INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 października 2010r. (data wpływu 3 listopada 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 stycznia 2011r.
(data wpływu 27 stycznia 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa odliczenia podatku VAT z faktury otrzymanej od nabywcy wierzytelności – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 3 listopada 2010r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa odliczenia podatku VAT z faktury otrzymanej od nabywcy wierzytelności. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 stycznia 2011r. (data wpływu 27 stycznia 2011r.), będącym odpowiedzią na telefoniczne wezwanie tut. organu.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca na podstawie zawartej z innym podmiotem (podatnikiem podatku VAT) umowy przelewu wierzytelności nabył wierzytelność w stosunku do innego podmiotu gospodarczego. Wnioskodawca w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie zajmuje się profesjonalnie obrotem wierzytelnościami, pośrednictwem finansowym, ściąganiem długów czy też faktoringiem. Zawarta przez niego w/w umowa cesji stanowi czynność incydentalną.
Po zapłaceniu przez Wnioskodawcę w ustalonym umownie terminie płatności określonej w umowie ceny (która jest niższa aniżeli wartość wierzytelności) Wnioskodawca wystawił fakturę VAT wskazując na niej nabycie wierzytelności jako czynność zwolnioną od podatku VAT a faktura opiewa na kwotę różnicy pomiędzy nominalną wartością wierzytelności a kwotą ceny wierzytelności. Jednocześnie, w stosunku do innej wierzytelności, wnioskodawca zamierza ją zbyć za cenę niższą niż jej wartość nominalna. Będzie to zawarta z nabywcą wierzytelności umowa cesji wierzytelności własnej przysługującej wnioskodawcy w stosunku do podmiotu gospodarczego.
Potencjalny nabywca tej wierzytelności (również nie zajmuje się profesjonalnie obrotem wierzytelnościami, pośrednictwem finansowym, ściąganiem długów czy też faktoringiem) stoi na stanowisku iż czynność ta podlega opodatkowaniu stawką VAT 22%. Wnioskodawca natomiast - tak jak w przypadku pierwszego z opisanych wyżej zdarzeń - stoi na stanowisku, iż jest to czynność zwolniona z podatku VAT. W takiej sytuacji, jeżeli wnioskodawca otrzyma od nabywcy wierzytelności fakturę VAT ze stawką 22% dokona on odliczenia wykazanego w tej fakturze podatku VAT.
W sytuacji opisanej w poz. 54 pkt 1 podstawę opodatkowania przy nabyciu wierzytelności, stanowić będzie różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a jej ceną nabycia pomniejszona o podatek. Z kolei na wartość nominalną wierzytelności składają się następujące wartości: kwota główna wierzytelności, odsetki od należności głównej oraz koszty sądowe. W piśmie z dnia 27 stycznia 2011r. Wnioskodawca poinformował, że: w poz. 54 pkt 1 został opisany stan faktyczny, w poz. 54 pkt 2 zostało opisane zdarzenie przyszłe, poz. 54 pkt 3 dotyczy stanu faktycznego opisanego w poz. 54 pkt 1, a ponadto wskazał, iż cyt.
„w poz. 54 pkt 3 zmianie ulegnie treść z „w powyższych dwóch sytuacjach podstawę opodatkowania przy nabyciu” na „w sytuacji opisanej w poz. 54 pkt 1 podstawę opodatkowania przy nabyciu”. Należy w tym miejscu zauważyć, iż treść pkt 3 wskazanego wyżej opisu sprawy uwzględnia zmiany dokonane przez Wnioskodawcę w ww. piśmie a dnia 27 stycznia 2011r. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie (oznaczone we wniosku jako nr 2): Czy - w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego w pkt 2 - z otrzymanej przez wnioskodawcę faktury VAT ze stawką 22% (w sytuacji gdy okaże się, iż powinno być zastosowane zwolnienie) wnioskodawca będzie miał prawo odliczenia podatku VAT? Stanowisko Wnioskodawcy.
W stosunku do zdarzenia opisanego w pkt 2 - możliwość odliczenia przez wnioskodawcę naliczonego w tych okolicznościach podatku VAT wynika z zasady neutralności tego podatku. Ponadto generalna zasada dokonywania odliczeń zawarta został w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Tam też określone zostały wyjątki, do których nie można zakwalifikować sytuacji opisanej przez podatnika w niniejszym wniosku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Podstawowe uprawnienie podatnika dotyczące obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zostało zawarte w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, który stanowi, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Treść tego przepisu wskazuje, iż: prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT czynnym, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.” Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.
Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto ustawa o podatku od towarów i usług zawiera pewne wyjątki, w których prawo do odliczenia podatku nie przysługuje. Zostały one wymienione w art. 88 ustawy o VAT.
I tak w ust. 3a tego artykułu określono, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy: sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii; transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku; wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż; wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności, podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności; faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego; zaświadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym.
Zgodnie z art. 88 ust. 4 obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zamierza zbyć wierzytelność za cenę niższą niż jej wartość nominalna. Będzie to zawarta z nabywcą wierzytelności umowa cesji wierzytelności własnej przysługującej wnioskodawcy w stosunku do podmiotu gospodarczego.
Potencjalny nabywca tej wierzytelności (również nie zajmuje się profesjonalnie obrotem wierzytelnościami, pośrednictwem finansowym, ściąganiem długów czy też faktoringiem) stoi na stanowisku iż czynność ta podlega opodatkowaniu stawką VAT 22%. Wnioskodawca natomiast - tak jak w przypadku pierwszego z opisanych wyżej zdarzeń - stoi na stanowisku, iż jest to czynność zwolniona z podatku VAT. W takiej sytuacji, jeżeli Wnioskodawca otrzyma od nabywcy wierzytelności fakturę VAT ze stawką 22% dokona on odliczenia wykazanego w tej fakturze podatku VAT.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa podatkowego oraz opis zdarzenia przyszłego, a przede wszystkim poczynione przez Wnioskodawcę założenie, iż otrzyma on fakturę z wykazanym na niej podatkiem VAT obliczonym według stawki 22%, wystawioną przez nabywcę, w związku z nabyciem przez niego wierzytelności własnej Wnioskodawcy, przy czym czynność ta, według Wnioskodawcy, jest jednak zwolniona z VAT, należy stwierdzić, iż w świetle wskazanego wyżej przepisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze.
Podkreślić jednakże należy, że podjęte wyżej rozstrzygnięcie ogranicza się jedynie do sytuacji przedstawionej we wniosku, a jednocześnie niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii, czy czynność nabycia przez nabywcę wierzytelności własnej Wnioskodawcy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, czy też korzysta ze zwolnienia.
Reasumując, stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę, iż możliwość odliczenia przez Wnioskodawcę naliczonego w tych okolicznościach podatku VAT wynika z zasady neutralności tego podatku, ponadto generalna zasada dokonania odliczeń zawarta została w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdzie zostały określone wyjątki, do których nie można zakwalifikować sytuacji opisanej przez Wnioskodawcę w niniejszym wniosku, należy uznać za nieprawidłowe.
Jednocześnie należy stwierdzić, iż obowiązki podatkowe nabywcy, w szczególności dotyczące dokumentowania przez niego nabycia wierzytelności i opodatkowania tej czynności, nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej wnioskowanej przez zbywcę wierzytelności (tj. Wnioskodawcy), gdyż nie dotyczą jego sprawy indywidualnej - obowiązki podatkowe nabywcy stanowią sprawę indywidualną nabywcy – w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie stanowią natomiast sprawy indywidualnej zbywcy. Niniejsza interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr 2.
Ocena stanowiska
Wnioskodawcy odnoszącego się do pytań oznaczonych we wniosku jako nr 1 i 3 będzie przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć. Zauważa się, iż analiza przedmiotu umów cywilnoprawnych nie mieści się w ramach określonych art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawidłowości sporządzenia umów cywilnoprawnych.
Jest to bowiem sytuacja, która ze swej strony wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i przeanalizowania dokumentacji podatnika. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.