INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 stycznia 2010 r. (data wpływu 5 lutego 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. (data wpływu 30 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 5 lutego 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. (data wpływu 30 kwietnia 2010 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 20 kwietnia 2010 r. nr IBPP3/443-81/10/AB. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą w zakresie usług naprawy samochodów.
Oprócz tejże działalności Wnioskodawca posiada również udziały w spółce akcyjnej prowadzącej działalność, jako dealer samochodów osobowych (dalej „Spółka"). Spółka została założona w 1996 r. Ponadto Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w K. (dalej „nieruchomość"). Wnioskodawca nabył działki składające się na przedmiotową Nieruchomość w latach 1994 i 1996 r. od osób fizycznych ze środków pochodzących z majątku wspólnego Wnioskodawcy i jego żony. Nieruchomość została nabyta przed rozpoczęciem działalności w zakresie prowadzenia naprawy samochodów. Nieruchomość ta miała w owym czasie w całości charakter rolny i nie była zabudowana żadnymi budynkami.
Transakcja sprzedaży nie podlegała podatkowi od towarów i usług wg ówczesnych przepisów. Wnioskodawca nie otrzymał również żadnej faktury związanej z przedmiotowym zakupem. Od 2002 r., w wyniku wprowadzenia rozdzielności majątkowej między Wnioskodawcą, a jego żoną, Nieruchomość została w całości przyznana na jego rzecz. Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawcę w celu odsprzedaży. Nie służyła ona także, ani nie była nigdy przeznaczona do wykorzystania lub wykorzystywana, w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę w zakresie naprawy samochodów - w konsekwencji nie figurowała ona także w ewidencji środków trwałych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Wnioskodawca nie dokonywał również po tym czasie zakupu innych nieruchomości w celu ich odsprzedaży lub wynajmu ani nie posiadał innych nieruchomości, które byłyby przedmiotem wynajmu przez niego. Wnioskodawca nie dokonywał również żadnych nakładów na nieruchomość, ani nie dokonywał jej podziału na mniejsze działki.
Zarówno przed wynajęciem nieruchomości, jak i w czasie trwania stosunku najmu Wnioskodawca nie prowadził w sposób zorganizowany jakiekolwiek aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami lub też ich wynajmu w szczególności m.in. nie organizował biura lub zaplecza administracyjnego dla celów najmu (dzierżawy) lub obrotu nieruchomościami, nie umieszczał ogłoszeń o zamiarze nabycia lub odsprzedaży nieruchomości, nie zatrudniał osób w celu obsługi prawnej lub rachunkowej transakcji dotyczących nieruchomości, nie prowadził ksiąg rachunkowych w stosunku do wydzierżawionej nieruchomości (za wyjątkiem prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług), nie zgłaszał w ewidencji działalności gospodarczej działalności w zakresie wynajmu lub obrotu nieruchomościami ani nie zakładał osobnego rachunku bankowego w związku z rozpoczęciem wynajmu lub też planowaną sprzedażą nieruchomości.
Nieruchomość była od 1996 r. wynajmowana przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki. Czynsz za wynajem (dzierżawę) był płacony w okresach miesięcznych. W chwili zawierania umowy najmu (dzierżawy) i przeniesienia posiadania nieruchomości tj. w 1996 r. miała ona charakter rolny oraz była niezabudowana. Jednakże zgodnie z ustaleniami umowy, a ściślej rzecz ujmując aneksem do tejże umowy, Spółka miała prawo zabudować nieruchomość (dokonać nakładów) budynkiem w celu wykorzystania go do prowadzonej przez siebie działalności.
W przypadku rozwiązania umowy dzierżawy i zwrotu przedmiotu dzierżawy na rzecz Wnioskodawcy, Spółce przysługiwać będzie zwrot wartości nakładów dokonanych na nieruchomość w wysokości niezamortyzowanej wartości tychże nakładów w chwili rozwiązania umowy. Spółka wzniosła w latach 1996/1997 r. na nieruchomości budynek niemieszkalny, który wykorzystywała do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W wyniku uzyskania pozwolenia na budowę oraz wzniesienia budynku charakter nieruchomości zmienił się z rolnego na budowlany.
Wzniesiony przez Spółkę budynek podlegał przebudowie/rozbudowie/ulepszeniu, w wyniku czego poniesiono wydatki przekraczające 30% wartości początkowej budynku, przy czym od czasu przebudowy/rozbudowy/ulepszenia budynku minęły więcej niż 2 lata. Część budynku zbudowanego przez Spółkę była w wyniku ustaleń poczynionych między Wnioskodawcą a Spółką wynajmowana od 2008 r. przez Wnioskodawcę na rzecz spółki z o.o. (dalej „Nabywca"). Wynajmujący wystawia faktury VAT za dzierżawę nieruchomości, zawierające 22% podatek VAT. Obecnie Wnioskodawca zamierza rozwiązać umowę najmu i sprzedać Nieruchomość (zabudowaną budynkiem) na rzecz Nabywcy. Nabywca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
Wnioskodawca i Nabywca zamierzają wspólnie złożyć oświadczenie, o którym wspomina art. 43 ust. 10 i 11 uptu, o rezygnacji ze zwolnienia z opodatkowania dostawy nieruchomości. Nieruchomość, o której mowa we wniosku o interpretację indywidualną będzie sprzedana przez Wnioskodawcę na rzecz spółki z o.o. Spółka będąca nabywcą będzie w chwili zakupu Nieruchomości najemcą części pomieszczeń w budynku położonym na Nieruchomości. Spółka będąca nabywcą jest innym podmiotem niż spółka, która od 1996 dzierżawiła Nieruchomość (do 2008 w całości, a później w części) oraz wybudowała na nim budynek.
Rozliczenie nakładów na nieruchomość, w postaci wzniesienia budynku, nastąpi wyłącznie w stosunku do spółki, która wybudowała tenże budynek, a nie w stosunku do spółki będącej nabywcą. Przed transakcją sprzedaży nastąpi rozwiązanie umowy dzierżawy ze spółką, która wzniosła budynek, i zwrot przedmiotu dzierżawy na rzecz Wnioskodawcy. Przewidywaną datą zwrotu nakładów jest październik 2010 r. Dostawa nieruchomości zabudowanej budynkiem na rzecz spółki będącej nabywcą zdaniem Wnioskodawcy nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, przed nim, ani też w ciągu 2 lat od niego, co szczegółowo zostało wskazane w argumentacji dotyczącej pytania drugiego wniosku o interpretację.
Mając to na uwadze Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dostawa Nieruchomości w przedstawionym stanie faktycznym będzie mieściła się w zakresie zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy w stosunku do obiektów położonych na Nieruchomości (tj. w szczególności budynku wybudowanego przez spółkę będącą dzierżawcą) przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Wynika to z faktu, iż co prawda Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu samej Nieruchomości, która w owym czasie stanowiła grunt niezabudowany, jednakże prawo takie zdaniem Wnioskodawcy będzie mu przysługiwało w odniesieniu do zwrotu - po zakończeniu umowy dzierżawy - nakładów w postaci wybudowania budynku, dokonanych na Nieruchomości przez dzierżawcę. Jest to konsekwencją faktu, iż obowiązek zwrotu wartości nakładów przez Wnioskodawcę na rzecz spółki, która ich dokonała, jest immanetnie związany z dzierżawą Nieruchomości na rzecz tejże spółki, która to dzierżawa stanowi działalność opodatkowaną (w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług).
Zostało to szczegółowo wykazane w argumentacji dotyczącej pytania nr 3 wniosku o interpretację indywidualną. Jako, że Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do budynku, stanowiącego część składową Nieruchomości, nie może znaleźć zastosowanie zwolnienie z opodatkowania, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług (jednakże przede wszystkim zwolnienie to nie może znaleźć zastosowania, zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na to, iż dostawa budynku będzie mieściła się w zakresie zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10), co zostało wykazane w argumentacji dotyczącej pytania 2 wniosku o interpretację indywidualną.
Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów na ulepszenie budynku znajdującego się na Nieruchomości w stosunku do których miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Nakłady takie były ponoszone wyłącznie przez spółkę, która wzniosła budynek i była dzierżawcą Nieruchomości (od 1996 r.).
Dlatego też ewentualne prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w chwili dokonania tychże nakładów przysługiwać mogło wyłącznie spółce, która ich dokonała, gdyż poniesione one zostały w związku z jej działalnością opodatkowaną, a nie działalnością opodatkowaną prowadzoną przez Wnioskodawcę (Nieruchomość wraz z budynkiem znajdowała się we władaniu dzierżawcy, a nie Wnioskodawcy). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż nieruchomości przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy będzie podlegała podatkowi od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 uptu „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności". Natomiast zgodnie z ust. 2 tegoż artykułu działalność gospodarcza w rozumieniu uptu „obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych." Jak wynika z przytoczonej definicji „działalność gospodarcza" w rozumieniu uptu jest rozumiana o wiele szerzej niż ma to miejsce w stosunku do pojęcia „działalności gospodarczej" na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności obejmuje ona również wykorzystywanie towarów (w tym m.in. nieruchomości) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wykorzystywanie to może polegać m.in. na czerpaniu pożytków cywilnych z rzeczy w drodze wynajęcia jej na rzecz innych podmiotów.
Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 4 września 2008 r., sygn. III SA/Wa 1064/08 „z powyższej definicji wynika w pierwszej kolejności, że dotyczy ona podmiotów, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny.
Świadczy o tym użycie między innymi takich sformułowań jak: producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne; handlowiec tj. osoba zajmująca się handlem tj. działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży, wynajmowania, ich odstępowania za jakąś cenę; usługodawca – podmiot świadczący usługi tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem itp. Są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy.
Użycie w definicji modulanta jakim jest słowo „również" sygnalizuje, że dany stan rzeczy jest pod jakimś względem podobny do innego stanu rzeczy, zwłaszcza tego, o którym mowa była wcześniej. Można go zastąpić innym modulantem jakim jest słowo „także" czy „też" (por. „Mały Słownik Języka Polskiego" pod red. B. Dunaj, Warszawa 2005).
A zatem „podatnikiem VAT jest ten kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usług tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności." (wyrok WSA we Wrocławiu z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt 1 SA/Wr 1688/06, POP 2007/2/34, LEX 24479). Działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje natomiast w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek osobisty danej osoby, ponieważ został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej (np. działalności handlowej).
Podatnik musi jednak w okresie posiadania nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania tej nieruchomości w ramach majątku osobistego." Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca nie nabył Nieruchomości w celu jej odsprzedaży. Nie dokonywał w stosunku do niej także innych czynności, takich jak m.in. dokonywania nakładów lub podział na mniejsze działki, które mogłyby świadczyć o tym, iż sprzedaż Nieruchomości mieści się w działaniu w charakterze „handlowca" w rozumieniu definicji zawartej w art. 15 ust. 2 uptu.
Jako, że była to jedyna nieruchomość, jaką wynajmował do chwili obecnej, nie można tez mówić w tym wypadku o działaniu charakteryzującym się „powtarzalnością" lub „wielokrotnością". Niemniej zdaniem Wnioskodawcy fakt, iż Nieruchomość była wynajmowana i wynajem ten podlegał podatkowi VAT (wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych) sprawia, iż jej sprzedaż po zakończeniu okresu wynajmu (dzierżawy) również podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT z uwagi.
Wynika to z faktu, iż zaliczenie składnika majątkowego do aktywów związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu uptu, a więc m.in. wykorzystywanie składnika majątkowego w sposób ciągły na cele zarobkowe poprzez jego wynajem (dzierżawę) w całości na rzecz osoby trzeciej oraz odliczanie całości podatku naliczonego związanego z tymże wynajmem powoduje, iż późniejsza sprzedaż tegoż składnika majątku będzie podlegała uptu. W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała podatkowi od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (…).
Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Pojęcie „podatnika” i „działalności gospodarczej”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
Podatnikami zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonania czynności (rok, dwa czy pięć) ani ilość dokonanych transakcji. Z cyt. wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W tym przypadku decydujące znaczenie ma nie częstotliwość lecz stałość, ciągłość wykorzystywania majątku. Oczywiste jest, że wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne np. w najem, dzierżawę, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz.
U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca od 1996 r. wynajmował nieruchomość na rzecz Spółki.
Czynsz za wynajem (dzierżawę) przedmiotowej nieruchomości był płacony w okresach miesięcznych. W świetle powyższego także w sytuacji gdy dzierżawa gruntu, stanowiącego towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 ww. ustawy, będzie stanowiła ciągłe pobieranie pożytków z rzeczy czynność tę należy uznać za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
Podobne stanowisko przyjął Europejski Trybunał Sprawiedliwości który w orzeczeniu C-186/89 stwierdził, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ocena prawna w zakresie pytania nr 2 i 3 została zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.