INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana J. D., przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2008 r. (data wpływu 4 marca 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 27 maja 2008 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 marca 2008 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 27 maja 2008 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 30 kwietnia 2004 r., aktem notarialnym zostało przeniesione prawo wieczystego użytkowania gruntu do nieruchomości objętej KW nr 21462, składającej się z dwóch działek nr 2164/3 o powierzchni 63a 73 m2 i nr 2160/57 o powierzchni 5a 85 m2 na rzecz małżonków S. i małżonków D., w udziale wynoszącym po 1/2 części działek.
Działka nr 2164/3 jest zabudowana rozpoczętą budową hali magazynowo – produkcyjnej, działka nr 2160/57 jest niezabudowana a jej przeznaczenie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wg zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy, Wydział Gospodarki Przestrzennej z dnia 23 maja 2008 r. to tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Prawo wieczystego użytkowania gruntu jest ustanowione do 2089 r. Przedmiotowe prawo wieczystego użytkowania gruntu zostało nabyte przez osoby fizyczne poza prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą i nie jest wykorzystywane na jej potrzeby. Zamiarem jej nabycia była lokata oszczędności.
Obecnie współwłaściciele zamierzają przenieść prawo wieczystego użytkowania gruntu do opisanej nieruchomości na potencjalnego nabywcę. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i jest podatnikiem podatku VAT, czynnym. Nabycie nakładów w postaci rozpoczętej budowy hali magazynowo produkcyjnej nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług w związku z czym nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z rozpoczętą budową w całości lub w części.
Wnioskodawca kontynuował budowę hali magazynowo – produkcyjnej aby nie utracić zezwolenia na budowę a koszty, które w związku z tym ponosił nie były ujmowane w prowadzonej przez niego działalności bo nie były z nią związane. Budowa hali magazynowo – produkcyjnej nie została zakończona. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy dokonanie tej transakcji pod rządami obecnie obowiązujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług będzie opodatkowane tym podatkiem?
Zdaniem Wnioskodawcy nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu przed 1 maja 2004 r. nie stanowiło towaru lecz czynność nie podlegającą podatkowi VAT (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06) wobec czego potencjalne przeniesienie tego prawa na kolejnego użytkownika nie podlega nadal przepisom ustawy o VAT, ponieważ było ustanowione przed wejściem znowelizowanej ustawy o VAT obowiązującej od 1 maja 2004 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Ustawodawca przez towary rozumie rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty – art. 2 pkt 6 cyt. ustawy. W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objecie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.
O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa, czy pięć) ani ilość dokonywanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo – prawne było dokonanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jeden raz). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zakupił ww. nieruchomość jako tzw. lokatę oszczędności i dokonując sprzedaży ww. nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności.
Ponadto czynnościom związanym z nabyciem i sprzedażą przedmiotowego gruntu można nadać cechy działalności handlowej, przedmiotowy grunt nabyto jako lokatę oszczędności a więc w celu jego odsprzedaży. Zatem okoliczność dotycząca „częstotliwości” wystąpiła już na poziomie nabycia tego gruntu. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. III SA/Wa 296/08 z dnia 6 maja 2008 r. Sąd orzekł, iż zakup działki którego zamiarem jest lokata kapitału ma znamiona działalności gospodarczej i podlega podatkowi od towarów i usług. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, iż prowadzi on działalność gospodarczą.
Zatem skoro Wnioskodawca jest już podatnikiem podatku od towarów i usług, to wszystkie wykonywane przez niego czynności mieszczą się w przedmiotowym zakresie wynikającym z definicji prowadzenia działalności gospodarczej. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, iż prowadzenie tej działalności następuje w sposób wybiórczy, tzn. niektóre czynności objęte zakresem przedmiotowym realizowane przez podatnika podatku od towarów i usług są opodatkowane, a niektóre nie. Jeśli więc podmiot wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w dniu 30 kwietnia 2004 r. Wnioskodawca nabył niezabudowaną nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zakup miał charakter lokaty oszczędności. Jednakże Wnioskodawca nie wskazał, aby nabyta działka miała służyć zaspokojeniu jego prywatnych potrzeb. Grunt jest towarem w rozumieniu ustawy o VAT, a zatem jego zakup w celu odsprzedaży nosi znamiona działalności handlowej. W przedmiotowym wniosku wskazano do interpretacji przepisy art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ww. ustawy o podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym wskazać należy, iż zgodnie z art. 113 ust. 1 zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Stosownie do art. 113 ust. 13 pkt 1 lit d) cyt. ustawy zwolnienia, o którym mowa powyżej nie stosuje się m.in. do podatników dokonujących dostaw terenów przeznaczonych pod zabudowę. Z cyt. przepisu wynika, że zwolnienia podmiotowe nie mają zastosowania w przypadku dostawy terenów przeznaczonych pod zabudowę.
Cyt. wyżej przepis nie odnosi się do zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku, bowiem Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Wysokość opodatkowania regulują przepisy Działu VIII ww. ustawy (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przepisy ustawy przewidują zwolnienia od podatku od towarów i usług w przypadku odpłatnej dostawy niektórych towarów.
Zwolnieniem takim objęta jest, na podstawie unormowań art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, dostawa towarów używanych z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Budynki i budowle lub ich części uznaje się za używane, jeżeli od końca roku, w którym zakończono ich budowę minęło co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy).
W myśl ust. 1 pkt 9 przywołanego wyżej art. 43 zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów nieza-budowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu.
Jednakże ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. O przeznaczeniu gruntu rozstrzyga bowiem odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu. Dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.
U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż przedmiotowe grunty zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są to tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość, składająca się z działki zabudowanej nr 2164/3 oraz działki niezabudowanej nr 2160/57, które zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są terenami obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Ponadto na działce zabudowanej nr 2164/3 znajduje się rozpoczęta budowa hali magazynowo – produkcyjnej. Z uwagi na to, że budowa obiektu nie została ukończona, obiekt ten nie spełnia definicji towaru używanego. W związku z tym dostawa przedmiotowej działki nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie regulacji zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż dostawa obu działek o numerach 2164/3 i 2160/57 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania jako terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów podlegać będzie opodatkowaniu stawką podstawową, tj. 22 % (art. 41 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę uznać należy za nieprawidłowe.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Jednocześnie należy zauważyć, iż powołana przez Wnioskodawcę uchwała 7 sędziów NSA z dnia 8 stycznia 2007 r. sygn. akt I FPS 1/06 nie ma związku z przedmiotem wniosku. Powyższa uchwała odnosi się bowiem do opłat pobieranych przez jednostki samorządu terytorialnego bądź Skarbu Państwa z tyt. użytkowania wieczystego ustanowionego przed 1 maja 2004 r., podczas gdy przedmiotem wniosku jest zbycie prawa uzytkowania wieczystego. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.