INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 4 września 2009r.
(data wpływu 9 września 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czy naliczane przez bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania korzystają (w opisanych we wniosku sytuacjach) ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 września 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czy naliczane przez bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania korzystają (w opisanych we wniosku sytuacjach) ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca (Bank) na podstawie Umowy Wykupu Wierzytelności nabywa od podmiotu gospodarczego będącego dostawcą towarów lub usług (dalej jako „Podawca”) wierzytelności przysługujące Podawcy wobec odbiorcy towarów i usług (dalej jako „Dłużnik”). Są to wierzytelności handlowe, których termin płatności jeszcze nie upłynął, wynikające z wystawionych przez Podawcę na Dłużnika faktur VAT. Wynagrodzeniem Banku z tytułu wykupu wierzytelności są tzw. odsetki dyskontowe oraz prowizje. Bank traktuje dokonywane czynności jako usługi pośrednictwa finansowego w zakresie ściągania długów oraz factoringu.
W związku z powyższym, usługi świadczone przez Bank, jako wyłączone ze zwolnienia zgodnie z załącznikiem nr 4 do ustawy o VAT, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podstawowej 22%. Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotem zapytania są natomiast odrębne usługi, które świadczy na rzecz Dłużnika po wykupieniu wierzytelności od Podawcy. W drodze odrębnego porozumienia między Bankiem a Dłużnikiem/oświadczenia Dłużnika – Bank udziela Dłużnikowi finansowania, tj. wydłuża Dłużnikowi termin płatności wierzytelności i zgadza się aby ten uregulował należność w późniejszym terminie.
Okres dodatkowego finansowania Dłużnika, zdefiniowany w Umowie jako Wydłużony Okres Finansowania (dalej jako: „WOF”) liczony jest od daty wymagalności wskazanej na fakturze do dnia określonego w Umowie. Długość WOF jest każdorazowo wskazana w Umowie Wykupu Wierzytelności, zaś odsetki za finansowanie w Wydłużonym Okresie Finansowania są naliczane i pobierane od Dłużnika z dołu. Kosztami związanymi z przesunięciem pierwotnego terminu płatności wierzytelności obciążany jest Dłużnik. Wyjątek dotyczy sytuacji, m.in. gdy Umowa Wykupu Wierzytelności przewiduje regres Banku w stosunku do Podawcy w przypadku niewypłacalności Dłużnika.
W takich sytuacjach Bank zwraca się z roszczeniem o zapłatę odsetek za Wydłużony Okres Finansowania do Podawcy - Wierzyciela. Wariantem opisanego powyżej rozwiązania jest sytuacja, w której odsetkami za Wydłużony Okres Finansowania jest obciążany bezpośrednio i pierwotnie Podawca, na podstawie zawartej między nim a Bankiem Umowy Wykupu Wierzytelności. We wszystkich opisanych przypadkach dni Wydłużonego Okresu Finansowania nie są uwzględniane w kalkulacji odsetek dyskontowych (pobieranych od Podawcy jako element wynagrodzenia z tytułu usługi factoringowej).
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy naliczane przez Bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania korzystają ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z poz.3 Załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług zarówno wtedy, w sytuacji kiedy Bank obciąża nimi: pierwotnie Dłużnika na podstawie odrębnego porozumienia/oświadczenia podpisanego przez Dłużnika wtórnie Podawcę - Wierzyciela, na podstawie roszczenia regresowego, tzn. wówczas jeśli zobowiązany pierwotnie do uiszczenia tychże odsetek Dłużnik nie dokonuje ich zapłaty pierwotnie Podawcę - Wierzyciela na podstawie Umowy o Wykup Wierzytelności.
Stanowisko Wnioskodawcy: Zgodnie z Regulaminem świadczenia transakcji dyskontowych Wydłużony Okres finansowania (WOF) jest to okres dodatkowego finansowania Dłużników, liczony od daty wymagalności wskazanej na fakturze. Długość WOF jest wskazana w Umowie Wykupu Wierzytelności, zaś odsetki za finansowanie w Wydłużonym Okresie Finansowania są naliczane i pobierane z dołu. Podstawę do udzielenia WOF stanowi oświadczenie Dłużnika co do zobowiązania się do pokrycia kosztów związanych z przesunięciem terminu płatności długu.
Zdaniem Wnioskodawcy usługi świadczone przez Bank polegające na wydłużeniu Dłużnikowi okresu płatności długu (opisane w pytaniu nr 1 i 3 w rubryce 51) stanowią usługi w zakresie finansowania, tj. usługi pośrednictwa finansowego. Bank odracza bowiem termin płatności w zamian za wynagrodzenie odsetkowe. Usługi te - w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o VAT w zw. Z załącznikiem 4 są zwolnione z podatku VAT.
Wnioskodawca wskazał, że potwierdzeniem zaprezentowanego powyżej stanowiska Banku jest również uzyskana klasyfikacja statystyczna wydana przez Dyrektora Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 23 lipca 2009r., (w załączeniu), zgodnie z którą usługi polegające na obciążaniu przez Bank Odsetkami za Wydłużony Okres Finansowania stanowią Usługi banków komercyjnych PKWiU: 65.12.10-00.10 - zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. (Dz. U. Nr 42, poz.264 ze zm.).
W przypadku drugiego z opisanych wariantów (rubryka 51, pytanie 2) - tzn. występowania przez Bank do Podawcy z roszczeniem regresowym, w sytuacji, w której Dłużnik (jako pierwotnie zobowiązany) nie dokona zapłaty odsetek za Wydłużony Okres Finansowania - Bank stoi na stanowisku, iż kwota tychże odsetek nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ Podawca nie występuje jako pierwotnie zobowiązany czyli usługobiorca oferowanej przez Bank usługi polegającej na płatnym odroczeniu kwoty zapłaty przez Dłużnika należności głównej.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Dostawą towarów w rozumieniu art. 7 cyt. powyżej ustawy o VAT jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej lub prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W świetle obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo uniwersalnie. Usługa została oderwana od klasyfikacji statystycznych. Do opodatkowania usługi nie jest już bowiem konieczne wymienienie jej w tych klasyfikacjach.
Jednakże w przypadku usług wymienionych w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są one identyfikowane, w myśl art. 8 ust. 3 ww. ustawy o VAT, za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Usługą jest świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy. Nie ma więc znaczenia osoba odbiorcy świadczenia. Usługami są zarówno świadczenia wykonane na rzecz konsumentów, jak i dla przedsiębiorców. Mając na uwadze ogólne reguły konstrukcyjne systemu VAT wskazać należy na jedną istotną cechę usługi.
Otóż usługą będzie takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Powyższe oznacza, że świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT jest każde świadczenie odpłatne, które powoduje powstanie przysporzenia po stronie odbiorcy na skutek działania wykonawcy świadczenia. Zwrócić również należy uwagę, iż w odniesieniu do każdej płatności pieniężnej rozpatrywać należy, czy nie stanowi ona otrzymanego wynagrodzenia za jakieś świadczenia wykonane przez dany podmiot. Jeśli można zidentyfikować takie świadczenie, to wówczas otrzymaną płatność należałoby potraktować jako wynagrodzenie za usługę.
W przypadku więc, gdy podmiot płacący uzyskuje korzyść z pewnego rodzaju sytuacji zobowiązanie takie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako świadczenie usługi. W konsekwencji powinno być ono opodatkowane podatkiem VAT.
Wskazać tutaj należy, iż Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia wskazał, iż świadczenie usług podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.
W przedmiotowym załączniku nr 4 zawierającym „Wykaz usług zwolnionych od podatku” pod poz. 3 wymieniono usługi pośrednictwa finansowego (sekcja J ex 65-67), z wyłączeniem: działalności lombardów, z wyjątkiem usług świadczonych przez banki, usług polegających na oddaniu w odpłatne użytkowanie rzeczy ruchomej, usług doradztwa finansowego (PKWiU ex 67.13.10-00.20), usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych (PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń, usług ściągania długów oraz faktoringu, usług zarządzania akcjami, udziałami w spółkach lub związkach, obligacjami i innymi rodzajami papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, usług przechowywania akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, transakcji dotyczących dokumentów ustanawiających tytuł własności, transakcji dotyczących praw w odniesieniu do nieruchomości.
Ustawodawca w objaśnieniach do ww. załącznika wskazał, iż - ex - dotyczy tylko danej usługi z danego grupowania. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania należy stwierdzić, iż usługi faktoringu podlegają opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 22%. Usługi faktoringu nie zostały jednak zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
Podkreślenia wymaga fakt, iż skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela. Zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu lub właściwości zobowiązania.
Zgodnie natomiast z art. 518 § 1 pkt 3 osoba trzecia, która spłaca wierzyciela nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty, jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela. Umowa faktoringu niezależnie od wyżej wskazanego skutku jaki wywołuje tj. zmiany osoby wierzyciela, może powodować także powstanie po stronie świadczącego ją podmiotu także inne skutki np. zobowiązanie do zapewnienia drugiej stronie umowy finansowania, prowadzenia jej rozliczeń itp. Umowa ta może zawierać zatem także elementy charakterystyczne dla innych stosunków prawnych np. umowy pożyczki, kredytu.
W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W myśl art. 29 ust. 1 ww. ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W myśl powołanego przepisu kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W związku z tym, w przypadku usług factoringu za świadczenie należne faktorowi, stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, należy więc uznać zarówno kwotę otrzymanego wynagrodzenia prowizyjnego jak również kwotę odsetek, pomniejszone o kwotę należnego podatku.
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w drodze odrębnego porozumienia między Bankiem a Dłużnikiem Bank wydłuża Dłużnikowi termin płatności wierzytelności i zgadza się aby ten uregulował należność w późniejszym terminie. Kosztami związanymi z przesunięciem pierwotnego terminu płatności wierzytelności obciążany jest Dłużnik.
Jak wynika z wniosku naliczane przez Bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania dotyczą sytuacji kiedy Bank obciąża nimi: pierwotnie Dłużnika na podstawie odrębnego porozumienia podpisanego przez Dłużnika, wtórnie Podawcę – Wierzyciela na podstawie roszczenia regresowego, tzn. wówczas jeśli zobowiązany pierwotnie do uiszczenia tychże odsetek dłużnik nie dokonuje ich zapłaty, pierwotnie Podawcę – Wierzyciela na Podstawie Umowy o Wykup Wierzytelności. Wnioskodawca wskazał, że okres dodatkowego finansowania Dłużnika, zdefiniowany w Umowie jako Wydłużony Okres Finansowania ( „WOF”) liczony jest od daty wymagalności wskazanej na fakturze do dnia określonego w Umowie.
Długość WOF jest każdorazowo wskazana w Umowie Wykupu Wierzytelności, zaś odsetki za finansowanie w Wydłużonym Okresie Finansowania są naliczane i pobierane od Dłużnika z dołu. Wyjątek dotyczy sytuacji, m.in. gdy Umowa Wykupu Wierzytelności przewiduje regres Banku w stosunku do Podawcy w przypadku niewypłacalności Dłużnika. W takich sytuacjach Bank zwraca się z roszczeniem o zapłatę odsetek za Wydłużony Okres Finansowania do Podawcy - Wierzyciela. Wariantem opisanego powyżej rozwiązania jest sytuacja, w której odsetkami za Wydłużony Okres Finansowania jest obciążany bezpośrednio i pierwotnie Podawca, na podstawie zawartej między nim a Bankiem Umowy Wykupu Wierzytelności.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: Czy naliczane przez Bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania korzystają ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z poz.3 Załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług zarówno wtedy, w sytuacji kiedy Bank obciąża nimi: pierwotnie Dłużnika na podstawie odrębnego porozumienia/oświadczenia podpisanego przez Dłużnika wtórnie Podawcę - Wierzyciela, na podstawie roszczenia regresowego, tzn. wówczas jeśli zobowiązany pierwotnie do uiszczenia tychże odsetek Dłużnik nie dokonuje ich zapłaty pierwotnie Podawcę - Wierzyciela na podstawie Umowy o Wykup Wierzytelności.
Zdaniem Wnioskodawcy usługi świadczone przez Bank polegające na wydłużeniu Dłużnikowi okresu płatności długu (opisane w pytaniu nr 1 i 3 w rubryce 51) stanowią usługi w zakresie finansowania, tj. usługi pośrednictwa finansowego. Bank odracza bowiem termin płatności w zamian za wynagrodzenie odsetkowe. Usługi te - w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z Załącznikiem 4 są zwolnione z podatku VAT.
Natomiast w przypadku drugiego z opisanych wariantów Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kwota tychże odsetek nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ Podawca nie występuje jako pierwotnie zobowiązany czyli usługobiorca oferowanej przez Bank usługi polegającej na płatnym odroczeniu kwoty zapłaty przez Dłużnika należności głównej.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa zdaniem tut. organu: W sytuacji, gdy Bank po wykupieniu wierzytelności od Podawcy, w drodze odrębnego porozumienia zawartego z Dłużnikiem, wydłuża Dłużnikowi termin płatności i zgadza się aby ten uregulował należność w późniejszym terminie (tj. w sytuacji do której odnosi się pytanie ujęte we wniosku w pkt 1, poz. 51), naliczane przez Bank odsetki za Wydłużony Okres Finansowania będą korzystały ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 3 zał. Nr 4 do ustawy o VAT.
Należy bowiem zauważyć, iż w tej sytuacji Bank świadczy bezpośrednio usługę Dłużnikowi polegającą na wydłużeniu okresu spłaty długu na podstawie odrębnego porozumienia. Zatem usługa ta nie może być uznana za element świadczenia głównego (nabycia wierzytelności przez Bank). Tut. organ pragnie tutaj wskazać, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii poprawności dokonanego przez Wnioskodawcę zaklasyfikowania opisanych wyżej usług według PKWiU po symbolem 65.12.10-00.10 „Usługi banków komercyjnych”. Mając na względzie powyższe, stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku w przedmiotowym zakresie należy uznać za prawidłowe.
W sytuacji, gdy w przypadku niewypłacalności Dłużnika Bank, na podstawie Umowy Wykupu Wierzytelności, zwraca się z roszczeniem o zapłatę odsetek za Wydłużony Okres Finansowania do Podawcy-Wierzyciela (tj. w sytuacji do której odnosi się pytanie ujęte we wniosku w pkt 2, poz. 51) odsetki za Wydłużony Okres Finansowania, jako że płacone są przez Wierzyciela, należy uznać jako element świadczenia głównego (wykupu wierzytelności przez Bank). Należne Bankowi odsetki są w tym wypadku elementem wynagrodzenia za świadczoną kompleksową usługę. Charakter tej kompleksowej usługi wynika wprost z zawartej umowy.
Jeszcze raz należy bowiem wskazać iż w tej sytuacji odsetkami za Wydłużony Okres Finansowania Bank obciąża Wierzyciela. Tym samym przedmiotowe odsetki należy uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczonej przez Bank usługi factoringu. W konsekwencji uznania przedmiotowych odsetek jako wynagrodzenie w ramach usługi factoringu należy stwierdzić, iż odsetki te winny być opodatkowane stawką podatku VAT 22%. Biorąc pod uwag powyższe stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku w zakresie przedmiotowych usług należy uznać za nieprawidłowe.
W sytuacji, gdy Bank na podstawie Umowy Wykupu Wierzytelności odsetkami za Wydłużony Okres Finansowania obciąża bezpośrednio pierwotnie Podawcę-Wierzyciela (tj. w sytuacji do której odnosi się pytanie przedstawione we wniosku w pkt 3, poz. 51) odsetki za Wydłużony Okres Finansowania także należy uznać za element świadczenia głównego (wykupu wierzytelności przez Bank). W tym wypadku odsetki płacone są bowiem także przez Wierzyciela. Tym samym (podobnie jak wyżej w pkt 2) przedmiotowe odsetki należy uznać za wynagrodzenie z tytułu świadczonej przez Bank usługi factoringu.
W konsekwencji zaś uznania przedmiotowych odsetek jako wynagrodzenie w ramach usługi factoringu odsetki te winny być opodatkowane stawką podatku VAT 22%. Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku, w zakresie przedmiotowych usług, należy uznać za nieprawidłowe. Oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Należy tutaj dodatkowo wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.