Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, opisane potrącenie (Wierzytelność 1 i Wierzytelność 2) będzie stanowiło formę uregulowania należności z tytułu sprzedaży Sprzedawanych PWI oraz przeniesienia związanych z nimi Umów Licencyjnych w świetle art. 89b ustawy o VAT i w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty podatku naliczonego związanego z zakupem Sprzedawanych PWI oraz przeniesieniem związanych z nimi Umów Licencyjnych, pod warunkiem, że potrącenie zostanie dokonane nie później niż w terminie 150 dni od dnia upływu terminu płatności ceny sprzedaży.
Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu od 1 stycznia 2014r., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT. Stosownie zaś do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje także w przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, tj. w sytuacji świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca zamierza m.in. odpłatnie licencjonować Sprzedawane PWI innym podmiotom, a zatem Wnioskodawcy będzie co do zasady przysługiwało prawo do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Z kolei, art. 89b ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka IP będzie zobowiązana do wypłaty na rzecz Wnioskodawcy przewidzianej odrębną umową kwoty finansowania, tj. będzie zobowiązana do wypłaty środków pieniężnych zgodnie z umową pożyczki lub w związku z objętymi obligacjami, które wyemituje Wnioskodawca. Kwota ta będzie równa co najmniej pozostałej do zapłaty części ceny sprzedaży Sprzedawanych PWI. Natomiast Wnioskodawca z tytułu zawartej umowy sprzedaży Sprzedawanych PWI będzie zobowiązany do uregulowania na rzecz Spółki IP pozostałej do spłaty części ceny sprzedaży za te Sprzedawane PWI. W związku z istnieniem wzajemnych zobowiązań oraz złożeniem odpowiedniego oświadczenia woli przez Wnioskodawcę i Spółkę IP, nastąpi potrącenie wzajemnych wierzytelności w trybie określonym w Kodeksie Cywilnym (skutkujące umorzeniem wzajemnych zobowiązań do wysokości roszczenia niższego). Oznacza to w szczególności, że Wnioskodawca zrealizuje obowiązek uiszczenia ceny za nabyte Sprzedawane PWI (obowiązek ten będzie spełniony w drodze potrącenia) a Spółka IP zrealizuje obowiązek wypłaty środków na rzecz Wnioskodawcy.
Podobnie jak ustawa o CIT, ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „uregulowania" należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju dla potrzeb art. 89b. Zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że „uregulowanie" należności powinno być rozumiane szeroko i może być dokonane w różnych formach, np. w formie potrącenia. Przykładowo, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (sjp.pl), „uregulować" oznacza „uiścić jakąś należność", z kolei „uiścić” to „wywiązać się z obowiązku spłacenia należności". Należy ponadto podkreślić, że przepisy podatkowe nie zawierają jakichkolwiek ograniczeń, co do formy uiszczenia należności.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone ugruntowaną wieloletnią praktyką organów podatkowych, tj. przykładowo w:
interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2012r., sygn. ITPP2/443-1071/10/12-S/AF,
interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2010r., sygn. ILPP1/443-565/10-2/BD,
interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 czerwca 2009r., sygn. IPPP1-443-236/09-4/JL.
W powyższym kontekście należy również wskazać, że możliwość uregulowania zobowiązania na różne sposoby wynika expressis verbis z regulacji prawa cywilnego. Jednym z takich sposobów jest potrącenie (kompensata). Podstawę prawną do potrącenia stanowi art. 498 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. W doktrynie prawa cywilnego jednoznacznie przyjmuje się, że potrącenie wzajemnych wierzytelności realizuje funkcje zapłaty (por. K. Zawada w Kodeks cywilny, Komentarz tom I, pod redakcją Krzysztofa Pietrzykowskiego. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1999, s. 1191).
Powyższe potwierdza także NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012r., sygn. akt I FSK 1731/11, wskazując iż: „nie budzi wątpliwości, że zobowiązanie wygasa przede wszystkim poprzez jego spełnienie, co w przypadku świadczenia pieniężnego ma miejsce w sytuacji zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Należy mieć na uwadze również taką okoliczność, że zobowiązanie pieniężne wygasa także poprzez kompensację (potrącenie) wzajemnych wierzytelności, a więc instytucją prawa cywilnego przewidzianą w art. 498 Kodeksu cywilnego. W przypadku wzajemnej kompensacji zobowiązań, strony nie otrzymują co prawda należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny zapłacie”.
Ponadto, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt I FSK 1075/10, „zobowiązanie danego podmiotu wygasa przede wszystkim poprzez jego spełnienie, co w przypadku świadczenia pieniężnego ma miejsce w sytuacji zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Należy mieć także na uwadze i to, że zobowiązanie pieniężne wygasa także poprzez kompensację wzajemnych wierzytelności, potrącenie, zgodnie z instytucją prawa cywilnego przewidzianą w art. 498 Kodeksu cywilnego, stosowaną w obrocie gospodarczym. (...) Zatem zobowiązanie pieniężne wygasa nie tylko poprzez zapłatę, ale także i poprzez potrącenie”.
Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez NSA w wyroku z dnia 5 września 2008r., sygn. akt II FSK 757/07, wyroku NSA z dnia 11 marca 2013r., sygn. akt I FPS 5/12, wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2012r., sygn. akt I FSK 1731/11 oraz SN w wyroku z dnia 3 kwietnia 1998r., sygn. akt III CKU 105/97, opubl. w Lex pod nr 359445.
Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy ustawy o VAT oraz przywołane interpretacje i wyroki, jak również stanowisko doktryny prawa cywilnego w zakresie wykładni pojęcia „uregulowania” należności na gruncie tej ustawy należy stwierdzić, że potrącenie stanowi formę uregulowania zobowiązań lub należności również dla celów art. 89b VAT.
Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, opisane potrącenie (Wierzytelność 1 i Wierzytelność 2) w świetle art. 89b ustawy o VAT będzie stanowiło formę uregulowania należności z tytułu sprzedaży Sprzedawanych PWI oraz przeniesienia związanych z nimi Umów Licencyjnych, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty podatku naliczonego związanego z zakupem Sprzedawanych PWI oraz przeniesieniem związanych z nimi Umów Licencyjnych, gdy potrącenie nastąpi nie później niż w terminie 150 dni od dnia upływu terminu płatności ceny sprzedaży.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie objętym zapytaniem uznaje się za prawidłowe.
Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.
Zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy, w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.
Natomiast w myśl art. 89b ust. 1a ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności.
W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio (art. 89b ust. 2 ustawy).
W świetle art. 89b ust. 4 ustawy, w przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części.
Powyższe przepisy mają na celu uregulowanie sytuacji, gdy kontrahent pomimo wcześniejszego zobowiązania nie uiszcza zapłaty za dostarczony towar czy też wykonaną usługę. Jest to sytuacja wyjątkowo niekorzystna dla sprzedawcy, ponieważ nie tylko nie otrzymuje on pieniędzy za towar/usługę, ale również jest zobowiązany do zapłaty należnego podatku VAT, jaki powstał z tytułu dokonanej transakcji. Jednocześnie nabywca towaru lub usługi ma możliwość odliczenia podatku naliczonego. Ustawodawca wprowadził jednakże regulację prawną pozwalającą na zminimalizowanie negatywnych skutków jakie powstają dla sprzedawcy, w sytuacji gdy nierzetelny nabywca nie zapłaci za towar lub też wykonaną usługę. Możliwość skorygowania przez podatnika-sprzedawcę podatku należnego wiąże się z obowiązkami w zakresie korekty podatku naliczonego przez podatnika-nabywcę. Zastosowanie trybu korekty podatku powoduje de facto, że konstrukcyjnie przestaje istnieć podatek należny, przez co przestaje też faktycznie istnieć podatek naliczony, który możnaby odliczyć. Stąd też konieczna jest korekta podatku naliczonego. Przepisy art. 89b ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług są zawsze konsekwencją zaistnienia sytuacji, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Korekty podatku należnego, na podstawie przepisu art. 89a ust. 1 ustawy, można dokonać bowiem tylko jeśli wierzytelność, z której wynika korygowany podatek należny, nie została uregulowana w określonym przez strony terminie.
Zgodnie z przywołanymi przepisami dłużnik ma obowiązek skorygowania całości (lub części) uprzednio odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury jeżeli nie ureguluje całości (lub części) należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Obowiązek dokonania korekty ciąży na dłużniku niezależnie od faktu, czy jego wierzyciel skorzystał z korekty podatku należnego. Dłużnik nie jest zobowiązany do skorygowania podatku naliczonego wówczas gdy ureguluje należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu płatności. Korekta winna być dokonana w rozliczeniu za okres w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu płatności. Termin 150-dniowy należy każdorazowo liczyć od dnia, w którym upływa termin płatności określony w fakturze lub umowie. Podkreślić jednakże należy, że ustalony przez strony termin zapłaty winien być obustronną wolą stron transakcji zawartej w ramach stosunku cywilnoprawnego. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 353¹ ustawy Kodeks cywilny strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Z opisu sprawy wynika, że Grupa kapitałowa do której należy Wnioskodawca będzie realizowała strategię, która zgodnie z panującą obecnie na świecie tendencją do specjalizacji działalności poszczególnych spółek należących do danej grupy kapitałowej ze względów biznesowych, podejmuje działania mające na celu wyodrębnienie/konsolidację poszczególnych funkcji w ramach jednego podmiotu.
Grupa planuje restrukturyzację w Polsce obejmującą przeniesienie PWI do odrębnego podmiotu. W pierwszym kroku PWI zostaną wniesione (jako aport), w celu ich inwentaryzacji i uporządkowania, do spółki z Grupy z siedzibą w Polsce – T. P. Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością IP I. S.K.A. (dalej: Spółka IP), w ramach procedury podwyższenia kapitału zakładowego Spółki IP. Akcjonariuszem Spółki IP jest TOP, a TPP jest komplementariuszem Spółki IP.
Wnoszone PWI, które będą stanowiły główne aktywa Spółki IP. W wykonaniu uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki IP zawarta zostanie umowa aportowa, na podstawie której nastąpi przeniesienie Wnoszonych PWI do Spółki IP, przy czym zobowiązania z Umów Licencyjnych zostaną przeniesione w drodze stosownych postanowień umownych.
Wnoszone PWI zostaną wniesione do Spółki IP w zamian za akcje w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki IP. Wartość nominalna akcji Spółki IP wydanych na rzecz TOP będzie równa lub niższa od wartości rynkowej brutto przedmiotu aportu, a ewentualna nadwyżka wartości aportu ponad wartość nominalną akcji (agio) zostanie przekazana na kapitał zapasowy Spółki IP.
W stosunku do takich Umów Licencyjnych, w których przeniesiona zostanie jedynie część praw lub przejętych zostanie jedynie część zobowiązań umownych, takie Umowy Licencyjne również nie zostaną rozwiązane, lecz nastąpi cesja praw i przejęcie zobowiązań umownych z Umów Licencyjnych zawartych przez TOP na Spółkę IP w zakresie, w jakim zakres ten będzie odpowiadał zakresowi Wnoszonych PWI (tj. dojdzie do przekształcenia takich Umów Licencyjnych w umowy trójstronne pomiędzy TOP i Spółką IP z jednej strony, a dotychczasowym licencjobiorcą z drugiej strony).
W zakresie Wnoszonych PWI nieobjętych Umowami Licencyjnymi, bezpośrednio po dokonanym aporcie, TOP zawrze umowę licencyjną/umowy licencyjne ze Spółką IP uprawniającą/uprawniające TOP do korzystania z takich, wniesionych w ramach aportu PWI (Spółka IP występować będzie w ramach tej umowy jako licencjodawca, zaś TOP jako licencjobiorca). A zatem wniesione przez TOP aktywa do Spółki IP będą wykorzystywane przez Spółkę IP w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej m.in. na odpłatnym licencjonowaniu oraz zbywaniu PWI.
Druga grupa PWI pozostanie w Spółce IP (w przyszłości, w zależności od uwarunkowań biznesowych, możliwa jest ewentualna sprzedaż tych PWI lub podmiotu posiadającego te PWI).
Planowana jest sprzedaż Sprzedawanych PWI oraz przeniesienie związanych z nimi Umów Licencyjnych (w zakresie w jakim prawa oraz zobowiązania umowne z takich Umów Licencyjnych zostały wcześniej przeniesione do Spółki IP), przez Spółkę IP do innej spółki, która będzie wchodziła w skład Grupy, tj. do Wnioskodawcy. Przedmiot sprzedaży będzie zatem określony węziej niż Wnoszone PWI. Cena sprzedaży Sprzedawanych PWI zostanie określona na poziomie rynkowym, na podstawie wyceny niezależnego rzeczoznawcy. Przeniesienie Umów Licencyjnych polegało będzie na wstąpieniu przez Wnioskodawcę w prawa i zobowiązania umowne Spółki IP jako licencjodawcy (tzw. cesja praw i przejęcie zobowiązań umownych). Umowa licencyjna (umowy licencyjne) zawarta pomiędzy Spółką IP i TOP po wniesieniu aportu, nie zostanie przeniesiona i zostanie zawarta nowa umowa pomiędzy Spółką a TOP po dokonaniu sprzedaży Sprzedawanych PWI.
Przedmiot sprzedaży będzie obejmował zatem Sprzedawane PWI, w tym prawa ochronne na znaki towarowe zarejestrowane w Polsce, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych, majątkowe prawa autorskie dotyczące znaków, prawa z rejestracji wspólnotowych wzorów przemysłowych oraz znaki krajowe zarejestrowane w innych państwach niż Polska.
Przeniesienie Sprzedawanych PWI będących przedmiotem sprzedaży nastąpi z momentem podpisania umowy sprzedaży ze Spółką IP. W wyniku zawarcia umowy sprzedaży Sprzedawanych PWI Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty ceny na rzecz Spółki IP. Termin płatności z tytułu nabycia Sprzedawanych PWI zostanie ustalony przez strony w umowie sprzedaży. Cześć ceny z tytułu nabycia Sprzedawanych PWI może zostać uregulowana w gotówce w zależności od podjętych decyzji biznesowych i dostępności środków pieniężnych.
Dodatkowo, planowane jest, że na podstawie odrębnej umowy, Spółka IP udzieli pożyczki na rzecz Wnioskodawcy lub Wnioskodawca wyemituje obligacje, które obejmie Spółka IP. W związku z powyższym, Spółka będzie uprawniona z tytułu zobowiązania Spółki IP do wypłaty na rzecz Wnioskodawcy przewidzianej umową pożyczki lub wynikającej z objętych obligacji kwoty finansowania (dalej: Wierzytelność 1). Kwota ta będzie równa co najmniej pozostałej do zapłaty cenie sprzedaży Sprzedawanych PWI. Natomiast Spółka IP w rezultacie zawartej umowy sprzedaży Sprzedawanych PWI będzie uprawniony z tytułu zobowiązania Wnioskodawcy do zapłaty na rzecz Spółki IP pozostałej części ceny sprzedaży Sprzedawanych PWI (dalej: Wierzytelność 2).
W związku z istnieniem wzajemnych wierzytelności oraz złożeniem odpowiednich oświadczeń woli przez Wnioskodawcę i Spółkę IP, nastąpi umowne potrącenie wzajemnych wierzytelności, tj. Wierzytelności 1 i Wierzytelności 2. W wyniku potrącenia wzajemne wierzytelności Wnioskodawcy i Spółki IP (tj. Wierzytelność 1 i Wierzytelność 2) zostaną umorzone do wysokości roszczenia niższego. Strony rozliczą (czyli dokonają zapłaty pieniężnej i/lub potrącenia) wierzytelność Spółki IP z tytułu zapłaty ceny sprzedaży Sprzedawanych PWI w dacie podpisania umowy sprzedaży PWI lub w ciągu 30 dni od tej daty.
Spłata udzielonego finansowania (pożyczki/obligacji) może nastąpić w formie gotówkowej lub poprzez potrącenie z inną wierzytelnością/wierzytelnościami.
Regulacje dotyczące potrącania wzajemnych wierzytelności zawierają przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 121).
Zgodnie z art. 498 § 1 i 2 tej ustawy gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.
Powyższe oznacza, że potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia poprzez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie (kompensata wierzytelności), następuje wówczas, gdy jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelności, jak i zobowiązania względem drugiej strony. Potrącenie stanowi zatem formę wzajemnej zapłaty za istniejące pomiędzy stronami zobowiązania, co pozwala na traktowanie jej na równi z zapłatą.
W myśl art. 499 Kodeksu cywilnego potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe.
Do oświadczenia o potrąceniu mają zastosowanie ogólne zasady co do sposobu i chwili złożenia oświadczenia woli wskazane w art. 60 i 61 Kodeksu cywilnego. Na mocy art. 60 Kodeksu cywilnego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Stosownie do art. 61 § 1 ww. Kodeksu oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (61 § 2 ww. Kodeksu).
W świetle powyższego potrącenie następuje przez złożenie drugiej stronie oświadczenia woli. Oświadczenie o potrąceniu staje się skuteczne dopiero z chwilą, gdy doszło do wierzyciela wzajemnego w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Przy czym, przepis nie wskazuje, że oświadczenie o potrąceniu musi być dokonane w szczególnej formie. Forma tego oświadczenia jest zatem dowolna.
Powołany wyżej przepis art. 89b ustawy o podatku od towarów i usług nakłada obowiązek skorygowania podatku naliczonego w przypadku nieuregulowania należności przez dłużnika w określonej sytuacji. Istotą „uregulowania należności” jest zaspokojenie wierzyciela, powodujące wygaśnięcie jego roszczeń wobec dłużnika. Zatem należy przyjąć, że „uregulowanie” następuje z chwilą, z którą wierzyciel zostaje zaspokojony. Wykonanie to może nastąpić w różny sposób, uzgodniony przez strony.
W niniejszej sprawie, jak wskazał Wnioskodawca, w związku z istnieniem wzajemnych wierzytelności oraz złożeniem odpowiednich oświadczeń woli przez Wnioskodawcę i Spółkę IP, nastąpi umowne potrącenie wzajemnych wierzytelności, tj. Wierzytelności 1 i Wierzytelności 2. W wyniku potrącenia wzajemne wierzytelności Wnioskodawcy i Spółki IP (tj. Wierzytelność 1 i Wierzytelność 2) zostaną umorzone do wysokości roszczenia niższego. Strony rozliczą (czyli dokonają zapłaty pieniężnej i/lub potrącenia) wierzytelność Spółki IP z tytułu zapłaty ceny sprzedaży Sprzedawanych PWI w dacie podpisania umowy sprzedaży PWI lub w ciągu 30 dni od tej daty.
Zatem z powyższego wynika, że w wyniku potrącenia wzajemne roszczenia umorzą się nawzajem. W efekcie umownego potrącenia wzajemnych wierzytelności dojdzie do uregulowania należności.
W efekcie powyższych czynności, Strony rozliczą wzajemne zobowiązania. W konsekwencji powyższego, skoro wskutek wzajemnych rozliczeń dojdzie do faktycznego uregulowania należności, to w świetle art. 89b ust. 1, 1a i 2 ustawy o podatku od towarów i usług kwoty należności objętej kompensatą/potrąceniem nie można uznać za nieuregulowaną.
Tym samym, dokonując potrącenia nie później niż w terminie 150 dni od dnia upływu określonego przez Strony terminu płatności Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktur wystawianych w ramach transakcji rozliczanej w formie potrącenia (kompensaty) wzajemnych wierzytelności.
Zatem w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 89b ust. 1, 1a i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepisy te mają zastosowanie, wtedy gdy nieuregulowano w oznaczonym terminie należności wynikającej z wystawionych faktur.
Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy, wskazujące, że opisane potrącenie (Wierzytelność 1 i Wierzytelność 2) w świetle art. 89b ustawy o VAT będzie stanowiło formę uregulowania należności z tytułu sprzedaży Sprzedawanych PWI oraz przeniesienia związanych z nimi Umów Licencyjnych, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty podatku naliczonego związanego z zakupem Sprzedawanych PWI oraz przeniesieniem związanych z nimi Umów Licencyjnych, gdy potrącenie nastąpi nie później niż w terminie 150 dni od dnia upływu terminu płatności ceny sprzedaży, należało uznać za prawidłowe.
Należy w tym miejscu podkreślić, że niniejsza interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie objętym zapytaniem Wnioskodawcy, a zatem w zakresie korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ustawy o VAT przez Wnioskodawcę w okolicznościach przedstawionych we wniosku. Nie jest natomiast przedmiotem oceny w niniejszej interpretacji prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy w części dotyczącej prawa do zwrotu nadwyżki naliczonego, gdyż nie było to przedmiotem zapytania, a ponadto jak wynika z wniosku Wnioskodawca wystąpił również z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na tej transakcji.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.