INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 16 listopada 2009r. (data wpływu 18 listopada 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 stycznia 2010r. (data wpływu 21 stycznia 2010r.) oraz pismem z dnia 3 lutego 2010r.
(data wpływu 4 lutego 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, czy Wnioskodawczyni przysługuje prawo korekty podatku należnego o podatek wynikający z faktur, które nie zostały zapłacone - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 listopada 2009r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 21 stycznia 2010r. (data wpływu 21 stycznia 2010r.) oraz pismem z dnia 3 lutego 2010r.
(data wpływu 4 lutego 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania, czy Wnioskodawczyni przysługuje prawo korekty podatku należnego o podatek wynikający z faktur, które nie zostały zapłacone. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni w roku 2006 w miesiącach od sierpnia do grudnia dokonała sprzedaży towaru do kontrahenta, któremu wystawiła fakturę VAT z 22% podatkiem. VAT został naliczony i rozliczony w deklaracjach VAT-7. Jednak kontrahent nie wywiązał się z terminu płatności.
Pomimo wysyłania kilkakrotnie wezwań do zapłaty i wynajęcia firmy windykacyjnej nie udało się odzyskać jej należności. Kontrahent kilkakrotnie zobowiązywał się na piśmie do spłat jednak nigdy się z tego nie wywiązał. Dlatego w lipcu 2008r. Wnioskodawczyni złożyła pozew do sądu o zapłatę należności aby mieć możliwość odzyskania VAT-u. Według obowiązujących przepisów Wnioskodawczyni musiała udokumentować nieściągalność długu. W lipcu 2008r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym i od tego momentu sprawę przejął komornik sądowy. Ponieważ w marcu 2009r. okazało się że przeciwko jej dłużnikowi prowadzone są również inne postępowania egzekucyjne (m.in.
Urząd Skarbowy, Urząd Celny, ZUS i inne) i nie ma szans na odzyskanie jej długu. W maju 2009r. postępowanie komornicze zostało umorzone. Jednak dokumenty Wnioskodawczyni otrzymała dopiero we wrześniu 2009r. i wtedy to właśnie dowiedziała się, że przepisy się zmieniły i nie ma prawa skorygować VAT-u. Stąd jej prośba o interpretację skoro przepisy nie działają wstecz dlaczego nie ma prawa do odzyskania chociaż części kwoty którą ktoś bezkarnie przywłaszczył. W piśmie z dnia 21 stycznia 2010r.
Wnioskodawczyni wskazała, iż w okresie o którym prosi o interpretację wystawiła faktury: 29/06 z dnia 21 sierpnia 2006r., 36/06 z dnia 22 września 2006r., 41/06 z dnia 4 października 2006r., 47/06 z dnia 8 listopada 2006r., 50/06 z dnia 24 listopada 2006r. i 2/07/FVK z dnia 28 lutego 2007r. (korekta). Natomiast w ww. piśmie z dnia 3 lutego 2010r. Wnioskodawczyni wniosła o nieuwzględnienie w interpretacji korekty nr 2/07/FVK z dnia 28 lutego 2007r.
W związku z powyższym Wnioskodawczyni zwróciła się z pytaniem: Czy w takiej sytuacji, kiedy dług powstał w 2006r. i według wtedy obowiązujących przepisów robiła wszystko aby uzyskać wymagalne dokumenty do skorzystania z „ulgi za złe długi”, czy w dniu dzisiejszym ma prawo do odliczenia VAT-u za nieodzyskane pieniądze? Zdaniem Wnioskodawczyni, ma ona prawo do skorzystania z ulgi za złe długi, gdyż dług powstał w 2006r., kiedy obowiązywały inne przepisy niż obowiązują od grudnia 2008r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Kwestie dotyczące rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności regulują przepisy art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT. Przepisem art. 1 pkt 44 i 45 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) zostały wprowadzone, z mocą obowiązującą od dnia 1 grudnia 2008r., zmiany brzmienia ww. art. 89a i 89b ustawy o podatku od towarów i usług. Zauważa się, iż ww. ustawa nie zawiera przepisów przejściowych odnoszących się do art. 89a ustawy o VAT.
Ponieważ problem opisany w przedmiotowym wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego wiąże się z wyżej przywołanymi zmianami, w ocenie tut. organu, z przyczyn przedstawionych poniżej, zastosowanie może znaleźć przepis art. 89a ustawy o VAT jedynie w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008r., stąd też wskazane poniżej przepisy przywołane zostały w brzmieniu aktualnym dla stanu prawnego obowiązującego właśnie od dnia 1 grudnia 2008r.
Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008r., podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Korekta podatku dotyczy również kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona. Natomiast nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze (ust.
1a ww. artykułu).
Na podstawie ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki: dostawa towarów lub świadczenie usług jest dokonywane na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny, wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, wierzytelności nie zostały zbyte, od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona, wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.
Zgodnie z ust. 3 wskazanego artykułu, korekta podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął termin określony w ust. 2 pkt 6, nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 6. Warunkiem dokonania korekty jest uzyskanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 6. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni w roku 2006, w miesiącach od sierpnia do grudnia, dokonała sprzedaży towaru do kontrahenta, któremu wystawiła faktury z 22% podatkiem VAT.
Przedmiotowy podatek VAT został naliczony i rozliczony w deklaracjach VAT-7. Jednak kontrahent nie wywiązał się z terminu płatności (…). Z wniosku wynika także, że w odniesieniu do przedmiotowej sprzedaży Wnioskodawczyni do dnia złożenia przedmiotowego wniosku nie skorzystała de facto z możliwości skorygowania podatku należnego w oparciu o przepis art. 89a ustawy o VAT.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny należy zauważyć, że w sytuacji gdy Wnioskodawczyni chciałaby, w odniesieniu do przedmiotowej sprzedaży, zastosować procedurę przewidzianą art. 89a ustawy o VAT w rozliczeniu za którykolwiek z podatkowych okresów rozliczeniowych, wówczas winna mieć na uwadze i przestrzegać jednej z podstawowych zasad państwa prawa jaką jest zasada niedziałania prawa wstecz, z której wynika, że do działań czy też zobowiązań powstałych w określonym czasie zastosowanie mają przepisy prawa wówczas obowiązujące.
Należy w tym miejscu zauważyć, że w przedmiotowej sprawie zdarzeniem, o którym mowa wyżej, jest dokonanie korekty podatku należnego w trybie art. 89a ustawy o VAT. Podkreślić też należy, że zasada niedziałania prawa wstecz nie wyłącza możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawa nie stoją temu na przeszkodzie. Jak to już jednak wcześniej zauważono ustawodawca, dokonując z dniem 1 grudnia 2008r. zmian treści art. 89a i 89b ustawy o VAT, nie wprowadził równocześnie przepisów przejściowych odnoszących się do art. 89a i art. 89b ustawy o VAT.
Tak więc w sytuacji gdy Wnioskodawczyni chciałaby, w odniesieniu do opisanej we wniosku sprzedaży, zastosować procedurę przewidzianą art. 89a ustawy o VAT w rozliczeniu za którykolwiek z podatkowych okresów rozliczeniowych, począwszy jednak od dnia 1 grudnia 2008r., wówczas zastosowanie znajdzie art. 89a w brzmieniu obowiązującym od ww. daty. Jak wynika z przytoczonych przepisów w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008r., przepis art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie do faktur, w przypadku których od daty ich wystawienia nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione.
Wtedy, przy spełnieniu pozostałych przesłanek wynikających z art. 89a ustawy, możliwa jest korekta podatku należnego od tych wierzytelności. Natomiast z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w niniejszej sprawie warunek ten nie został zachowany, gdyż faktury zostały wystawione w 2006r. Zatem należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni nie przysługuje korekta podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych w wymienionym we wniosku okresie. W konsekwencji powyższego, przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawczyni, iż w opisanej sprawie do należności nieuregulowanych należy zastosować przepisy inne niż obowiązują od grudnia 2008r., należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.