INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 października 2010r. (data wpływu 20 października 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 stycznia 2011r.
(data wpływu 14 stycznia 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT odnośnie budowy a następnie ustanowienia odrębnej własności lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, tj. garaży – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 października 2010r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT odnośnie budowy, a następnie ustanowienia odrębnej własności lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, tj. garaży.
Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 3 stycznia 2011r. (data wpływu 14 stycznia 2011r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 29 grudnia 2010r. znak: IBPP2/443-870/10/BW. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: Wnioskodawca (Spółdzielnia Mieszkaniowa) rozpoczął budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego - czterokondygnacyjnego, obejmującego 57 lokali mieszkalnych wraz z pomieszczeniami przynależnymi - piwnice, 10 lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne - garaży oraz 13 lokali użytkowych dla osób będących członkami spółdzielni.
Lokale mieszkalne, piwnice, garaże, lokale użytkowe oraz części wspólne budynku służące do użytku właścicielom (klatki schodowe, pomieszczenia wspólnego użytkowania, pomieszczenia techniczne wraz z urządzeniami i wyposażeniem służącym do funkcjonowania obiektu), są realizowane w postaci jednego zamkniętego budynku posadowionego na wspólnych fundamentach, ścianach zewnętrznych oraz przykrytego jednym pokryciem dachowym. Po zakończeniu budowy na rzecz członków spółdzielni zostanie ustanowiona odrębna własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależną do tego lokalu piwnicą oraz odrębna własność lokalu przynależnego o innym przeznaczeniu niż mieszkalny - garażu.
Akty notarialne ustanawiające odrębną własność lokali zostaną zawarte osobno na lokal mieszkalny, osobno na garaż. Na poczet realizacji inwestycji Wnioskodawca pobiera zaliczki, doliczając do zaliczki na lokal mieszkalny podatek VAT ze stawką 7%, a do zaliczki na garaż 22%. Natomiast w piśmie z dnia 3 stycznia 2011r. Wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z zawartą umową pomiędzy nim a osobą fizyczną przyjętą na poczet członków Spółdzielni w poszczególnych paragrafach umowy m.in. określono: W paragrafie 1 punkt 2 2. Spółdzielnia realizuje na nieruchomości opisanej w ust. 1 inwestycję budowlaną-budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami wbudowanymi /…/.
W paragrafie 2 1. Przedmiotem umowy jest zobowiązanie Spółdzielni do wybudowania garażu o określonym numerze w budynku /…./ oraz ustanowienia na rzecz Członka odrębnej własności garażu. W paragrafie 6 1. Członek zobowiązuje się do całkowitego sfinansowania kosztów budowy garażu oraz do dokonywania wpłat rat zaliczkowych na poczet kosztów budowy na konto Spółdzielni w kwotach i terminach określonych w umowie. Mając na uwadze powyższe zapisy umowy, zaliczki pobierane na poczet budowy garaży są nierozerwalnie związane z późniejszym ustanowieniem na rzecz osób je wnoszących, odrębnej własności tych samych garaży.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wystawiając faktury VAT na otrzymane zaliczki na poczet budowy lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne tj. garaże, gdzie po zakończeniu ich budowy zostanie ustanowiona odrębna własność na rzecz członków finansujących budowę, zastosowanie przez Spółdzielnię stawki podstawowej VAT w wysokości 22% jest prawidłowe, czy też powinna być zastosowana stawka preferencyjna w wysokości 7%? W piśmie z dnia 3 stycznia 2011r.
Wnioskodawca dodał, że intencją pytania określonego w poz. 55 formularza ORD-IN, była kwestia wyjaśnienia wysokości stawki podatku VAT jaką Wnioskodawca winien zastosować dla wybudowania garażu wbudowanego w budynku mieszkalnym. Stanowisko Wnioskodawcy: Wnioskodawca, w ramach przepisów o spółdzielniach mieszkaniowych oraz postanowień statutowych, realizuje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażami (nie stanowiącymi odrębnego obiektu), sklasyfikowanego według KOB w grupowaniu 11. Według Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynek mieszkalny sklasyfikowany w statystycznym grupowaniu KOB 11 to budynek w przeważającej mierze przeznaczony na cele mieszkaniowe.
Częścią takiego budynku mogą być więc zarówno lokale mieszkalne (muszą stanowić jego przeważające przeznaczenie), jak i też inne lokale. Zdaniem Wnioskodawcy budowany budynek, w pełni spełnia te kryteria. Powierzchnia całkowita budynku wynosi 3.694,23 m2, w podziale na: powierzchnia mieszkalna - 2.829,42 m2, powierzchnia garaży - 191,16 m2 i powierzchnia lokali użytkowych 673, 67 m2. Udział procentowy powierzchni mieszkalnej w całości wynosi więc - 76,58%, co niewątpliwie świadczy o mieszkaniowym charakterze budowanego budynku.
Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT) oraz załącznika nr 3 do ustawy o VAT, dostawa, budowa, remont lub przebudowa budynków mieszkalnych i ich części, z wyjątkiem lokali użytkowych, podlega opodatkowaniu preferencyjną 7% stawką podatku VAT. Orzecznictwo w tym zakresie, np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 marca 2010r., nr ITPP/ 443-135/09-S/PS, uznaje za zasadne stosowanie stawki podatku VAT w wysokości 7% dla całości robót dotyczących budowy budynku mieszkalnego.
W związku z powyższym wyodrębniony według podanych zasad lokal mieszkalny wraz ze wszystkimi jego częściami składowymi (pomieszczeniami pomocniczymi, przynależnymi - w tym garażem) jest częścią obiektu budownictwa mieszkalnego. Dlatego właściwą stawką dla tej sprzedaży jest 7%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Wstępnie Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach zauważa, iż w ww. piśmie z dnia 3 stycznia 2010r.
Wnioskodawca uzupełnił opis stanu faktycznego oraz rozszerzył treść pytania w porównaniu do treści zawartej we wniosku o interpretację indywidualną z dnia 11 października 2010r. Ponieważ ww. pismo Wnioskodawcy z dnia 3 stycznia 2010r. było konsekwencją wezwania tut. organu z dnia 29 grudnia 2010r. znak: IBPP2/443-870/10/BW do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, przyjęto, że pytanie przedstawione w tym piśmie jest ostateczne i w tej wersji zostało one przywołane powyżej. Ponadto należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 11 października 2010r.
(uzupełnionym pismem z dnia 3 stycznia 2011r.) Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Natomiast pod pojęciem towarów rozumieć należy, stosownie do art. 2 pkt 6 tej ustawy, rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
Art. 41 ust. 1 ustawy o VAT określa, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. Zgodnie z art. 41 ust. 12 tej ustawy, stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
W myśl tego zastrzeżenia, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Stosownie do art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.
Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, w myśl art. 2 pkt 12 ustawy, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Ponadto, zgodnie z § 37, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2010r., rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 224, poz. 1799), w okresie do dnia 31 grudnia 2010r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 -w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.
Natomiast w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie formułują definicji lokalu użytkowego ani lokalu mieszkalnego. Definicję lokalu mieszkalnego zawiera art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).
Zgodnie z ww. przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Natomiast w myśl ust. 4 ww. przepisu, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej w ustawie „pomieszczeniami przynależnymi”.
Definiując pojęcie „samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi: pojęciem pomieszczenia pomocniczego, czyli takiego pomieszczenia, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w danym wypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych pomieszczeń z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, który polega na wykorzystywaniu całej tej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych potrzeb ludzi; oraz pojęciem pomieszczenia przynależnego, które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego.
W tym kontekście ustawodawca wymienił przykładowo: „piwnicę, strych, komórkę, garaż”. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż definicję pojęcia „lokal użytkowy” zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.
Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z § 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze - pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).
Odrębną kategorię stanowi - wg cyt. rozporządzenia - pomieszczenie pomocnicze zdefiniowane jako pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (§ 3 pkt 11). Treść powyższych przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi a pomieszczeniami przynależnymi.
Pomieszczenie pomocnicze służy bezpośredniemu zaspakajaniu mieszkaniowych potrzeb ludzi, podczas gdy pomieszczenie przynależne, które stanowi część składową lokalu mieszkalnego, jest przeznaczone do realizacji potrzeb innych niż mieszkaniowe osób korzystających z samodzielnego lokalu mieszkalnego. Na podstawie powyższych uregulowań można stwierdzić, że garaż ograniczony ścianami i stropem nie mieści się w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy.
Przedstawiona analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż 7% stawka podatku od towarów i usług mogła mieć zastosowanie, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010r., wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (dostawy) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, służących zaspokajaniu właśnie „mieszkaniowych” potrzeb społeczeństwa. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma zastosowania do dostawy lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych.
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca (Spółdzielnia Mieszkaniowa) rozpoczął budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego - czterokondygnacyjnego, obejmującego 57 lokali mieszkalnych wraz z pomieszczeniami przynależnymi - piwnice, 10 lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne - garaży oraz 13 lokali użytkowych dla osób będących członkami spółdzielni.
Lokale mieszkalne, piwnice, garaże, lokale użytkowe oraz części wspólne budynku służące do użytku właścicielom (klatki schodowe, pomieszczenia wspólnego użytkowania, pomieszczenia techniczne wraz z urządzeniami i wyposażeniem służącym do funkcjonowania obiektu), są realizowane w postaci jednego zamkniętego budynku posadowionego na wspólnych fundamentach, ścianach zewnętrznych oraz przykrytego jednym pokryciem dachowym. Po zakończeniu budowy na rzecz członków spółdzielni zostanie ustanowiona odrębna własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależną do tego lokalu piwnicą oraz odrębna własność lokalu przynależnego o innym przeznaczeniu niż mieszkalny - garażu.
Akty notarialne ustanawiające odrębną własność lokali zostaną zawarte osobno na lokal mieszkalny, osobno na garaż. Na poczet realizacji inwestycji Wnioskodawca pobiera zaliczki, doliczając do zaliczki na lokal mieszkalny podatek VAT ze stawką 7%, a do zaliczki na garaż 22%. Wnioskodawca wskazał, że zaliczki pobierane na poczet budowy garaży są nierozerwalnie związane z późniejszym ustanowieniem na rzecz osób je wnoszących, odrębnej własności tych samych garaży.
W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca ma wątpliwość, czy wystawiając faktury VAT na otrzymane zaliczki na poczet budowy lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne tj. garaże, gdzie po zakończeniu ich budowy zostanie ustanowiona odrębna własność na rzecz członków finansujących budowę, prawidłowe jest zastosowanie przez niego stawki podstawowej VAT w wysokości 22% czy też powinna być zastosowana stawka 7%.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz treść powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, iż dostawa lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalny, w szczególności garażu nie może korzystać z preferencyjnej stawki podatku lecz czynność ta winna zostać opodatkowana stawką podatku VAT 22%. W konsekwencji powyższego stanowisko Wnioskodawcy jakoby dla przedmiotowej sprzedaży właściwą stawką jest 7% należało uznać za nieprawidłowe. Tut. organ pragnie tutaj wyjaśnić, iż interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika.
Bez znaczenia dla sprawy jest więc powoływanie się we wniosku na interpretacji innych organów podatkowych. Dodatkowo należy tutaj zauważyć, iż powołana przez Wnioskodawcę we wniosku interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 marca 2010r. dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego od tego jaki ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym (tj. dotyczy stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010r.). Nadmienia się, że niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek elementu stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.