INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 lutego 2012r. (data wpływu 16 lutego 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 kwietnia 2012r.
(data wpływu 2 maja 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia quada – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 lutego 2012r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia quada. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2012r. (data wpływu 2 maja 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 24 kwietnia 2012r. znak: IBPP2/443-148/12/BW.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, związanej z gospodarką leśną, zakupiono quada HONDA TRX 250. Quad ten służy wyłącznie do poruszania się na krótkich powierzchniach własnych (teren firmy, przy przewożeniu elementów produkowanych maszyn oraz samych maszyn na powierzchnie testowe) oraz na powierzchniach leśnych w trakcie pokazów, szkoleń, podłączeń maszyn, które produkowane są przez firmę Wnioskodawcy. Służy do załadunków/rozładunków maszyn w terenach leśnych lub na placach z samochodów dostawczych po najazdach – posiada fabrycznie zamontowaną wyciągarkę.
Zakupiony quad nie posiada fabrycznej homologacji. Producent – firma Honda, uznał, że quad nie jest pojazdem, którym można poruszać się po drogach i nie wyposażył go w homologację, nie przeprowadzono badań maszyny pod tym kątem. Firma Wnioskodawcy świadomie dokonała wyboru urządzenia bez homologacji, gdyż nie ma potrzeb aby traktować quada jako pojazd. Wnioskodawca nie porusza się nim po drogach. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012r. Wnioskodawca uzupełnił zaistniały stan faktyczny następująco: zakupu quada dokonano w miesiącu listopad 2011r., przedmiotowy quad jest pojazdem silnikowym, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h.
Wnioskodawca nie potrafi odpowiedzieć czy quad jest pojazdem samochodowym. Przeznaczenie pojazdu silnikowego – quada – w firmie Wnioskodawcy jest ściśle określone i nie dopuszcza poruszania się nim po drogach publicznych (nie posiada homologacji, nie podlega rejestracji). Quad wyposażony został przez autoryzowany punkt sprzedaży we wciągarkę, która ułatwia rozładunki maszyn w terenie leśnym i na testach oraz załadunki.
W opinii Wnioskodawcy quad (w zamierzeniu Wnioskodawcy) jest pojazdem specjalnym, który doskonale służy do celów prowadzonej działalności gospodarczej (podobnie jak wózki widłowe jednak z większym zakresem możliwości), w odniesieniu do art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 247, poz.1652): pkt 1 – nie spełnia pkt 2 – nie spełnia pkt 3 – nie spełnia. Istnieje jednak niejasność, gdyż quad nie posiada kabiny, a jest przystosowany do przewożenia towarów.
Zgodnie z zamówieniem Wnioskodawcy quad został wyposażony przez autoryzowany punkt sprzedaży w hak holowniczy, który umożliwia bezpośrednie podpięcie przyczepy. pkt 4 – nie spełnia pkt 5 – wg wykazu pojazdów specjalnych stanowiącego załącznik do ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. zakupiony quad winien spełniać zadania ładowarki (wciąganie /zdejmowanie maszyn z samochodów typu TIR za pomocą wciągarki, pojazdu do oczyszczania dróg wewnątrz zakładowych – przez doczepienie zamiatarki czołowej, która znajduje się na wyposażeniu firmy, podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych – poprzez użycie wyciągarki podczas targów, pokazów, uruchomień maszyn leśnych w terenie, pojazd do zimowego utrzymania dróg wewnątrzzakładowych – poprzez zagregowanie z pługiem, który znajduje się na wyposażeniu firmy. pkt 6 – nie spełnia quad będzie wykorzystywany do działalności związanej z opodatkowaniem podatkiem VAT.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku zakupu takiego urządzenia, bez fabrycznej homologacji, bez rejestracji (Wydział Komunikacji potwierdził telefonicznie niemożność rejestracji ww.) Wnioskodawca ma prawo pełnego, 100%, odliczenia podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, (po konsultacjach z miejscowym Urzędem Skarbowym oraz Wydziałem Komunikacji) urządzenie nie posiadające homologacji, które nie jest traktowane jako pojazd z założenia, winno zostać rozliczone z pełnym odliczeniem podatku VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawową cechą podatku od towarów i usług (VAT). Zapewnia ono bowiem neutralność tego podatku dla podatników VAT, przy jednoczesnym faktycznym opodatkowaniu konsumpcji. Ma ono zapewniać, że podatek płacony przez podatnika VAT przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności opodatkowanej nie będzie stanowił dla niego faktycznego kosztu (obciążenia finansowego). Stąd też możliwość odliczenia podatku naliczonego nie stanowi żadnego przywileju dla podatnika, lecz jest jego fundamentalnym i podstawowym uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej.
Podstawowe uprawnienie podatnika dotyczące obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zostało zawarte w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Treść tego przepisu wskazuje, iż: prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT czynnym, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.” Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.
Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Ponadto z powyższego wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części (w takim zakresie), w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej te towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane.
Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. W okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2012r. kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.), zwanej dalej ustawą nowelizującą.
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei ust. 2 tegoż artykułu stanowi, iż przepis ust. 1 nie dotyczy: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
W myśl art. 3 ust. 3 ustawy nowelizującej, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 2 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.
W przypadku gdy w pojeździe, dla którego wydano zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, zostały wprowadzone zmiany, w wyniku których pojazd nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, podatnik jest obowiązany do skorygowania kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym dokonał jego odliczenia (art. 3 ust. 4 ustawy nowelizującej). Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęć: pojazd, samochód osobowy, czy pojazd samochodowy.
Zatem w celu zdefiniowania tych pojęć należy odwołać się do innych aktów prawnych, przy czym w ocenie tut. organu, takimi przepisami są przepisy prawa o ruchu drogowym, na które powołuje się ustawodawca m.in. w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT czy też w art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej. Zgodnie z art. 2 pkt 31, pkt 33 i pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r.
Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, natomiast samochodem osobowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu.
Trzeba w tym miejscu wskazać, iż jak wynika to z, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j.
Dz. U. z 2007r., Nr 137, poz. 968 ze zm.) – załącznik Nr 4 Klasyfikacja pojazdów, Tabela nr 1 – Rodzaje i podrodzaje pojazdów – samochód specjalny, jako podrodzaj pojazdu, może posiadać kategorię homologacyjną: M1, M2, M3, N1, N2, N3. Natomiast pojazdy o kategorii homologacyjnej: L7e (czterokołowiec) oraz L6e (czterokołowiec lekki) zostały zaliczone do odrębnego podrodzaju pojazdów o nazwie – pojazd samochodowy inny.
Gwoli ścisłości należy zauważyć, iż przez pojazd, w rozumieniu tego rozporządzenia, w myśl § 1 pkt 5 tego aktu prawnego, należy rozumieć pojazdy, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (a więc: pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, pojazd wolnobieżny wchodzący w skład kolejki turystycznej, motorower lub przyczepa). Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w listopadzie 2011r. zakupił quada. Quad nie spełnia wymagań zawartych w art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy nowelizującej.
Quad ten służy wyłącznie do poruszania się na krótkich powierzchniach własnych (teren firmy, przy przewożeniu elementów produkowanych maszyn oraz samych maszyn na powierzchnie testowe) oraz na powierzchniach leśnych w trakcie pokazów, szkoleń, podłączeń maszyn, które produkowane są przez firmę Wnioskodawcy. Służy do załadunków/rozładunków maszyn w terenach leśnych lub na placach z samochodów dostawczych po najazdach – posiada fabrycznie zamontowaną wyciągarkę. Quad będzie wykorzystywany do działalności związanej z opodatkowaniem podatkiem VAT. Zakupiony quad nie posiada fabrycznej homologacji.
Producent – firma Honda, uznał, że quad nie jest pojazdem, którym można poruszać się po drogach i nie wyposażył go w homologację, nie przeprowadzono badań maszyny pod tym kątem. Firma Wnioskodawcy świadomie dokonała wyboru urządzenia bez homologacji, gdyż nie ma potrzeb aby traktować quada jako pojazd. Wnioskodawca nie porusza się nim po drogach. Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo.
Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Odnosząc zatem przedstawiony stan prawny do przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, iż została spełniona podstawowa przesłanka określona w cyt. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż jak wynika z wniosku, wykorzystanie przedmiotowego quada związane jest z wykonywaniem przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a to determinuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze dokumentującej przedmiotowego zakupu.
Natomiast przepis art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie będzie miał zastosowania w sprawie. Przepis ten bowiem jak wyżej wskazano, odnosi się do nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, natomiast jak wynika z treści wniosku przedmiotowy quad nie uzyskał homologacji dla żadnej kategorii pojazdów. Ponadto nie jest on przeznaczony do poruszania się po drogach. A zatem w odniesieniu do sytuacji opisanej we wniosku, tut. organ stwierdza, że z uwagi na to, iż przedmiotowy sprzęt przeznaczony jest (i będzie) wyłącznie do działalności opodatkowanej, Wnioskodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy jego nabyciu.
W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.