INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 maja 2011r.
(data wpływu 6 czerwca 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie uznania preparatu służącego do barwienia i znakowania paliwa żeglugowego jako wyrobu nieakcyzowego - jest prawidłowe . UZASADNIENIE W dniu 6 czerwca 2011r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie uznania preparatu służącego do barwienia i znakowania paliwa żeglugowego jako wyrobu nieakcyzowego.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony zaistniały stan faktyczny: Wnioskodawca nabywa preparat do barwienia i znakowania paliwa żeglugowego o nazwie DyeGuard Green PL3. Wyrób zbywany jest do celów zgodnych z jego przeznaczeniem. Preparat klasyfikowany jest do kodu CN 3204 90 00. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy opisany wyrób o nazwie handlowej DyeGuard Green PL3 jest wyrobem akcyzowym? Zdaniem Wnioskodawcy, wyrób o nazwie handlowej DyeGuard Green PL3 nie jest wyrobem akcyzowym. Produkt ten jest preparatem do barwienia i znakowania paliwa żeglugowego oraz zbywany do celów zgodnych z jego przeznaczeniem.
Tym samym, zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym, nie jest wyrobem energetycznym.
Ww. przepis stanowi bowiem, że wyrobami akcyzowymi (energetycznymi) są: „pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych – bez względu na kod CN” Jak zatem wynika z powyższego, wyroby będące domieszkami do paliw silnikowych są wyrobami akcyzowymi z wyjątkiem jednak tych wyrobów, które służą znakowaniu i barwieniu, a do takich celów przeznaczony jest DyeGuar Green PL3. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2011r., Nr 108 poz. 626), wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy.
W myśl art. 86 ust. 1 ww. ustawy do wyrobów energetycznych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym zalicza się wyroby: objęte pozycjami CN od 1507 do 1518 00, jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych; objęte pozycjami CN 2701, 2702 oraz od 2704 do 2715; objęte pozycjami CN 2901 i 2902; oznaczone kodem CN 2905 11 00, niebędące pochodzenia syntetycznego, jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych; objęte pozycją CN 3403; objęte pozycją CN 3811; objęte pozycją CN 3817; oznaczone kodami CN 3824 90 91 i 3824 90 97, jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych; pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych - bez względu na kod CN; pozostałe wyroby będące węglowodorami, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa opałowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych - bez względu na kod CN.
Stosownie zatem do powyższego substancje stosowane do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy, nie są wyrobami energetycznymi, a tym samym nie są również wyrobami akcyzowymi. W tym miejscu należy jednak mieć na uwadze, iż przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie zawierają nazw handlowych preparatów stosowanych do barwienia i znakowania wyrobów akcyzowych. Wymieniają one jedynie rodzaje substancji stosowanych do znakowania i barwienia wyrobów energetycznych, określonych w art. 90 ust. 1 ww. ustawy. Substancje te zostały określone, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2010r. w sprawie znakowania i barwienia wyrobów energetycznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1054).
Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia do znakowania wyrobów stosuje się nieusuwalny znacznik, który jest substancją o nazwie chemicznej N-etylo-N-[2-(1-izobutoxy-etoxy)etylo]azobenzeno-4-amina (Solvent Yellow 124).
Natomiast zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 do barwienia wyrobów, o których mowa w tym przepisie przeznaczonych do celów żeglugi, w tym rejsów rybackich stosuje się substancję - Solvent Blue 35. Jednocześnie zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia za prawidłowo oznaczony i zabarwiony wyrób uważa się wyrób, do którego dodano znacznik w ilości nie mniejszej niż 6,0 mg/l, lecz nieprzekraczającej 9,0 mg/l znakowanego wyrobu, i barwnik Solvent Blue 35 w ilości nie mniejszej niż 6,0 mg/l barwionego wyrobu.
W myśl powyższego jeżeli gotowy preparat przeznaczony do barwienia i znakowania, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy, stanowi pakiet barwiąco-markerujący stosowany do paliwa żeglugowego, uznać należy, iż nie jest on wyrobem akcyzowym. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.