INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 24 marca 2014 r. (data wpływu 26 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z podatku VAT świadczenia usługi lombardowej wraz z usługami dodatkowymi - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 26 marca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z podatku VAT świadczenia usługi lombardowej wraz z usługami dodatkowymi. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług - pożyczaniu pieniędzy pod zastaw (lombard). Świadczone przez Wnioskodawcę usługi lombardowe polegają na udzielaniu pożyczek pieniężnych pod zastaw ruchomości w zamian za określone wynagrodzenie (prowizję i odsetki).
Wnioskodawca zamierza rozszerzyć zakres świadczonych przez siebie usług, w ten sposób, iż będzie oferował swoim klientom świadczenia dodatkowe, polegające na zapakowaniu i przechowaniu przedmiotu zastawu w odpowiednich warunkach. W przyszłości więc, świadczone przez Wnioskodawcę usługi będą stanowiły usługi złożone, na które składać się będzie kilka elementów. Świadczeniem zasadniczym będzie udzielanie pożyczek pieniężnych pod zastaw ruchomości w zamian za określone wynagrodzenie (prowizję i odsetki). Świadczeniem dodatkowym natomiast będzie zabezpieczenie przedmiotu zastawu polegające na jego zapakowaniu i przechowaniu w odpowiednich warunkach.
Świadczenie dodatkowe będzie stanowiło element pomocniczy do usługi głównej, bez którego wykonanie głównego świadczenia często będzie niemożliwe i jednocześnie bezcelowe. Wnioskodawca, z tytułu świadczonych przez siebie usług będzie otrzymywał wynagrodzenie, na które składać się będą następujące składniki: prowizja oraz odsetki od udzielonej pożyczki - jako wynagrodzenie za usługę podstawową oraz wynagrodzenie z tytułu zapakowania i przechowania przedmiotu zastawu - jako wynagrodzenie za usługi pomocnicze do usługi podstawowej. Jak przedmiot zastawu Wnioskodawca przyjmuje różnego rodzaju rzeczy ruchome.
Zdarza się, iż klienci pragną oddać w zastaw rzeczy, które wymagają szczególnego zabezpieczenia z uwagi na ich kruchość bądź też konieczność przechowywania przedmiotów w specjalnych warunkach. Z tego też powodu Wnioskodawca zamierza wprowadzić wyżej opisane zmiany w zakresie świadczonych przez siebie usług. Wprowadzenie tych zmian spowoduje ponadto, iż suma opłat innych niż zasadnicze wynagrodzenie, tj. zapakowania i przechowania towaru, często będzie kilkakrotnie wyższa niż wynagrodzenie za usługę podstawową.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku świadczenia usługi kompleksowej, na którą składa się usługa podstawowa - udzielenie pożyczki lombardowej oraz usługi dodatkowe takie jak zapakowanie i przechowanie towaru pozostawionego w zastaw, w sytuacji gdy należności z tytułu usług dodatkowych są kilkakrotnie wyższe niż wynagrodzenie za usługę podstawową, cała usługa kompleksowa korzystała będzie ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy świadczenie usługi lombardowej wraz z usługami dodatkowymi będzie podlegało zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Zwolnienie to powinno obejmować usługi dodatkowe bez względu na relację wynagrodzenia za usługę podstawową w stosunku do usług dodatkowych z uwagi na fakt, iż to usługa podstawowa determinuje stawkę całego świadczenia.
Uzasadnienie: Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę są zwolnione z podatku od towarów i usług. Ponadto, zgodnie z ust. 13 tego przepisu zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41 ustawy o VAT, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41 ustawy o VAT.
Powyższe przepisy oznaczają, iż usługi lombardowe są co do zasady zwolnione z podatku od towarów i usług. Zwolnione są także usługi stanowiące element usług lombardowych, nawet jeśli stanowią one odrębną całość, pod warunkiem jednak, że są właściwe oraz niezbędne do świadczenia usługi zasadniczej (lombardowej). Przywołane regulacje nie wskazują natomiast, iż zwolnienie to nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy ceny usług dodatkowych stanowiących element usługi podstawowej osiągną określony poziom.
W opinii Wnioskodawcy decydujące znaczenie dla zastosowania zwolnienia o którym mowa w przywołanym art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT jest stwierdzenie, czy rzeczywiście dokonuje on świadczenia usług o których w tym przepisie mowa (ustalenie, czy dana usługa jest tą podstawową). Wnioskodawca w toku prowadzonej działalności, świadczy na rzecz swoich klientów usługi lombardowe, polegające na pożyczaniu pieniędzy pod zastaw. To znaczy, świadczy on usługi lombardowe i takie też usługi nabywają jego klienci. Wnioskodawca planuje, iż usługom tym towarzyszyć będą inne, dodatkowe usługi.
Bez wątpienia jednak to właśnie pożyczanie pieniędzy pod zastaw będzie determinowało całość świadczeń jako usługę lombardową. Tym samym, w opinii Wnioskodawcy, odrębne opodatkowanie samej usługi lombardowej oraz odrębne opodatkowanie usług dodatkowych, nie znajdzie uzasadnienia w charakterze świadczonej usługi. Celem nabywców będzie bowiem skorzystanie z usługi pożyczenia pieniędzy pod zastaw, a nie nabycie którejkolwiek z dodatkowych usług, a jednocześnie dodatkowe usługi będą niezbędne do wyświadczenia usługi podstawowej.
Ponadto, jeżeli zdarzy się, iż wynagrodzenie z tytułu usług dodatkowych będzie kilkakrotnie wyższe niż wynagrodzenie za usługę podstawową nie będzie to miało w tej sytuacji znaczenia. Cena usługi nie może wpłynąć na charakter usługi (tj. w planowanym zdarzeniu przyszłym nie może decydować o tym, czy usługa jest podstawowa, czy pomocnicza), ponieważ o tym decyduje w zasadzie nabywca (klient) poprzez nabycie konkretnej usługi, dla niego podstawowej. W opinii Wnioskodawcy należy więc uznać, że decydująca w tej kwestii jest ocena, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń z tej usługi kompleksowej dla nabywcy będą one miały jakąś istotną wartość.
W planowanym zdarzeniu przyszłym skorzystanie z usługi lombardowej wraz z usługami pomocniczymi stanowić będzie dla klienta jedną ekonomiczną całość. Świadczenia pomocnicze służyć będą tylko i wyłącznie lepszemu wykorzystaniu świadczenia głównego, oddzielnie nie będą zaś miały żadnego sensu i znaczenia dla klienta. Taką czynność należało więc będzie potraktować jako jedno świadczenie i opodatkować stawką właściwą dla tej czynności (rodzaju towaru), która ma charakter dominujący.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Taka sytuacja będzie miała miejsce w jego przypadku.
Ponadto, opinia ta zgodna jest z orzecznictwem TSUE, gdzie ugruntowane zostało stanowisko, zgodnie z którym „jeżeli dwa lub więcej świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej." Tytułem przykładu można wskazać wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C- 41/04. Również polskie sądy stoją na stanowisku, iż „podział jednorodnej, kompleksowej usługi na dwa odrębne rodzaje jest podziałem sztucznym i nie może stanowić podstawy do podziału kwoty należnej za tę usługę na dwie części, z czego każda jest objęta inną stawką podatku od towarów i usług" (wyrok Sądu Najwyższego z 21 maja 2002 r., sygn. III RN 66/01).
Tym samym zasadne jest twierdzenie Wnioskodawcy, iż to usługa podstawowa będzie determinować właściwą do zastosowania stawkę od podatku od towarów i usług (bądź zwolnienie). Relacja wynagrodzenia za usługę podstawową stosunku do usług dodatkowych pozostanie bez wpływu na zastosowaną stawkę VAT (bądź zwolnienie) o ile świadczenie podstawowe zostanie prawidłowo zidentyfikowane, o czym z kolei zadecyduje cel nabycia danego świadczenia przez usługobiorcę. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Na mocy art. 41 ust. 1 ww. ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. Jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ww. ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
I tak, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
W myśl art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Stosownie do art. 43 ust. 15 ww. artykułu, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do: czynności ściągania długów, w tym factoringu; usług doradztwa; usług w zakresie leasingu.
Powyższe regulacje stanowią implementację do krajowego porządku prawnego zapisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 135 ust. 1 pkt b) tej Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę. W tym kontekście wskazać należy – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie VAT nie może być interpretowany w sposób rozszerzający.
Czynności zwolnione od VAT zgodnie z Dyrektywą VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).
Jak wynika z przytoczonych przepisów, w wyłączeniach ze zwolnienia nie wymieniono działalności lombardów. Zatem usługi udzielania pożyczek pieniężnych świadczone przez lombardy zwolnione są od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Ze zwolnienia korzystają również usługi pomocnicze stanowiące element usługi lombardowej, które same stanowią odrębną całość, pod warunkiem, że są niezbędne do świadczenia usługi udzielenia pożyczki. Obecnie w polskim systemie prawnym brak przepisów szczególnych regulujących funkcjonowanie zakładów zastawniczych, czyli lombardów. Jednak należy wskazać, że jednym z dwu podstawowych elementów umowy lombardowej jest pożyczka.
Dochodzi bowiem do przeniesienia na pożyczkobiorcę własności określonej ilości pieniędzy oraz zobowiązania się pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy wraz z odsetkami. Zatem w umowach tych zawarte są przedmiotowo istotne składniki umowy pożyczki, przewidziane w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121). Drugim elementem jest upoważnienie pożyczkodawcy do sprzedaży rzeczy ruchomych wydanych mu jako zabezpieczenie i zaspokojenie się z uzyskanej ceny. Zabezpieczeniem, które w praktyce lombardów występuje najczęściej, jest umowa powiernicza, tzw. przewłaszczenie na zabezpieczenie, które występuje w kilku wariantach.
Przewłaszczenie zawsze jednak polega na przeniesieniu własności rzeczy na wierzyciela, który – w razie spłacenia pożyczki przez dłużnika – jest zobowiązany do powrotnego przeniesienia nań własności. W przypadku braku spłaty, wierzyciel (tj. właściciel lombardu) może rzecz sprzedać i zaspokoić się z ceny, albo zamiast zapłaty zachować rzecz dla siebie.
Tego rodzaju zabezpieczenie, choć nie regulowane w przepisach funkcjonuje w praktyce, i – przynajmniej w odniesieniu do rzeczy ruchomych – jest akceptowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz doktrynę (por. uchwałę Izby Cywilnej SN z 10 maja 1948 r., OSN 1948 r., nr 11, poz. 58, orzeczenie SN z 19 listopada 1992 r., OSNCP 1993, nr 3, poz. 89). Innego rodzaju zabezpieczenie przyjmowane przez lombardy, to upoważnienie prowadzącego lombard przez pożyczkobiorcę do sprzedaży rzeczy pozostawionej w lombardzie i zaspokojenie się z ceny.
Ten sposób zabezpieczenia opiera się albo na konstrukcji pełnomocnictwa, gdy pożyczkodawca działa w imieniu i na rzecz pożyczkobiorcy, albo na konstrukcji umowy komisu, gdy pożyczkodawca działa w imieniu własnym, ale na rachunek pożyczkobiorcy. Z powyższego wynika, że jednym z istotniejszych elementów umowy lombardowej jest fizyczne przekazanie przedmiotu zastawu udzielającemu pożyczki, jako faktycznej realizacji zabezpieczenia zobowiązania nałożonego na pożyczkobiorcę. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług - pożyczaniu pieniędzy pod zastaw (lombard).
Świadczone przez Wnioskodawcę usługi lombardowe polegają na udzielaniu pożyczek pieniężnych pod zastaw ruchomości w zamian za określone wynagrodzenie (prowizję i odsetki). Wnioskodawca zamierza rozszerzyć zakres świadczonych przez siebie usług, w ten sposób, że będzie oferował swoim klientom świadczenia dodatkowe, polegające na zapakowaniu i przechowaniu przedmiotu zastawu w odpowiednich warunkach.
Wnioskodawca, z tytułu świadczonych przez siebie usług będzie otrzymywał wynagrodzenie, na które składać się będą następujące składniki: prowizja oraz odsetki od udzielonej pożyczki - jako wynagrodzenie za usługę podstawową oraz wynagrodzenie z tytułu zapakowania i przechowania przedmiotu zastawu - jako wynagrodzenie za usługi pomocnicze do usługi podstawowej.
Wątpliwość Wnioskodawcy budzi ustalenie czy w przypadku świadczenia usługi kompleksowej, na którą składa się usługa podstawowa - udzielenie pożyczki lombardowej oraz usługi dodatkowe takie jak zapakowanie i przechowanie towaru pozostawionego w zastaw, w sytuacji gdy należności z tytułu usług dodatkowych są kilkakrotnie wyższe niż wynagrodzenie za usługę podstawową, cała usługa kompleksowa korzystała będzie ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT.
W celu ustalenia zasadności zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT przez Wnioskodawcę w odniesieniu do wyżej wymienionych elementów związanych z udzieleniem pożyczki, niezbędne jest dokonanie analizy przepisów w odniesieniu do tych poszczególnych składników. W przedmiotowej sprawie wskazano, że Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za świadczone usługi dodatkowe tj. za zapakowanie i przechowanie przedmiotu zastawu. W przypadku tej opłaty należy zbadać, czy jej charakter spełnia przesłanki wskazane w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT.
Należy mieć na uwadze, że istotą działalności lombardów jest udzielanie pożyczek pod zastaw i wyświadczenie usługi głównej bez należytego przyjęcia zabezpieczenia jest w przypadku tego rodzaju usług niemożliwe. Jest również oczywiste, że kredytodawca – lombard - odpowiada za ochronę, zapakowanie, zabezpieczenie przed zniszczeniem, przechowanie w odpowiednich warunkach, itp. przyjętego zastawu do chwili jego wykupu przez klienta. Zdaniem tut. Organu opłata za zapakowanie i przechowanie przedmiotu zastawu, nie jest kosztem pożyczki, natomiast należy do wynikających z innych przepisów prawa kosztów o zabezpieczeniu pożyczki.
Usługa polegająca na zapakowaniu i przechowywaniu przedmiotu zastawu może sama stanowić odrębną całość (wydaje się zasadnym uznanie, że byłby to rodzaj usługi depozytowej, czy też magazynowej), a jednocześnie jest właściwe oraz niezbędne do świadczenia usługi głównej – udzielania pożyczek pieniężnych – zwolnionej z podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
A zatem usługa kompleksowa, na którą składa się usługa podstawowa - udzielenie pożyczki lombardowej oraz usługi dodatkowe takie jak zapakowanie i przechowanie towaru pozostawionego w zastaw, również w sytuacji gdy należność z tytułu świadczenia usług dodatkowych tj. zapakowania i przechowania, będzie większa niż wynagrodzenie za usługę podstawową tj. usługę lombardową, będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT.
Reasumując, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie usługa kompleksowa, na którą składa się usługa podstawowa - udzielenie pożyczki lombardowej oraz usługi dodatkowe takie jak zapakowanie i przechowanie towaru pozostawionego w zastaw związana z konkretną pożyczką będą zwolnione od podatku od towarów i usług. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.
Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.