INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 3 sierpnia 2012 r. (data wpływu 9 sierpnia 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 30 października 2012 r. (data wpływu 2 listopada 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie stawki podatku dla usługi polegającej na korzystaniu przez klienta z urządzeń siłowni, bilardu i rzutek - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 9 sierpnia 2012 r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie stawki podatku dla usługi polegającej na korzystaniu przez klienta z urządzeń siłowni, bilardu i rzutek. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe): Spółka prowadzi działalność między innymi w zakresie usług związanych z rekreację ruchową i poprawą kondycji fizycznej. W zakres tych usług wchodzą: fitness, siłownia, kręgielnia, bilard i rzutki.
Zajęcia fitness odbywają się z udziałem trenera, dlatego też Wnioskodawca stosuje stawkę VAT - 23%. Przy zajęciach na siłowni można wykupić pojedyncze wejście lub w formie karnetu, ale klient sam wykonuje ćwiczenia. Jest możliwość skorzystania z pomocy trenera, ale jest to inny rodzaj usługi opodatkowany stawką VAT 23%. Przy usługach kręgielni - klient wykupuje pojedyncze gry lub czas gry (godziny) - otrzymuje wówczas razem z kartą obuwie do gry i przechodzi na tor. Tam rozpoczyna grę prowadzony przez monitor nad torem (monitor przekazuje informacje ile punktów zdobyła osoba, kto ma rzucać). Czas gry rozpoczyna się od momentu jej wykupienia i kończy na sygnał z monitora.
Po zakończeniu grający zwracają obuwie. Na torze gra jednocześnie od 1 do 6 osób. W każdym przypadku spółka sprzedaje karty lub karnety wejścia i klient sam korzysta ze sprzętu bez osób trzecich. Analogicznie sprzedaje się karty lub karnety przy korzystaniu z bilardu i rzutek bez udziału osób trzecich. Według spółki sprzedaż kart należy sklasyfikować według PKWiU 93.11.10.0 działalność związana z działalnością obiektów sportowych co jest zgodne z zarejestrowana działalnością w KRS .
Tym samym według spółki - karty wstępu względnie karnety na korzystanie z urządzeń siłowni. kręgielni, bilardu względnie rzutek winny być opodatkowane stawką 8%, jest to bowiem korzystanie z urządzeń bez pomocy osób trzecich. Takie samo stanowisko zajął między innymi Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 16 kwietnia 2012 roku, sygn. ILPP1/443-31/12-5/AW oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 18 października 2012 roku ILPP2/443-1089/11-3/AK. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 13 czerwca 2011 roku sygn. ITPP1/443-402/11/IK.
W uzupełnienia do wniosku Wnioskodawca wskazał, że Spółka w ramach zarejestrowanej działalności prowadzi między innymi: Usługi związane z działalnością obiektów służących poprawie kondycji fizycznej PKWiU 93.13.Z, do których zalicza usługi fitness i siłownię, Usługi związane z pozostałą działalnością rekreacyjną PKWiU 93.29.Z , do których zalicza się usługi bilardu i rzutki (lotki), Usługi związane z działalnością obiektów sportowych PKWiU 93.11.Z, do których zalicza się usługę gry na torach do gry w kręgle. W przypadku usług fitness i siłowni sprzedawane są karty wstępu pojedyncze lub karnety, oddzielnie dla każdej z usług - osobno siłownia, osobno fitness.
Zajęcia fitness prowadzone są z udziałem trenera, natomiast siłownia jest bezobsługowa i ogólnodostępna, czyli Klient ma możliwość w wyznaczonym czasie przebywania na sali siłowni i korzystania z rożnych urządzeń bez udziału osób trzecich. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług w poz. 186 - do usług siłowni ogólnodostępnej, bezobsługowej winien mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 w związku z art. l46a ustawy - niezależnie od PKWiU - usługi rekreacyjne wyłącznie w zakresie wstępu - winny być opodatkowane stawką 8%.
Uzasadnienie: Zgodnie z brzmieniem załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług w poz. 186, Ustawodawca wskazał wszelkie usługi rekreacyjne wyłącznie w zakresie wstępu. Według definicji Słownik Języka Polskiego PWN - „rekreacja" to różnorodne formy aktywności podejmowane poza obowiązkami codziennego życia dla odpoczynku, rozrywki i rozwoju własnych zainteresowań. ,,Aktywny" (definicja ww. słownika) oznacza m.in. przejawiający inicjatywę, biorący żywy udział w czymś. Aktywność może być zarówno fizyczna jak i kulturalna. Tak więc można stwierdzić, że pojęcie rekreacja bez aktywności nie występuje, a zatem zakres wstępu na usługi rekreacyjne musi zawierać aktywność.
Inaczej jest w przypadku rozrywki, której możemy być uczestnikiem biernym - widzem, słuchaczem. W związku z powyższym usługa siłowni ogólnodostępnej i bezobsługowej winna być opodatkowana stawką VAT 8%. Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że nie prowadzi wypożyczania rękawiczek do ćwiczeń, ręczników itp. (co wykraczałoby poza pojecie wstępu) - prowadzimy sprzedaż tych towarów w stawce VAT - 23%. W przypadku usług bilardu, sprzedawane są karty wstępu na pojedyncze stanowisko bilardu w określonym czasie. Klient przechodzi na stanowisku bilardu i w sposób bezobsługowy korzysta z niego.
W przypadku usługi rzutki, Klient wchodząc na stanowisko rzutek (lotek) płaci monetami w automacie rzutek i całkowicie bezobsługowo (bez udziału osób trzecich) korzysta z tej usługi. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług w poz. 186 -do usług bilardu i rzutek ogólnodostępnych, bezobsługowych winien mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 w związku z art. l46a ustawy - niezależnie od PKWiU - usługi rekreacyjne wyłącznie w zakresie wstępu - winny być opodatkowane stawką 8%. Uzasadnienie: Zgodne z uzasadnieniem punktu poprzedniego w części dotyczącej definicji „usługi rekreacyjne w zakresie wstępu".
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania: Czy karty wstępu względnie karnety na korzystanie z urządzeń siłowni bez udziału osób trzecich - mogą być opodatkowane 8% stawką VAT? Czy karty wstępu względnie karnety na korzystanie z urządzeń bilardu i rzutek bez udziału osób trzecich - mogą być opodatkowane 8% stawką VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust.1 ustawy, przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
Stosownie do art. 41 ustawy i na mocy art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z uwzględnieniem art. 146f podstawowa stawka podatku wynosi 23%, niemniej ustawodawca przewidział dla niektórych działalności obniżoną stawkę 8%. Obniżona stawka 8% ustanowiona została dla działalności wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy. W pozycji 179 wymienionego wyżej załącznika ujęto pod symbolem PKWIU 93.11.10.0. usługi związane z działalnością obiektów sportowych, natomiast w poz. 186 ujęto pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu bez względu na symbol PKWiU.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że od 01 stycznia 2011 roku stawką VAT 8% zostały między innymi objęte usługi związane z rekreacją wyłącznie w zakresie wstępu czyli dostępu do określonego obiektu lub sprzętu. Zatem przy świadczeniu usług sprzedaży kart wstępu lub karnetów na siłownię, bilard, kręgielnię lub innych urządzeń znajdujących się w spółce winien mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 i poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy do podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…) Jak stanowi art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.
Klasyfikacją, do której odwołują się przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, wprowadzona w życie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.
U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.), która zastąpiła obowiązującą dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2010 r. Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług, wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. Stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.
I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Na mocy art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. W przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia należy je opodatkować według 23% stawki podatku.
W poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy figurują „Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu” – bez względu na symbol PKWiU. Natomiast w poz. 179 załącznika nr 3 do ustawy figurują „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” – symbol PKWiU 93.11.10.0. Z poz. 186 załącznika nr 3 wynika, iż stawką podatku obniżoną do wysokości 8% objęte zostały pozostałe usługi związane z rekreacją, jednakże wyłącznie w zakresie wstępu, a z poz. 179 ww. załącznika – usługi związane z działalnością obiektów sportowych.
Zatem z powyższego wynika, że dla usługi związanej z działalności obiektów sportowych przepisy ustawy powołują symbole statystyczne natomiast dla usług wyłącznie z zakresu wstępu przepisy ustawy nie odnoszą się do nich. W przedmiotowej sprawie poz. 179 załącznika nr 3 do ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania, bowiem Wnioskodawca uzupełniając wniosek nie wskazał symbolu PKWiU 93.11.10.0, jako symbolu właściwego, pod którym sklasyfikowane zostały usługi polegające na korzystaniu z urządzeń siłowni oraz z urządzeń bilardu i rzutek. Wnioskodawca wskazał natomiast, że usługi te korzystają ze stawki 8% niezależnie od symbolu PKWiU, w oparciu o poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. Nr 77/1) obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.
Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, ustęp 1 ma zastosowanie w szczególności do: prawa wstępu na spektakle, przedstawienia teatralne, występy cyrkowe, targi, do parków rozrywki, na koncerty, wystawy, jak również inne podobne wydarzenia kulturalne; prawa wstępu na wydarzenia sportowe, takie jak mecze lub zawody; prawa wstępu na wydarzenia edukacyjne i naukowe, takie jak konferencje i seminaria. Ustęp 1 nie obejmuje korzystania z obiektów, takich jak sale gimnastyczne i inne, w zamian za opłatę (art. 32 ust. 3 ww. rozporządzenia wykonawczego).
Zatem z ww. przepisów rozporządzenia Rady wynika, że świadczenie usług wstępu, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę obejmuje prawo wstępu na spektakle, występy cyrkowe, koncerty, wystawy, mecze, zawody, konferencje, seminaria. Ponadto należy zauważyć, iż w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług nie definiuje się pojęcia „wstępu”. W konsekwencji należy sięgnąć do wykładni językowej, aby poznać jego znaczenie. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl) pod pojęciem tym należy rozumieć „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”.
Zgodnie z definicją słownikową „wstęp” należy rozumieć jako możliwość wejścia „gdzieś” co nie jest równoznaczne z możliwością korzystania z dostępnych tam możliwości. Opłata (bilet, karnet) za wstęp jest opłatą wnoszoną przez np. kibica co do zasady za uczestniczenie w imprezie poprzez np. oglądanie (bierne uczestnictwo). Zatem bilet wstępu, np. do siłowni, sauny czy solarium daje możliwość nie tylko wejścia do obiektu, ale przede wszystkim możliwość czynnego korzystania z dostępnych pomieszczeń.
Z przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność między innymi w zakresie usług związanych z rekreację ruchową i poprawą kondycji fizycznej. Przy zajęciach na siłowni można wykupić pojedyncze wejście lub w formie karnetu, ale klient sam wykonuje ćwiczenia. Siłownia jest bezobsługowa i ogólnodostępna, czyli Klient ma możliwość w wyznaczonym czasie przebywania na sali siłowni i korzystania z różnych urządzeń bez udziału osób trzecich. W przypadku usług bilardu, sprzedawane są karty wstępu na pojedyncze stanowisko bilardu w określonym czasie. Klient przechodzi na stanowisku bilardu i w sposób bezobsługowy korzysta z niego.
W przypadku usługi rzutki, Klient wchodząc na stanowisko rzutek (lotek) płaci monetami w automacie rzutek i całkowicie bezobsługowo (bez udziału osób trzecich) korzysta z tej usługi. Odnosząc opisany we wniosku stan faktyczny do przytoczonych przepisów prawa stwierdzić należy, że opłata pojedyncza, opłata za karty wstępu względnie karnety na podstawie, których klient ma prawo do korzystania z urządzeń siłowni bez pomocy trenera czy też z bilardu bądź rzutek bez udziału osób trzecich nie jest tożsama z „opłatą w zakresie wstępu”. Poniesienie opłaty za skorzystanie z urządzeń siłowni, rzutek czy bilardu nie spowoduje, iż usługobiorca nabędzie jakiekolwiek „prawo wstępu”.
W zamian za wskazaną opłatę klient będzie miał prawo do skorzystania z jakiegoś urządzenia. Zatem opłata określona jako wstęp do siłowni czy umożliwiająca korzystanie z lotek lub bilardu nie uprawnia korzystającego do wstępu jedynie w sensie gdzieś, jak to ma miejsce m.in. w przypadku kupienia biletu do kina, lecz obejmuje również czynne korzystanie z urządzeń siłowni, urządzenia do gry w lotki czy bilardu. Na tak ścisłą wykładnię pojęcia „wstępu” wskazuje użycie, w poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy, słowa „wyłącznie”, którego znaczenie odnosi się do tych obiektów i stanów rzeczy, które są w nim wymienione (w przedmiotowej sprawie do „wstępu”).
Opłata za wstęp będzie upoważniała klienta do czynnego korzystania z siłowni, rzutek czy bilardu, nie może być uznana za opłatę za wstęp lecz przede wszystkim za możliwość czynnego korzystania np. z urządzeń siłowni. Bez wpływu na zastosowanie stawki 8% pozostaje wskazany przez Wnioskodawcę czynnik ludzki np. w osobie instruktora. W związku z powyższym, sprzedawane przez Wnioskodawcę karty wstępu na siłownię, czy karty uprawniające do gry w lotki czy też bilard, nie uprawniają korzystającego do wstępu jedynie w sensie wejścia gdzieś, jak to ma miejsce w przypadku np. kupienia biletu do kina, lecz obejmuje możliwość szerszego korzystania z dostępnych urządzeń.
W konsekwencji nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 41 ust. 2 w powiązaniu z art. 146a pkt 2 w związku z poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, uprawniający do zastosowania stawki 8%. Zatem usługa, za którą pobierana jest opłata za korzystanie z siłowni, bilardu lub rzutek opodatkowana jest stawką VAT w wysokości 23%. Stanowisko organu potwierdza orzeczenie WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 1543/11, w którym Sąd po rozpoznaniu sprawy dotyczącej zbieżnego zagadnienia prawnego, uznał pogląd zaprezentowany przez organ podatkowy za słuszny.
WSA, zaznaczył, iż pojęcia usług w zakresie wstępu, w kontekście rozpatrywanej normy prawnej wynikającej z treści poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o VAT nie można utożsamiać z pojęciem „biletu wstępu” uprawniającego do uczestniczenia w zajęciach sportowo-rekreacyjnych, które prowadzone są na zasadzie czynnego uczestnictwa w nich. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Odnosząc się do jednej ze wskazanych we wniosku interpretacji indywidualnych (ILPP2/443-1089/11-3/AK), przywołanej dla potwierdzenia własnego stanowiska, tut. Organ wyjaśnia, że w identycznym stanie prawnym i identycznym stanie faktycznym rozstrzygnięcia powinny być tożsame.
Cel ten osiągany jest poprzez zastosowanie właściwych przepisów Ordynacji podatkowej. Interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 tej ustawy, zgodnie z którym „Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość (…)”. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydawane przez upoważnione do tego organy każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Minister Finansów może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
Natomiast co do pozostałych dwóch stwierdzić należy, że interpretacja znak: ILPP1/443-31/12-5/AW została wydana w odmiennym stanie faktycznym, natomiast interpretacja znak: ITPP1/443-402/11/IK potwierdza stanowisko organu przedstawione w niniejszej interpretacji. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie stawki podatku VAT dla usługi polegającej na udostępnianiu klientom urządzeń kręgielni, została zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta, 2a 43-300 Bielsko-Biała.