INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. M., przedstawione we wniosku z dnia 16 stycznia 2008r. (data wpływu 31 stycznia 2008r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 marca 2008r.
(data wpływu 20 marca 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 31 stycznia 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 marca 2008r. (data wpływu 20 marca 2008r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 7 marca 2008r. znak: IBPP2/443-67/08/BM.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka w ramach swojej działalności zajmuje się między innymi hurtową sprzedażą węgla. Dostawa tego towaru odbywa się drogą kolejową bezpośrednio od producenta do stacji odbioru (bocznica kolejowa) wskazanej przez odbiorcę Wnioskodawcy. Cena dla odbiorcy za dostarczony węgiel, została tak skalkulowana, że zawiera w sobie zarówno koszty towaru jak i koszty transportu. Spółka otrzymuje z tytułu ww. transakcji dwie faktury: fakturę za zakupiony węgiel od producenta i fakturę za transport od przewoźnika.
Zdarzyło się w miesiącach: XI i XII 2006 r. oraz III 2007 r., że w wagonach, które dotarły do finalnego odbiorcy brakowało węgla (został skradziony w czasie transportu). Spółka zgodnie z ustawą prawo przewozowe wystąpiła do przewoźnika o odszkodowanie z tytułu powstałej szkody (łącznie z VAT). Wnioskodawca zauważa, iż zgodnie z postanowieniami Naczelnika Drugiego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Bielsku-Białej Nr PP/423-20/07DM-44529 i PDP/423-49/07/37962 Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym.
Pytanie
Spółki związane jest z zakwestionowaniem przez przewoźnika wysokości odszkodowania wyliczonego przez Spółkę jako suma wartości ubytku w fakturach dostawcy i podatku VAT. Przewoźnik kwestionuje stanowiska zaprezentowane przez ww. organ w powyższej sprawie. W związku z powyższym zadano następująca pytanie: Czy Spółka ma prawo odliczyć cały podatek VAT z faktur dokumentujących zakup węgla u producenta, czy też nie przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów?
Zdaniem Wnioskodawcy, nie przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120, art. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl powołanego wyżej przepisu podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony ale wyłącznie w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatnik ma prawo, a nie obowiązek skorzystania z odliczenia podatku naliczonego.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. Konkretny zakup może być związany z czynnością niepodlegającą opodatkowaniu lub zwolnioną od podatku od towarów i usług, która jednak jest niezbędna lub potrzebna do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika.
Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Tak więc w przedmiotowej sprawie warunkiem koniecznym aby Podatnik mógł dokonać odliczenia podatku naliczonego od, wymienionych we wniosku, zakupów jest uznanie ich za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Poruszona przez Wnioskodawcę w ww. wniosku kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu zakupu węgla w części, która została skradziona, a w stosunku do której przyznano Spółce odszkodowanie była przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 28 kwietnia 2008r. znak: IBPB3/423-84/08/OM uznał stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółce nie przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu zakupu węgla w części, która została skradziona, za nieprawidłowe.
Stwierdził bowiem, że wartość utraconej w wyniku kradzieży części węgla stanowi stratę, którą Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy oraz wskazany przez Wnioskodawcę stan faktyczny należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupu węgla, który został skradziony, w części w której wydatki będące przedmiotem zapytania, stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych.
Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się, co do zasady, ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż nie przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Jednakże, ponieważ w ocenie tut. organu wartość utraconej w wyniku kradzieży części węgla stanowi stratę, którą Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, tym samym Wnioskodawcy, w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup węgla w całości.
W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.