INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 16 lutego 2012r. (data wpływu 5 marca 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 kwietnia 2012r.
(data wpływu 13 kwietnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu o przeznaczeniu specjalnym (bankowóz) – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2012r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu o przeznaczeniu specjalnym (bankowóz). Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 12 kwietnia 2012r.
(data wpływu 13 kwietnia 2012r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 3 kwietnia 2012r. znak IBPP2/443-211/12/KO. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca zamierza kupić na potrzeby własne pojazd samochodowy będący pojazdem specjalnym – bankowozem w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym. Samochód ten będzie spełniał wszelkie warunki, wymagania techniczne określone dla przeznaczenia tego samochodu zawarte w odrębnych przepisach oraz będzie posiadał homologację. Pismem z dnia 12 kwietnia 2012r.
Wnioskodawca uzupełnił zdarzenie przyszłe następująco: Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wydawanie i dystrybucja książek, broszur, czasopism, wydawnictw muzycznych. Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zamierza zakupić pojazd – bankowóz typu C, spełniający wymagania techniczne zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010r. W dowodzie rejestracyjnym będzie wpisany rodzaj pojazdu: „ pojazd specjalny „bankowóz". Pojazd będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
Z profilu działalności gospodarczej Wnioskodawcy nie wynika bezpośrednio konieczność zakupu takiego pojazdu. Jednak ze względu na posiadanie dużych wartości pieniężnych (środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych), zakup taki jest gospodarczo uzasadniony (przewóz nadwyżki gotówki z kasy do banku, przewóz gotówki z banku do kasy na zapłatę bieżących wydatków Wnioskodawcy, przewóz gotówki pomiędzy miejscami prowadzenia działalności gospodarczej). I tak np. stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych i w kasie na 31 grudnia 2011r. wynosił x zł. Poza tym Wnioskodawca inwestuje również w sztabki złota, które znajdują się w sejfie Wnioskodawcy (przewóz tych walorów).
Nabyty pojazd będzie służył tylko i wyłącznie do przewożenia wartości pieniężnych. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia 100% podatku VAT zakupionego samochodu – bankowozu, który będzie posiadał wszelkie niezbędne dokumenty w tym zakresie? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z nabyciem pojazdu specjalnego typu bankowóz, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo pełnego (100%) odliczenia podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. (Dz. U. Nr 247, poz. 1652).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Stosownie do dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r.
Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie mając bezwarunkowego charakteru, przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, występującemu w takim charakterze, przy czym podatek naliczony winien dotyczyć zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.
Odliczyć zatem można podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi, realizowanymi przez podatnika. W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011r. ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.
U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) – zwanej dalej ustawą nowelizującą – w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei ust. 2 tegoż artykułu stanowi, iż przepis ust. 1 nie dotyczy: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
Z powyższych regulacji wynika, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011r. ograniczenia wynikające z art. 3 ustawy nowelizującej nie mają zastosowania m.in. do pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do tej ustawy.
Ww. załącznik zawiera następujący wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5: Agregat elektryczny/spawalniczy Bankowóz Do prac wiertniczych Koparka, koparkospycharka Ładowarka Do oczyszczania dróg Podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych Pomoc drogowa Do zimowego utrzymania dróg Żuraw samochodowy Pogrzebowy W objaśnieniach do ww. załącznika wskazano, że wykaz ten dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawarte w odrębnych przepisach. Na podstawie art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r.
Nr 108, poz. 908 ze zm.), przez pojazd specjalny należy rozumieć pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. W świetle § 1 pkt 15 rozporządzenie z dnia 7 września 2010r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz.
U. Nr 166, poz. 1128) – dalej rozporządzenie – bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C. Według § 10 ust. 1 rozporządzenia wymagania techniczne bankowozów określają załączniki do rozporządzenia: załącznik nr 3 – wymagania techniczne dla bankowozu typu A; załącznik nr 4 – wymagania techniczne dla bankowozu typu B; załącznik nr 5 – wymagania techniczne dla bankowozu typu C. Według załącznika nr 5 do rozporządzenia („Ogólne wymagania techniczne dla bankowozu typu C”): Bankowóz typu C powinien być wyposażony w: pojemniki specjalistyczne co najmniej klasy „D” w stojakach umożliwiających mocowanie i wyjmowanie pojemników przez osoby uprawnione albo urządzenia do przechowywania wartości pieniężnych klasy co najmniej 1; immobiliser spełniający wymagania dyrektywy Rady nr 74/61/EWG z dnia 17 grudnia 1973r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem (Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.
13, t. 2, str. 49), zwanej dalej "dyrektywą 74/61/EWG", lub Regulaminu nr 116 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych – Jednolite wymagania techniczne dotyczące ochrony pojazdów silnikowych przed bezprawnym użyciem, zwanego dalej "regulaminem nr 116 EKG ONZ"; modułowy samochodowy system alarmowy spełniający wymagania dyrektywy 74/61/EWG lub regulaminu nr 116 EKG ONZ, posiadający co najmniej następujące właściwości: funkcję „panika” włączaną i wyłączaną jednym przyciskiem pilota radiowego i dodatkowym wyłącznikiem wewnątrz przedziału osobowego, rezerwowe zasilanie, dodatkową syrenę alarmową, czujniki ochrony wnętrza, blokadę pracy silnika, tryb serwisowy, sygnalizację alarmową wszystkimi światłami kierunkowskazów; monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu; system transmisji alarmu przekazujący co najmniej informacje o: położeniu i prędkości pojazdu, otwarciu i zamknięciu drzwi przedziału ładunkowego i osobowego, stanie alarmowania samochodowego systemu alarmowego, włączeniu i wyłączeniu silnika pojazdu; oświetlenie przedziału z pojemnikami.
Urządzenia elektroniczne i elektryczne zamontowane w pojeździe powinny spełniać, w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 1, str. 226) lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej.
Dodatkowa instalacja elektryczna pojazdu (po zabudowie) powinna spełniać wymagania normy PN-S 76021 (rodzaje i zakres badań według punktu 4.1.b tablica 2 kolumna 4 tej normy). W bankowozie typu C nie dopuszcza się stosowania instalacji gazowej. Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza zakupić pojazd – bankowóz typu C, spełniający wymagania techniczne zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010r. W dowodzie rejestracyjnym będzie wpisany rodzaj pojazdu: „ pojazd specjalny „bankowóz".
Pojazd będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wydawanie i dystrybucja książek, broszur, czasopism, wydawnictw muzycznych. Z profilu działalności gospodarczej Wnioskodawcy nie wynika bezpośrednio konieczność zakupu takiego pojazdu.
Jednak ze względu na posiadanie dużych wartości pieniężnych (środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych), zakup taki jest gospodarczo uzasadniony (przewóz nadwyżki gotówki z kasy do banku, przewóz gotówki z banku do kasy na zapłatę bieżących wydatków Wnioskodawcy, przewóz gotówki pomiędzy miejscami prowadzenia działalności gospodarczej). Poza tym Wnioskodawca inwestuje również w sztabki złota, które znajdują się w sejfie Wnioskodawcy (przewóz tych walorów). Nabyty pojazd będzie służył tylko i wyłącznie do przewożenia wartości pieniężnych. Wnioskodawca nie wskazał więc, że z profilu działalności gospodarczej wynika konieczność przewozu wartości pieniężnych.
Mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż Wnioskodawcy z tytułu nabycia pojazdu specjalnego w postaci bankowozu typu C nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jego nabycie. Należy wskazać, że aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony z faktury dokumentującej nabycie samochodu o specjalnym przeznaczeniu (np. bankowozu), pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której jego wykorzystanie jest konieczne. Tytułem przykładu można wskazać wykorzystanie bankowozu do świadczenia usług przewozu utargu.
Nie jest natomiast – w ocenie tut. organu – taką działalnością wydawanie i dystrybucja książek, broszur, czasopism, wydawnictw muzycznych, a w związku z tym przewóz przez Wnioskodawcę nadwyżki gotówki z kasy do banku, przewóz gotówki z banku do kasy na zapłatę bieżących wydatków Wnioskodawcy, przewóz gotówki pomiędzy miejscami prowadzenia działalności gospodarczej, jak i również inwestowanie w sztabki złota, które znajdują się w sejfie Wnioskodawcy.
Reasumując należy stwierdzić, że skoro przedmiotowy samochód nie będzie wykorzystywany w działalności, w której jest konieczny, sam fakt jego nabycia w celu przewożenia wartości pieniężnych nie będzie Wnioskodawcy uprawniał do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z faktury dokumentującej jego nabycie. Prawo to będzie przysługiwało w wysokości 60% kwoty podatku naliczonego określonej w fakturze, nie więcej niż 6.000 zł, o ile nie znajdą zastosowania okoliczności wyłączające to prawo, określone w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).