INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 września 2009r.
(data wpływu 2 października 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 października 2009r. wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT. Jego numer NIP to X. W roku 2002r. na podstawie decyzji nr UA.
Wnioskodawca z żoną, ze środków prywatnych, wybudował lokal mieszkalno – usługowy. Lokal ten był budowany ze wspólnych środków (majątku) prywatnego, systemem gospodarczym. Wnioskodawca wraz z żoną nie odliczył podatku VAT, ponieważ nie był płatnikiem VAT. Lokal przez jakiś czas nie był zamieszkany. Był gotowy, ale pusty. Od 2003r. część usługową Wnioskodawca wraz żoną wynajął. Za najem wystawiał faktury VAT (50% udziału). Żona Wnioskodawcy zarejestrowała się do podatku VAT i od swoich udziałów (50%) również płaciła VAT. Lokale były wynajmowane na cele użytkowe. W październiku 2009r. Wnioskodawca wraz żoną chce sprzedać nieruchomość. Lokal nie był zamieszkiwany.
Wnioskodawca nie korzystał z części mieszkaniowej. W czasie wynajmowania nie były przeprowadzane żadne kapitalne remonty, budynek nie był odnawiany. Wnioskodawca wraz żoną nie odliczał podatku VAT. Podatek VAT został odliczony jedynie z opłat za gaz, refakturowanych później na użytkowników. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości w październiku 2009r. od ceny sprzedaży Wnioskodawca będzie musiał odprowadzić podatek VAT?
Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca uważa, iż od sprzedaży ww. nieruchomości nie powinien płacić podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 10 a, tzn. nie przysługiwało Wnioskodawcy (wraz z żoną) odliczenie podatku VAT, ponieważ jako małżeństwo nie byli płatnikami podatku VAT, nie ponosił (wraz z żoną) żadnych wydatków związanych z remontem, od których przysługiwałoby im prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z faktur remontowych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż dla celów niniejszej interpretacji przyjęto, iż Wnioskodawca wybudował budynek i budynek ten jest przedmiotem dostawy. Wnioskodawca w opisie sprawy posługuje się bowiem zamiennie różnymi określeniami lokal, budynek, nieruchomość. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem.
W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 - 12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i ust. 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże w rozpatrywanym przypadku należałoby rozważyć kwestię możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego wynikającego z powiązania art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a i art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 14 ww. ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a cyt. ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budynków lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, wówczas należy poddać badaniu zaistnienie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a.
W świetle przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz powołanych wyżej regulacji, stwierdzić należy, że sprzedaż przez Wnioskodawcę budynku w części dotyczącej usługowej tj. tej, która była przedmiotem najmu od 2003r., korzystać będzie ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, bowiem pierwsze zasiedlenie ww. części budynku miało miejsce w 2003r. Wnioskodawca w trakcie wynajmowania nie poniósł nakładów na ulepszenie tego budynku. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, iż sprzedaż budynku korzysta ze zwolnienia należało uznać za prawidłowe.
Zwolnienie to wynika z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a nie z art. 43 ust. 10a, jak wskazał Wnioskodawca. Natomiast w przypadku dostawy pozostałej części budynku tj. części mieszkalnej zastosowanie znajdzie wyżej wskazany przepis art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, a nie art. 43 ust. 10a, jak wskazał Wnioskodawca. Dostawa przedmiotowego budynku w części mieszkalnej, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a, gdyż w stosunku do tego budynku nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a ponadto Wnioskodawca nie poniósł żadnych wydatków na ulepszenie sprzedawanego budynku.
W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe, lecz prawidłowość stanowiska wynika z innej podstawy prawnej niż wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku. Ponadto należy zauważyć, iż zmiana któregokolwiek elementu stanu faktycznego powoduje utratę ważności interpretacji. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Należy także nadmienić, iż niniejsza interpretacja nie dotyczy żony Wnioskodawcy, ponieważ nie była ona osoba składającą wniosek.
Zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Należy zatem stwierdzić, iż wydana interpretacja indywidualna została wydana w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę i stanowi rozstrzygnięcie wyłącznie dla Wnioskodawcy. Natomiast, jeżeli żona Wnioskodawcy zainteresowana jest otrzymaniem interpretacji indywidualnej może złożyć odrębny wniosek i przedstawić odpowiedni dla niej stan faktyczny, zapytanie i własne stanowisko w sprawie.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.