INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 10 października 2008r.
(data wpływu 20 października 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego dwóch działek gruntu, z których prawo wieczystego użytkowania jednej działki stanowi grunty przeznaczone na cele rolnicze, a prawo wieczystego użytkowania drugiej działki stanowi teren przeznaczony pod zabudowę lecz jest niezabudowany - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20 października 2008r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego dwóch działek gruntu, z których prawo wieczystego użytkowania jednej działki stanowi grunty przeznaczone na cele rolnicze, a prawo wieczystego użytkowania drugiej działki stanowi teren przeznaczony pod zabudowę lecz jest niezabudowany.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Spółka jest przedsiębiorstwem, którego podstawowym przedmiotem działalności zgodnie z art. 27 ustawy o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003-2006 (Dz. U. Nr 210 poz. 2037 z 2003r.) oraz art. 8 ustawy o funkcjonowaniu górnictwa węgła kamiennego w latach 2008 - 2015 (Dz.
U. Nr 192 poz. 1379 z 2007r.), jest prowadzenie likwidacji kopalni, zabezpieczenie kopalń sąsiednich przed zagrożeniem wodnym, gazowym oraz pożarowym, w trakcie i po zakończeniu likwidacji kopalni, zagospodarowywanie majątku likwidowanej kopalni, zbędnego majątku przedsiębiorstwa górniczego, tworzenie nowych miejsc pracy w szczególności dla pracowników likwidowanej kopalni. Wykonując zadania statutowe w postaci zagospodarowywania majątku likwidowanych kopalń. Spółka zbywa, dzierżawi oraz wynajmuje ten majątek uzyskując z tego tytułu przychody.
Spółka zbywa prawo wieczystego użytkowania działek gruntu posiadających odrębne numery geodezyjne w różnym ujęciu tj. zbycie jako nieruchomości prawa wieczystego użytkowania dwóch działek gruntu, z których prawo wieczystego użytkowania jednej działki stanowi grunty przeznaczone na cele rolnicze, a prawo wieczystego użytkowania drugiej działki stanowi teren przeznaczony pod zabudowę lecz jest niezabudowany.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy zbywając jednorazowo jako nieruchomość, prawo wieczystego użytkowania dwóch działek gruntu, mających odrębne numery geodezyjne, przy czym jedna z nich jest działką rolną, a druga jest działką stanowiącą teren przeznaczony pod zabudowę Spółka może skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT dla zbycia prawa wieczystego użytkowania obydwu działek, czy tylko dla zbycia prawa wieczystego użytkowania działki przeznaczonej na cele rolnicze?
Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka może skorzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie par. 8 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r., tylko w przypadku zbycia prawa wieczystego użytkowania działki gruntu przeznaczonej na cele rolnicze. Dostawa zaś terenów niezabudowanych lecz stanowiących tereny przeznaczone pod zabudowę nie korzysta ze zwolnienia w myśl przepisów art. 43 ust. 1 pkt 9. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Natomiast przez dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1 ww. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, iż w obecnym stanie prawnym grunty są towarami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż gruntu stanowi dostawę towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, według stawki określonej art. 41 ust. 1 tej ustawy. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczeniu usług zostały określone między innymi w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, ze opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9, jak również przepisy § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia posługuje się kryterium przeznaczenia terenu. Jednakże ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu.
O przeznaczeniu gruntu rozstrzyga bowiem odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu. Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu.
Ponadto należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została udzielona przy założeniu, ze rolnicze przeznaczenie gruntu, o którym mowa w zapytaniu, wynika z aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji jego braku ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Analogiczne zasady dotyczą zbycia gruntu objętego prawem użytkowania wieczystego. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r.
( Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że zamierza dokonać zbycia prawa wieczystego użytkowania działek gruntu posiadających odrębne numery geodezyjne tj. dwóch działek gruntu, z których prawo wieczystego użytkowania jednej działki stanowi grunty przeznaczone na cele rolnicze, a prawo wieczystego użytkowania drugiej działki stanowi teren przeznaczony pod zabudowę lecz jest niezabudowany.
Zatem w świetle cytowanych powyżej przepisów zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu tj. przeznaczonego na cele rolnicze jest zwolnione od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, przeznaczonego pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki podstawowej 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Podkreślenia wymaga jednakże fakt, iż niniejsza interpretacja traci swą aktualność w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu stanu faktycznego lub prawnego.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedmiotowym stanie faktycznym. Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w części dotyczącej sprzedaży prawa wieczystego użytkowania trzech działek gruntu, z których jedna działka jest zabudowana budynkami stanowiącymi towar używany, a pozostałe działki są terenami przeznaczonymi pod zabudowę zawarta została w odrębnym rozstrzygnięciu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.
U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.