszeń. W związku z tym, że spadkodawca zawierał umowy przedwstępne m.in. w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości, istnieje możliwość, że osoby, które je zawarły ze spadkodawcą będą nadal zainteresowane nabyciem. Nieruchomości są obciążone hipoteką w związku z jedną z umów przedwstępnych zawartych przez spadkodawcę, co do której toczy się również postępowanie sądowe. Z tego względu sprzedaż nieruchomości innym nabywcom może okazać się utrudniona i jest uzależniona od wyniku toczącego się sporu sądowego.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku jednorazowego zbycia wszystkich nieruchomości, Wnioskodawca nie będzie działał jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku, gdy postanowi on zbyć jednorazowo wszystkie odziedziczone nieruchomości, dokonując takiego zbycia nie będzie działał jako podatnik VAT. Pojęcie podatnika VAT zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem podatnikami są osoby prawne.
Jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W ust. 2 znajduje się natomiast definicja działalności gospodarczej na potrzeby ustawy o VAT, w myśl której działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Istotą działalności podlegającej VAT jest zatem wykonywanie określonych czynności (dostawy towarów lub świadczenia usług) w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. W przypadku Wnioskodawcy jednorazowe zbycie wszystkich odziedziczonych nieruchomości będzie stanowić zbycie majątku prywatnego, nabytego nie w celu odprzedaży (trudno mówić o jakimkolwiek celu nabycia w przypadku nabycie tytułem dziedziczenia).
Jednorazowe zbycie wszystkich odziedziczonych nieruchomości będzie zatem wykluczać możliwość dokonywania takich transakcji w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zawodowa (profesjonalna) działalność handlowca polega na nabywaniu i towarów i ich późniejszej sprzedaży z zyskiem.
Ponadto taka profesjonalna działalność handlowa - co do zasady - nie jest ograniczana w czasie i nie kończy się po sprzedaży z góry określonej ilości towarów. Zatem nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych). Należy zwrócić uwagę, iż w powyższym zakresie istnieje utrwalona linia orzecznicza, zgodnie z którą w sytuacji, w której dany podmiot dokonuje sprzedaży towarów z majątku prywatnego (nienabytego w celu odprzedaży, choć z dopuszczeniem takiej możliwości), nie jest podatnikiem VAT w zakresie tych czynności, choćby nawet takich transakcji (sprzedaży gruntów) było kilka lub nawet kilkanaście.
Tego rodzaju pogląd odnaleźć można choćby w wyroku składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r. (I FPS 3/07). Jeżeli sprzedane działki zostały wydzielone z gruntu stanowiącego majątek osobisty sprzedawcy, który nie został nabyty w celu prowadzenia działalności gospodarczej, sprzedawca nie może być uznany za podatnika w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2010 r., I FSK 1626/08). W związku z powyższym, jednorazowa sprzedaż nieruchomości odziedziczonych przez Wnioskodawcę (a wiec nie nabytych w celach handlowych) nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…) Warunkiem jednakże opodatkowania tak sprecyzowanej czynności, oprócz wymienionych powyżej, jest to by czynność ta realizowana była przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem zyskał status podatnika podatku od towarów i usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Określony w powyżej cytowanych przepisach zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.
O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.
W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży.
Nie można pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 nie można go uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to czy czynność tę wykonał jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę majątku prywatnego.
Majątek taki nabywany był bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia po zmarłym ojcu nieruchomości (prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność posadowionych na nim budynków i budowli). Nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia nastąpiło do majątku prywatnego.
Nieruchomości, o których mowa we wniosku po nabyciu przez Wnioskodawcę nie były ani nie są obecnie przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Wnioskodawca nie czerpie pożytków z tych nieruchomości. Wnioskodawca nie posiada innych niż wskazane nieruchomości, które przeznaczone są w przyszłości do sprzedaży oraz nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości. Spadkodawca pozostawił długi, które odziedziczył Wnioskodawca. Wnioskodawca, jako spadkobierca po zmarłym otrzymuje wezwania do uregulowania tych długów. Zbycie przedmiotowych nieruchomości pozwoliłoby Wnioskodawcy na zaspokojenie tych wierzycieli.
Środki uzyskane ze sprzedaży działek Wnioskodawca planuje przeznaczyć na spłatę długów spadkowych. Poprzedni właściciel nieruchomości w ramach prowadzonych przez siebie działalności zawarł umowę, w myśl której zobowiązywał się do zmiany przeznaczenia tych terenów i dokonał stosownych wystąpień do Urzędu Miasta. Wnioskodawca podtrzymał stanowisko zmarłego w tym względzie. Wnioskodawca nie dokonywał w żaden sposób uatrakcyjnienia działek, w szczególności nie dokonywał uzbrojenia terenu, wydzielenia ani budowy dróg, wyposażenia w urządzenia i sieci sanitarne itp. Nieruchomości te znajdują się w takim stanie, w jakim były w chwili otwarcia spadku.
Wnioskodawca nie podejmował i nie prowadzi w stosunku do przedmiotowych nieruchomości żadnych działań marketingowych. Wnioskodawca prowadzi rozmowy z wierzycielami spadkodawcy i wspólnie z nimi stara się ustalić krąg potencjalnych nabywców nieruchomości i sposoby zbycia. Wnioskodawca w chwili obecnej nie zamierza stosować ogłoszeń. W związku z tym, że spadkodawca zawierał umowy przedwstępne m.in. w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości, istnieje możliwość, że osoby, które je zawarły ze spadkodawcą będą nadal zainteresowane nabyciem. Nieruchomości są obciążone hipoteką w związku z jedną z umów przedwstępnych zawartych przez spadkodawcę, co do której toczy się również postępowanie sądowe.
Z tego względu sprzedaż nieruchomości innym nabywcom może okazać się utrudniona i jest uzależniona od wyniku toczącego się sporu sądowego. W chwili obecnej Wnioskodawca zamierza zbyć jednorazowo wszystkie odziedziczone nieruchomości. Tak więc mając na uwadze ww. przepisy ustawy o VAT jak i przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdzić należy, iż okoliczności sprzedaży przedmiotowych nieruchomości (prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność posadowionych na nim budynków i budowli) nie wskazują, iż sprzedaż ta ma być dokonana w celach zarobkowych - handlowych (jak wskazuje Wnioskodawca środki uzyskane ze sprzedaży planuje przeznaczyć na spłatę długów spadkowych).
Jednorazowa sprzedaż działek dotyczy majątku prywatnego, a Wnioskodawca nigdy wcześniej nie sprzedawał nieruchomości jak i w przyszłości nie zamierza sprzedawać nieruchomości, przez co dostawie tej można przypisać cechy okazyjności transakcji zbycia nieruchomości. Ze względu natomiast na sposób nabycia przedmiotowych nieruchomości w formie spadku, należy uznać, iż intencją Wnioskodawcy w momencie nabycia gruntów nie był zamiar ich odsprzedaży. W świetle powyższego jednorazowego zbycia nieruchomości przez Wnioskodawcę nie można uznać za działalność gospodarczą, bowiem czynność ta nie mieści się w definicji, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zatem brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu przedmiotowej sprzedaży. Tym samym sprzedaż nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę uznać należy za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Józefa Ignacego Kraszewskiego 4A, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.