INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 21 sierpnia 2013r.
(data wpływu 26 sierpnia 2013r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do stosowania stawki 8% dla całości robót budowlanych realizowanych przy budowie budynku mieszkalno-usługowego - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 sierpnia 2013r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do stosowania stawki 8% dla całości robót budowlanych realizowanych przy budowie budynku mieszkalno-usługowego.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni przyjęła do realizacji wybudowanie dwóch budynków mieszkalno-usługowych z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, c.o., gaz, elektryczną, układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi sklasyfikowanych w PKOB w kategorii 1122. Zgodnie z projektem budowlanym ponad połowa powierzchni jest przeznaczona na cele mieszkaniowe. Powierzchnia netto (użytkowa) całego budynku wynosi 436,88 m2, w tym żaden lokal mieszkalny nie przekracza 150 m2. Do wniosku dołączono ksero projektu budowlanego. Budowany budynek ma być środkiem trwałym w firmie inwestora.
Faktury będą wystawiane na firmę inwestora i będą płacone z kredytu firmowego jego firmy. Zarówno inwestor jak i Wnioskodawczyni są czynnymi podatnikami podatku VAT. Zlecenie na roboty budowlane dotyczą wybudowania dwóch identycznych budynków mieszkalno-usługowych – obydwa będą środkami trwałymi w firmie inwestora. Na każdy budynek jest odrębna umowa na roboty budowlane. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawczyni ma prawo do stosowania stawki 8% dla całości robót budowlanych realizowanych przy budowie budynku mieszkalno-usługowego będącego środkiem trwałym w firmie inwestora?
Zdaniem Wnioskodawczyni, realizacja robót budowlanych polegających na wybudowaniu dwóch budynków mieszkalno-usługowych (dwie odrębne umowy) w całości dotyczy obiektu budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym i jest objęta stawką podatku VAT 8%. Żaden z lokali mieszkalnych nie przekracza powierzchni użytkowej 150 m2. Ponadto umowa jest zawarta na wybudowanie całego budynku mieszkalno-usługowego, a nie poszczególnych lokali dlatego nie ma konieczności wyodrębniania powierzchni mieszkaniowej i usługowej.
Ponad połowa powierzchni usługowej będzie wykorzystywana do celów mieszkaniowych, co oznacza zakwalifikowanie do PKOB 11, poprzez co daje to możliwość zastosowania stawki podatku VAT 8%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast, stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.
Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 wskazanej ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Przy czym, w myśl art. 146a pkt 1 i 2 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy wynosi 8%.
W myśl art. 41 ust. 12 ww. ustawy, stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 tj. 8%, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się, w myśl art. 41 ust. 12a ww. ustawy – obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Natomiast w myśl ust. 12b ww. art. 41, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej ww. limity, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).
Należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 2 pkt 12 ustawy, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Ponadto w tym miejscu wskazać należy, że dla celów podatku VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), która to klasyfikacja stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.
Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Natomiast budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.
Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie, pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania, np. wózkarnie, suszarnie). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budowa”, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 i pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
Przez roboty budowlane natomiast rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Według podziału obiektów budowlanych na sekcje i działy w PKOB w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne, natomiast w dziale 12 budynki niemieszkalne.
Dział 11 PKOB obejmuje trzy grupy: Budynki mieszkalne jednorodzinne - 111, Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe - 112, Budynki zbiorowego zamieszkania - 113. Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni przyjęła do realizacji wybudowanie dwóch budynków mieszkalno-usługowych z wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, c.o., gaz, elektryczną, układu komunikacyjnego z miejscami postojowymi sklasyfikowanego w PKOB w kategorii 1122. Zgodnie z projektem budowlanym ponad połowa powierzchni jest przeznaczona na cele mieszkaniowe.
Powierzchnia netto (użytkowa) całego budynku wynosi 436,88 msup>2, w tym żaden lokal mieszkalny nie przekracza 150 msup>2. Budowany budynek ma być środkiem trwałym w firmie inwestora. Faktury będą wystawiane na firmę inwestora i będą płacone z kredytu firmowego jego firmy. Zarówno inwestor jak i Wnioskodawczyni są czynnymi podatnikami podatku VAT. Zlecenie na roboty budowlane dotyczą wybudowania dwóch identycznych budynków mieszkalno-usługowych – obydwa będą środkami trwałymi w firmie inwestora. Na każdy budynek jest odrębna umowa na roboty budowlane.
W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym, Wnioskodawczyni powzięła wątpliwości odnośnie prawa do stosowania 8% stawki podatku VAT dla całości robót budowlanych realizowanych przy budowie budynku mieszkalno-usługowego będącego środkiem trwałym w firmie inwestora. Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołany powyżej stan prawny, należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni świadcząc usługę budowlaną polegającą na wybudowaniu całego budynku mieszkalno-usługowego, gdzie ponad połowa powierzchni użytkowej będzie wykorzystana na cele mieszkaniowe, będzie mogła skorzystać z zapisu art. 41 ust. 12a ustawy wprost.
Zatem w stosunku do budowy przedmiotowego budynku sklasyfikowanego w PKOB w kategorii 1122 (Dział 11), zastosowanie ma preferencyjna stawka podatku w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż skoro przedmiotem zawartej umowy jest budowa budynku jako całości, sklasyfikowanego w PKOB 1122, zatem stawka podatku VAT, o której mowa powyżej, będzie miała zastosowanie do całości wykonanych robót, zarówno związanych z lokalami mieszkalnymi, jak i lokalami użytkowymi, bez konieczności wyliczania proporcji udziału powierzchni lokali użytkowych w ogólnej powierzchni budynku.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zastosowania stawki podatku VAT na roboty budowlane dotyczące budynku mieszkalno-usługowego ma klasyfikacja przedmiotowego budynku według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zatem skoro budynek mieszkalno-usługowy został sklasyfikowany przez Wnioskodawczynię do PKOB 1122, to do całości robót budowlanych związanych z budową tego budynku należy zastosować stawkę obniżoną w wysokości 8%. Zatem stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe. Należy jednocześnie zauważyć, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii poprawności dokonanego przez Wnioskodawczynię zaklasyfikowania budynków według PKOB.
Należy bowiem zauważyć, że tut. organ nie jest właściwy do weryfikacji poprawności dokonanej klasyfikacji budynków według PKOB, gdyż zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam dokonuje takiego zaklasyfikowania według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych zainteresowany podmiot może zwrócić się o udzielenie informacji w tym zakresie do Urzędu Statystycznego w Łodzi.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku, a zatem traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Tym samym należy zauważyć, iż załączone do przedmiotowego wniosku kserokopie dokumentów obrazujących przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe nie mogą być przedmiotem oceny przez tut. organ przy wydawaniu indywidualnej interpretacji.
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny tych materiałów; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.
54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.