INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 10 listopada 2009r. (data wpływu 17 listopada 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 grudnia 2009r. (data wpływu 31 grudnia 2009r.) oraz pismem z dnia 11 lutego 2010r.
(data wpływ 11 lutego 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie pojazdu czterokołowego tzw. quada oraz prawa do odliczania podatku VAT od zakupu paliwa do quada, wykorzystywanego wyłącznie do działalności opodatkowanej podatnika – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 17 listopada 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie pojazdu czterokołowego tzw. quada oraz prawa do odliczania podatku VAT od zakupu paliwa do quada, wykorzystywanego wyłącznie do działalności opodatkowanej podatnika. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 29 grudnia 2009r. (data wpływu 31 grudnia 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 28 grudnia 2009r. znak: IBPP2/443-932/09/JJ, oraz pismem z dnia 11 lutego 2010r. (data wpływu 11 lutego 2010r.).
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Podatnik zamierza kupić pojazd samochodowy inny tzw. quad. Pojazd ten będzie wykorzystywany wyłącznie do czynności związanych z działalnością gospodarczą Podatnika. Podatnik dokupi odpowiednie wyposażenie do pojazdu, tak aby w zimie mógł być wykorzystywany do odśnieżania terenu, na którym prowadzona jest działalność opodatkowana Podatnika. Quad będzie musiał być uzbrojony w odpowiednie części, np. pług do śniegu, płytę montażową, wyciągarkę, itd. Konstrukcja quada będzie umożliwiała Podatnikowi poruszanie się quadem z prędkością powyżej 25 km/h.
W uzupełnieniu do wniosku Podatnik wskazał, iż w sezonie letnim pojazd ten służył będzie dla celów transportu towarów do miejsc trudno dostępnych innymi środkami transportu. Quad zalicza się do kategorii homologacji tzw. innych pojazdów samochodowych i taką też będzie posiadał – L7e, oprócz homologacji będzie miał kartę pojazdu. Zarejestrowanym pojazdem z homologacją Podatnik będzie poruszać się po drogach publicznych. Ponadto w piśmie z dnia 11 lutego 2010r. Wnioskodawca wskazał, iż rodzaj i przeznaczenie tego pojazdu zgodnie z homologacją jest – samochodowy inny, oraz dopuszczalna ładowność samego pojazdu bez przyczepy to w granicach od 180-210 kg w zależności od typu pojazdu.
W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Podatnik będzie miał prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie pojazdu czterokołowego tzw. quada? Czy Podatnik będzie miał prawo do odliczania podatku VAT od zakupu paliwa do quada, wykorzystywanego do działalności opodatkowanej Podatnika? Zdaniem Wnioskodawcy, ma on pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu quada oraz od zakupu paliwa do napędu powyższego pojazdu.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jednocześnie powyższe prawo do odliczenia podatku od zakupu jest ograniczone względem samochodów osobowych i innych pojazdów silnikowych na mocy art. 86 ust. 3 ustawy.
Przepisu tego jednak nie stosuje się do nabycia pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy. Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (zwanej dalej „prawem o ruchu drogowym”) pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością 25 km/h, z wyjątkiem ciągnika rolniczego. W związku z tym, w ocenie Podatnika quad jest pojazdem samochodowym.
Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 36 pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania funkcji, która powoduje konieczność dostosowywania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. W związku z powyższym, Podatnik uważa, że w wypadku, gdy zakupi i zamontuje wyposażenie do quada w celu odśnieżania terenu, to wówczas quad ten będzie mógł być uznany za pojazd specjalny w rozumieniu prawa o ruchu drogowym.
W konsekwencji, Podatnik będzie mógł obniżyć podatek należny o podatek naliczony od zakupu quada, jako pojazdu specjalnego, wykorzystywanego do odśnieżania dróg na podstawie zał. nr 9 do ustawy w zw. z art. 86 ust. 4 pkt 5 ustawy. Ponadto podatnik uważa, że będzie mógł odliczyć VAT naliczony przy zakupie paliwa do quada, który służy mu do wykonywania działalności opodatkowanej. Ograniczenie w odliczeniu paliwa do quada, wymienione w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, nie ma bowiem zastosowania do pojazdów specjalnych.
Zdaniem podatnika będzie mógł odliczać podatek naliczony przy nabyciu paliwa do quada niezależnie od tego, czy paliwo to będzie w zimie (kiedy quad będzie służył do odśnieżania), czy też w lecie (kiedy quad będzie wykorzystywany do innej działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z powyższego przepisu wynika, że podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.
Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur VAT, zakupy dokumentowane tymi fakturami muszą być związane w sposób bezpośredni i bezsporny z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi.
Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 3 ww. ustawy w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.
W myśl art. 86 ust. 4 ww. ustawy, art. 86 ust. 3 nie dotyczy: pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej dla przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielone elementy pojazdu; pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy; pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a. odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b. oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.
Jak wynika z art. 86 ust. 5 ustawy o VAT spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.
Ponadto zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT. Na gruncie poprzednio obowiązującej (do dnia 30 kwietnia 2004r.) ustawy dotyczącej podatku od towarów i usług, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.
U Nr 11, poz. 50 ze zm.), przepis ograniczający prawo do odliczenia, w związku z nabyciem samochodów zawarty był w art. 25 ust. 1 pkt 2, który brzmiał: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”.
Z kolei art. 25 ust. 1 pkt 3a tej ustawy, ograniczający prawo do odliczenia w związku z nabywaniem paliwa do samochodów, brzmiał następująco: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg”. Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007r. jest Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), a wcześniej VI Dyrektywa Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (odpowiednio art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością.
Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej Dyrektywy. Na gruncie prawa Unii Europejskiej istnieje zatem możliwość stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej.
Tym samym omawiany przepis art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy formułuje zasadę „standstill” (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy. Z uwagi na cel przepisu art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy.
Klauzula „standstill” ma bowiem na celu uniemożliwienie nowym państwom członkowskim dokonanie zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy. W tym kontekście, uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy.
Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku. W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.
Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, ze przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa. W art. 86 ust. 3 i ust. 7 oraz w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT pojawiło się bowiem pojęcie pojazd samochodowy, którym może być m.in. samochód osobowy, samochód ciężarowy jak i motocykl. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojazdu samochodowego. W tym zakresie należy więc posiłkować się przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.
Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 33 tej ustawy „pojazd samochodowy” to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Ustawa o podatku od towarów i usług, wskazując w powołanym wyżej przepisie art. 86 ust. 4 pkt 5, pojęcie pojazdu specjalnego, nie definiuje go odsyłając wprost do przepisów Prawa o ruchu drogowym.
Według definicji zawartej w art. 2 pkt 36 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym, „pojazd specjalny” to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczona do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby lub rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.
Trzeba w tym miejscu wskazać, iż jak wynika to z, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 roku w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j.
Dz. U. z 2007r., Nr 137, poz. 968 ze zm.) - załącznik Nr 4 Klasyfikacja pojazdów, Tabela nr 1 - Rodzaje i podrodzaje pojazdów – samochód specjalny, jako podrodzaj pojazdu, może posiadać kategorię homologacyjną: M1, M2, M3, N1, N2, N3. Natomiast pojazdy o kategorii homologacyjnej: L7e (czterokołowiec) oraz L6e (czterokołowiec lekki) zostały zaliczone do odrębnego podrodzaju pojazdów o nazwie – pojazd samochodowy inny.
Gwoli ścisłości należy zauważyć, iż przez pojazd, w rozumieniu tego rozporządzenia, w myśl § 1 pkt 5 tego aktu prawnego, należy rozumieć pojazdy, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (a więc: pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, pojazd wolnobieżny wchodzący w skład kolejki turystycznej, motorower lub przyczepa). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zamierza kupić pojazd samochodowy inny tzw. quad. Pojazd ten będzie wykorzystywany wyłącznie do czynności związanych z działalnością gospodarczą Podatnika.
Podatnik dokupi odpowiednie wyposażenie do pojazdu, tak aby w zimie mógł być wykorzystywany do odśnieżania terenu, na którym prowadzona jest działalność opodatkowana Wnioskodawcy. Quad będzie musiał być uzbrojony w odpowiednie części, np. pług do śniegu, płytę montażową, wyciągarkę, itd. Konstrukcja quada będzie umożliwiała Podatnikowi poruszanie się quadem z prędkością powyżej 25 km/h. W sezonie letnim pojazd ten służył będzie dla celów transportu towarów do miejsc trudno dostępnych innymi środkami transportu. Quad, według Wnioskodawcy, zalicza się do kategorii homologacji tzw. innych pojazdów samochodowych i taką też będzie posiadał – L7e, oprócz homologacji będzie miał kartę pojazdu.
Zarejestrowanym pojazdem z homologacją Wnioskodawca będzie poruszać się po drogach publicznych. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż rodzaj i przeznaczenie tego pojazdu zgodnie z homologacją jest – samochodowy inny oraz dopuszczalna ładowność samego pojazdu bez przyczepy to w granicach od 180-210 kg w zależności od typu pojazdu.
W świetle przywołanych przepisów należy stwierdzić, iż o ile faktycznie pojazd, o którym mowa we wniosku, jest pojazdem samochodowy zaliczonym do kategorii homologacyjnej L7e, wówczas nie może być on uznany za pojazd specjalny w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, a w konsekwencji wyłączenie przewidziane przepisem art. 86 ust. 4 pkt 5 ustawy o VAT nie ma do niego zastosowania. Stąd też, co do zasady, odliczenie podatku winno w takiej sytuacji nastąpić w trybie ww. art. 86 ust. 3 ustawy o VAT.
Trzeba jednakże uwzględnić okoliczności, do których odwołał się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w ww. orzeczeniu z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07, a które to okoliczności zostały szczegółowo omówione poniżej. Należy bowiem w tym miejscu zauważyć, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów o podatku od towarów i usług w kwestii podatku naliczonego (art. 86 ust. 3) Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu ww. pojazdu samochodowego (quada), nie więcej jednak niż 6.000 zł.
A ponadto, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, nie przysługiwałoby mu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa przeznaczonego do napędu tego pojazdu samochodowego. Tymczasem w świetle przepisów ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązujących do dnia 30 kwietnia 2004r., w odniesieniu do przedstawionej w przedmiotowym wniosku sytuacji, Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego przy nabyciu ww pojazdu, jak też podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do niego, gdyż ograniczenia wynikające z ww. art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy, nie miałyby tu zastosowania.
Tym samym jedynym ograniczeniem byłby warunek aby te nabycia związane były z opodatkowaną działalnością Wnioskodawcy. A zatem przepisy obecnie obowiązującej ustawy o VAT, w odniesieniu do sytuacji opisanej we wniosku, rozszerzyły, w ocenie tut. organu, ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w porównaniu do przepisów ustawy obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004r.
Tak więc mając na uwadze przepisy prawa wspólnotowego i krajowego oraz powołany wyżej wyrok ETS w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07, przy ocenie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowego pojazdu oraz paliwa do jego napędu, Wnioskodawca winien kierować się przepisami podatku od towarów i usług obowiązującymi przed dniem 1 maja 2004r.
Reasumując, tut. organ stwierdza, że o ile faktycznie przedmiotowy pojazd samochodowy będzie wykorzystywany do działalności opodatkowanej, wówczas Wnioskodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy jego nabyciu, jak też podatku naliczonego przy nabyciu paliwa służącego do jego napędu. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, uznające iż ma on prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego przy nabyciu quada oraz paliwa do jego napędu, należało uznać za prawidłowe, podkreślić jednakże należy, że prawidłowość stanowiska wynika z innej podstawy prawnej niż wskazana we wniosku przez Wnioskodawcę.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.