INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 28 lutego 2014 r. (data wpływu 4 marca 2014 r.), uzupełnionym pismem z 2 czerwca 2014 r. (data wpływu 4 czerwca 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z podatku sprzedaży zabudowanej nieruchomości – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 marca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z podatku sprzedaży zabudowanej nieruchomości. Wniosek został uzupełniony pismem z 2 czerwca 2014 r. (data wpływu 4 czerwca 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z 22 maja 2014 r. znak: IBPP3/443-246/14/ASz.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wydział Gospodarowania Nieruchomościami Skarbu Państwa zamierza sprzedać zabudowaną nieruchomość Skarbu Państwa, położoną w miejscowości O., gmina K., oznaczonej w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako działka nr xxx o powierzchni 0,1355 ha, karta mapy 1. Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy w M. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą xxx. Sprzedaż ww. nieruchomości ma nastąpić na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 7, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2010 r. Dz.U. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) po uzyskaniu zgody Wojewody ...
Zarządzeniem z 6 września 2013 r. nr 203/2013 w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów w miejscowościach Z., K., W. i O., zatwierdzonym uchwałą nr xxx Rady Miejskiej z 4 sierpnia 2005 r. opublikowaną w Dz. Urz.
Województwa z dnia 30 września 2005 r. nr 121, poz. 3034, działka nr xxx położona jest na terenie oznaczonym symbolem xxx, dla którego ustalono: przeznaczenie podstawowe (ponad 50% powierzchni działki) – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej średniej i niskiej intensywności, zabudowa zagrodowa, tereny usług podstawowych, przeznaczenie uzupełniające (mniej niż 50% powierzchni działki) – place sportowe, zieleń urządzona, obiekty i urządzenia do produkcji rolnej i hodowli, przeznaczenie dopuszczalne (mniej niż 25% powierzchni działki, rozliczane razem z uzupełniającym) – mieszkalnictwo pensjonatowe, parkingi.
Zgodnie z zapisem w rejestrze ewidencji gruntów i budynków działka nr xxx posiada użytek B – tereny mieszkaniowe. Nieruchomość ta znajduje się w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa i stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w z 12 listopada 2007 r. oraz wyroku Sądu Apelacyjnego z 29 kwietnia 2008 r. Na nieruchomości znajdują się: budynek mieszkalno–usługowy, w połowie dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, murowany o powierzchni zabudowy 120 m2, wybudowany w latach 60-tych jako agronomówka, a także budynek gospodarczo–garażowy, komórka drewniana, ustęp murowany oraz kiosk drewniany nie związany trwale z gruntem.
W budynku znajdują się dwa lokale mieszkalne na parterze i piętrze zajmujące część ogólnej powierzchni zabudowy budynku oraz lokal usługowy na parterze zajmujący pozostałą część powierzchni zabudowy. Nad częścią lokali mieszkalnych budynku znajduje się stropodach natomiast nad częścią lokalu usługowego znajduje się strych. Do wszystkich lokali wejście jest z klatki schodowej, dodatkowo lokal usługowy posiada oddzielne wejście, bezpośrednio z dworu. Obecnie jeden lokal mieszkalny na parterze budynku zajmowany jest bezumownie. Z tego tytułu została naliczona opłata za bezumowne korzystanie.
Budynek mieszkalno–usługowy i budynek gospodarczy wybudowane zostały przez Skarb Państwa w 1967 r. Powiat jako organ reprezentujący Skarb Państwa jest właścicielem obiektu chociaż go nie wybudował. Przedmiotowy budynek mieszkalno–usługowy oraz budynek gospodarczo–garażowy nie zostały nabyte przez Powiat od innego podmiotu. Dostawa budynku mieszkalno-usługowego oraz budynku gospodarczo–garażowego nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j Dz.U z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Powiat wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej nie ponosił wydatków na ulepszenie budynków oraz od 1999r, nie zawierał umów najmu, dzierżawy. Natomiast we wcześniejszym okresie tj. od 1 lutego 1991 r. do 31 lipca 1999r. zawarta była umowa najmu lokalu przez Gminę, gospodarującą wówczas mieniem Skarbu Państwa. Komórka drewniana, ustęp murowany oraz kiosk drewniany najprawdopodobniej również zostały wytworzone w latach 1960–70 przez Skarb Państwa. W przypadku nabycia lub wytworzenia komórki drewnianej, ustępu murowanego oraz kiosku drewnianego nie przysługiwało Powiatowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Skarb Państwa nie ponosił wydatków na ulepszenie ww. obiektów. Obiekty te nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy. Komórka drewniana oraz kiosk nie są trwale związane z gruntem. Ustęp murowany jest trwale związany z gruntem. W piśmie z 2 czerwca 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że Skarb Państwa przejął przedmiotową nieruchomość prawdopodobnie za zaległe zobowiązania na początku lat 60–tych. W latach 1966–1968 Skarb Państwa z udziałem lokalnego społeczeństwa jako samoistny posiadacz wybudował budynek agronomówki.
Znajdowała się tam siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej, mieszkania zajmowane przez kierowników gminnej służby rolnej, nauczycieli szkół, klubokawiarnia, klub rolnika oraz urząd pocztowy. W 1978 r. osoba, od której przejęto nieruchomość za zaległe zobowiązania bezpodstawnie uwłaszczyła się na przedmiotową działkę, a następnie aktem notarialnym w 1990 r. przeniosła swoje prawo na rzecz innej osoby. Z dniem 1 stycznia 1999 r. w związku z reformą administracyjną państwa, organem właściwym w sprawie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa stał się Starosta, wykonujący zadania a zakresu administracji rządowej.
Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, kiedy powziął wiadomość o takiej sytuacji wystąpił z powództwem do Sądu Okręgowego, w którym Sąd zobowiązał pozwanego do złożenia oświadczenia woli następującej treści: „pozwany oświadcza, że przenosi na Skarb Państwa Starostę Powiatu własność przedmiotowej działki zabudowanej, a powód wyraża na to zgodę”. Nabycie nieruchomości nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nabycie nie było udokumentowane fakturą VAT. Nabycie nieruchomości nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Część nieruchomości od 1999 r. była bezumownie wykorzystywana na cele mieszkaniowe przez osobę fizyczną, a pozostała część nie była wykorzystywana. Przedmiotowa nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych. Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, gospodarujący mieniem Skarbu Państwa od 1999 r. nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku mieszkalno–usługowego. Skarb Państwa, Starosta nie ponosił również wydatków na ulepszenie budynków gospodarczych. Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, gospodarujący mieniem Skarbu Państwa od 1999 r. nie zawierał umów najmu, dzierżawy.
Natomiast we wcześniejszym okresie tj. od 1 lutego 1991 r. do 31 lipca 1999 r. zawarta była umowa najmu lokalu przez Gminę, gospodarującą wówczas mieniem Skarbu Państwa. Aktualnie jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalno–usługowym znajduje się w bezumownym korzystaniu osoby fizycznej od 1 sierpnia 1999 r. i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. W stosunku do zajmującego lokal, naliczono odszkodowanie za bezumowne korzystanie, za okres trzech lat. Aktualnie sprawa skierowana została do sądu cywilnego. Wezwano również tę osobę do opuszczenia nieruchomości.
Starosta nie zawierał również umów najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze w zakresie znajdujących się na nieruchomości budynków gospodarczych. W 1978 r. osoba od której przejęto nieruchomość za zaległe zobowiązania bezpodstawnie uwłaszczyła się na przedmiotową działkę, a następnie aktem notarialnym w 1990 r. przeniosła swoje prawo na rzecz innej osoby.
Sąd Okręgowy wyrokiem z 12 listopada 2007 r. sygn. Akt xxx, Sąd uznał zasadność roszczenia powoda (Skarb Państwa Starosta Powiatu i w związku z tym zobowiązał pozwanego do złożenia oświadczenia woli następującej treści: „pozwany oświadcza, że przenosi na Skarb Państwa Starostę Powiatu własność przedmiotowej działki zabudowanej, położonej w O. oznaczonej w ewidencji gruntów numerem xxx o powierzchni 0,1335 ha objętej księgą wieczystą Kw Nr xxx prowadzoną przez Sąd Rejonowy za wynagrodzeniem w kwocie 32 439 zł, a powód wyraża na to zgodę”. Budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz ustęp murowany są trwale związane z gruntem. Komórka drewniana oraz kiosk nie są trwale związane z gruntem.
Budynek mieszkalny (rok budowy 1967) – symbol 1121, budynek gospodarczy (rok budowy 1967) – symbol 1271, ustęp murowany (brak daty budowy, najprawdopodobniej również lata 60 ubiegłego wieku), symbol 1271, kiosk drewniany (w złym stanie technicznym wskazany do usunięcia) – symbol 1271, komórka drewniana (w złym stanie technicznym wskazany do usunięcia) – symbol 1271. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa położonej w miejscowości O., będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, jeśli tak to wg jakiej stawki?
Stanowisko Wnioskodawcy, Powiat jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT z tytułu wykonywania czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług) od 1 stycznia 2010 r. i składa deklaracje VAT-7. Zgodnie z przepisem art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(t.j Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Według art. 29a ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Innymi słowy sposób opodatkowania dostawy gruntu jest dokładnie taki sam jak opodatkowanie obiektów budowlanych, które się na nim znajdują. W szczególności należy stosować tę samą stawkę podatkową, a jeśli dostawa obiektu korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, będzie ono dotyczyć także nieruchomości gruntowej.
W stosunku do obiektów budowlanych nie przysługiwało Powiatowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zdaniem Powiatu sprzedaż zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa będzie podlegała zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. a. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Wysokość opodatkowania regulują przepisy Działu VIII ww. ustawy (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem z powyższych przepisów wynika, iż dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia upłynął okres krótszy niż dwa lata.
Przez pierwsze zasiedlenie – zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za takie można rozumieć m. in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika.
Dana nieruchomość nie musi być faktycznie wykorzystywana, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie danego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekraczają 30% jego wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu.
Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany budynek (obiekt) zostanie sprzedany lub np. oddany w najem lub dzierżawę – bowiem zarówno sprzedaż, najem, jak i dzierżawa są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment oddania budynku, budowli lub ich części do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy) czy nabywcy.
W tym miejscu należy zauważyć, iż w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Według art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle, od dnia 1 stycznia 2014 r., rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
Wynika z niego, że co do zasady, grunt będący przedmiotem sprzedaży (w tym zbycie użytkowania wieczystego) podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki i budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu (w tym zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu) korzysta ze zwolnienia od podatku. W myśl art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j.
Dz.U. z 2014 r. poz. 121), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z powyższej definicji wynika, iż na gruncie polskiego prawa możemy wyodrębnić trzy rodzaje nieruchomości w sensie prawnym: grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej), budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe), części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
Ponadto zgodnie z art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Jak stanowi § 2 cyt. przepisu, częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Zgodnie z art. 48 ustawy Kodeks cywilny, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Powyższy przepis prawny jest wyrazem zasady ujętej w art. 191 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową. W konsekwencji należy uznać, że wszelkie rzeczy ruchome tracą swoją odrębność prawną, jeżeli zostają połączone z nieruchomością w sposób trwały, tak że stają się jej częściami składowymi. W myśl art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.
Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o: 1.obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury; 2.budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2a.budynek mieszkalny jednorodzinny – należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; 3.budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; 3a.obiekcie liniowym – należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
Ustawa o podatku od towarów i usług, poprzez podanie klasyfikacji odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem dla celów podatku VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącej usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. W PKOB obiekty budowlane grupowane są w dwóch sekcjach: „Budynki” i „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”. Zgodnie z objaśnieniami zawartymi w PKOB obiektami inżynierii lądowej i wodnej są wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki.
Zatem jeśli dana budowla w rozumieniu Prawa budowlanego nie została sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako budynek, mieści się w sekcji „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Powiat zamierza dokonać sprzedaży zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa. Na nieruchomości znajdują się: budynek mieszkalno–usługowy, w połowie dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, murowany, wybudowany w latach 60-tych jako agronomówka, a także budynek gospodarczo–garażowy, komórka drewniana, ustęp murowany oraz kiosk drewniany nie związany trwale z gruntem.
W budynku znajdują się dwa lokale mieszkalne na parterze i piętrze zajmujące część ogólnej powierzchni zabudowy budynku oraz lokal usługowy na parterze zajmujący pozostałą część powierzchni zabudowy. Obecnie jeden lokal mieszkalny na parterze budynku zajmowany jest bezumownie. Z tego tytułu została naliczona opłata za bezumowne korzystanie. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie budynków oraz od 1999r, nie zawierał umów najmu, dzierżawy. Natomiast we wcześniejszym okresie tj. od 1 lutego 1991 r. do 31 lipca 1999r. zawarta była umowa najmu lokalu przez Gminę, gospodarującą wówczas mieniem Skarbu Państwa.
Komórka drewniana, ustęp murowany oraz kiosk drewniany najprawdopodobniej również zostały wytworzone w latach 1960–70 przez Skarb Państwa. W przypadku nabycia lub wytworzenia komórki drewnianej, ustępu murowanego oraz kiosku drewnianego nie przysługiwało Powiatowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie ww. obiektów. Obiekty te nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy. Komórka drewniana oraz kiosk nie są trwale związane z gruntem. Ustęp murowany jest trwale związany z gruntem. Skarb Państwa przejął przedmiotową nieruchomość prawdopodobnie za zaległe zobowiązania na początku lat 60–tych.
W 1978 r. osoba, od której przejęto nieruchomość za zaległe zobowiązania bezpodstawnie uwłaszczyła się na przedmiotową działkę, a następnie aktem notarialnym w 1990 r. przeniosła swoje prawo na rzecz innej osoby. Z dniem 1 stycznia 1999 r. w związku z reformą administracyjną państwa, organem właściwym w sprawie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa stał się Starosta, wykonujący zadania a zakresu administracji rządowej. Starosta wystąpił z powództwem do Sądu Okręgowego, a Sąd zobowiązał pozwanego do złożenia oświadczenia woli następującej treści: „pozwany oświadcza, że przenosi na Skarb Państwa Starostę Powiatu własność przedmiotowej działki zabudowanej, a powód wyraża na to zgodę”.
Nabycie nieruchomości nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie było udokumentowane fakturą VAT oraz nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Część nieruchomości od 1999 r. była bezumownie wykorzystywana na cele mieszkaniowe przez osobę fizyczną, a pozostała część nie była wykorzystywana. Przedmiotowa nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku mieszkalno–usługowego ani wydatków na ulepszenie budynków gospodarczych. nie zawierał umów najmu, dzierżawy.
Wnioskodawca nie zawierał również umów najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze w zakresie znajdujących się na nieruchomości budynków gospodarczych. W okresie od 1 lutego 1991 r. do 31 lipca 1999 r. zawarta była umowa najmu lokalu w budynku mieszkalno–usługowym przez Gminę, gospodarującą wówczas mieniem Skarbu Państwa. Aktualnie jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalno–usługowym znajduje się w bezumownym korzystaniu osoby fizycznej od 1 sierpnia 1999 r. i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. W stosunku do zajmującego lokal, naliczono odszkodowanie za bezumowne korzystanie, za okres trzech lat. Aktualnie sprawa skierowana została do sądu cywilnego.
Wezwano również tę osobę do opuszczenia nieruchomości. Obiekty znajdujące się na działce posiadają następujące symbole PKWiU: budynek mieszkalny (rok budowy 1967) – symbol 1121, budynek gospodarczy (rok budowy 1967) – symbol 1271, ustęp murowany (brak daty budowy, najprawdopodobniej również lata 60 ubiegłego wieku), symbol 1271, kiosk drewniany (w złym stanie technicznym wskazany do usunięcia) – symbol 1271, komórka drewniana (w złym stanie technicznym wskazany do usunięcia) – symbol 1271. Zatem Wnioskodawca zaklasyfikował wszystkie obiekty znajdujące się na działce mającej być przedmiotem dostawy jako budynki.
Konfrontując zaprezentowany opis sprawy z przytoczonymi przepisami, w pierwszej kolejności należy wskazać, że jeden z lokali w budynku mieszkalnym, który Wnioskodawca planuje sprzedać, był wcześniej wydany w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu. Lokal ten był już bowiem wynajmowany przez Gminę K (w okresie od 1 lutego 1991r. do 31 lipca 1999r.) i jednocześnie Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie tego lokalu mieszkalnego. Zatem należy stwierdzić, że w tej części planowana dostawa nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie minie okres krótszy niż 2 lata.
Tym samym planowana dostawa lokalu mieszkalnego będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, bowiem jak wynika z opisu sprawy, nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT lub przed nim, ani też w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego zasiedlenia. Odnośnie bezumownego zajmowania od 1999r. jednego lokalu w budynku mieszkalno–usługowym, Wnioskodawca podał informację, że jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalno–usługowym znajduje się w bezumownym korzystaniu osoby fizycznej od 1 sierpnia 1999 r. i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe.
W stosunku do zajmującego lokal, naliczono odszkodowanie za bezumowne korzystanie, za okres trzech lat. Aktualnie sprawa skierowana została do sądu cywilnego. Wezwano również tę osobę do opuszczenia nieruchomości. W konsekwencji, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, bezumowna czynność, dokonywana – jak wskazuje treść wniosku – bez zgody Wnioskodawcy, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy a odszkodowanie nie stanowi należności za jej wykonanie. Jak wynika z powyższych rozważań, w stosunku do lokalu zajmowanego bezumownie nie występuje dla Wnioskodawcy czynność opodatkowana.
Natomiast w odniesieniu do planowanej dostawy następujących obiektów budowlanych: pozostałej części budynku mieszkalno–usługowego, budynku gospodarczo–garażowego, ustępu murowanego, komórki drewnianej oraz kiosku drewnianego należy zauważyć, ww. obiekty nie były wynajmowane, nie były także przedmiotem innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym przypadku nie doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.
Zatem pierwszą czynnością podlegającą opodatkowaniu będzie dostawa tych obiektów, co nie pozwala na zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie cytowanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż dostawa ta będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia.
W takim jednak przypadku należy wziąć pod uwagę treść przywołanego przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do ww. budynku/części budynku nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych budynków.
Jak wynika ze złożonego wniosku, ww. obiekty spełniają oba wymienione w powyższym przepisie warunki, gdyż w stosunku do tych obiektów budowlanych nie przysługiwało nabywcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jak wynika z wniosku, nabycie nieruchomości nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu oraz nie było udokumentowane fakturą. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów.
Wobec powyższego, dostawa części budynku mieszkalno–usługowego, która nigdy nie była wynajmowana, a także dostawa: budynku gospodarczo–garażowego, ustępu murowanego, komórki drewnianej oraz kiosku drewnianego będzie zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Zatem, w świetle art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, skoro Wnioskodawca dokona dostawy zwolnionej z podatku od towarów i usług budynków trwale z gruntem związanych, zwolnienie będzie dotyczyć także nieruchomości gruntowej. Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż zabudowanej nieruchomości korzysta ze zwolnienia, jest prawidłowe.
Należy jednak zauważyć, że w odniesieniu do dostawy lokalu mieszkalnego, który był już wcześniej wynajmowany przez Gminę, Wnioskodawca wywodzi prawidłowy skutek prawny w postaci zwolnienia od podatku jego dostawy, jednakże z innej podstawy prawnej. Jak bowiem wynika z niniejszej interpretacji, podstawą do tego zwolnienia będzie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a nie – jak wskazał Wnioskodawca – art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.