INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 3 grudnia 2010r. (data wpływu 20 grudnia 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 marca 2011r.
(data wpływu 17 marca 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia miejsca świadczenia usług związanych z magazynowaniem towarów na terytorium kraju na rzecz kontrahenta z Austrii oraz i ich przygotowaniem do wysyłki do klientów i odsprzedawców - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 20 grudnia 2010r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowaniu usług w zakresie ustalenia miejsca świadczenia usług związanych z magazynowaniem towarów na terytorium kraju na rzecz kontrahenta z Austrii oraz i ich przygotowaniem do wysyłki do klientów i odsprzedawców . Na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej pismem z dnia 8 marca 2011r. znak IBPP3/443-988/10/DG (doręczonym 9 marca 2011r.) wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniesionego wniosku. W dniu 17 marca 2011r. do tut.
Oranu wpłynęło pismo z dnia 15 marca 2011r. będące odpowiedzią na wezwanie.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący zaistniały stan faktyczny: Spółka mająca siedzibę w Austrii posiadająca nadany numer VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawarła z Wnioskodawcą umowę na świadczenie usług pomocniczych polegających m.in. na rozładunku przychodzących dostaw i sprawdzeniu ich kompletności, przepakowywaniu, realizacji i przygotowaniu wychodzących dostaw, składowaniu produktów w odpowiednich do tego celu pomieszczeniach magazynowych, odbiorze przychodzących dostaw w magazynie, ich kontroli, kompletowaniu wychodzących dostaw, ich przygotowywaniu do wysyłki dla odsprzedawców i klientów, obsłudze reklamacyjnej oraz świadczeniu usług związanych z serwisowaniem sprzętu komputerowego oraz informatycznych.
Na potrzeby powyższej umowy Wnioskodawca wynajął lokal na terytorium Polski, który zatwierdziła spółka austriacka. Lokal oznaczono logo firmy austriackiej. Koszty wynajmu ponosi firma Wnioskodawcy. Produkty sprzedawane polskim odbiorcom są wysyłane głównie przesyłkami kurierskimi z tego magazynu. Produkty w magazynie są cały czas własnością firmy austriackiej i przez nią ubezpieczone. W związku ze sprzedażą na terenie Polski spółka austriacka złożyła zgłoszenie rejestracyjne dla potrzeb podatku VAT w II Urzędzie Skarbowym. W uzupełnieniu wniesionego wniosku Wnioskodawca przedstawił, że: świadczone przez Wnioskodawcę usługi w postaci usług pomocniczych nie są częścią usługi głównej.
Są usługą główną samą w sobie. W zakresie świadczonych usług zgodnie z umową wchodzą również usługi w zakresie serwisowania sprzętu komputerowego oraz informatyczne. Usługi te będą wykonywane jeśli zajdzie taka konieczność. Obecnie Zleceniodawca (firma austriacka) nie posiada w Polsce sprzętu komputerowego. Celem wykonania usługi jest kompleksowa usługa obejmująca równocześnie wszystkie usługi cząstkowe określone we wniosku. Cena za usługę określana jest ryczałtowo. Usługą główną jest realizacja i przygotowanie wychodzących dostaw do klientów a pozostałe usługi wymienione we wniosku sa usługami pomocniczymi.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy za wykonane usługi Wnioskodawca winien wystawiać faktury VAT ze stawką 22% na spółkę austriacką z polskim numerem NIP i wykazywać w deklaracji VAT-7 jako sprzedaż krajową czy też usługi te nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju i Wnioskodawca powinien wystawić fakturę na spółkę austriacką z austriackim numerem VAT i wykazać ją w deklaracji VAT-7 jako świadczenie usług poza terytorium kraju? Zdaniem Wnioskodawcy, skoro spółka austriacka posiada siedzibę w Austrii to faktury Wnioskodawca powinien wystawiać bez polskiego podatku VAT jako sprzedaż poza terytorium kraju z adnotacją, że VAT rozliczy nabywca usługi.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, iż świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Na podstawie tej tezy można zatem uznać, że wyodrębnianie z usługi świadczonej przez jeden podmiot poszczególnych jej elementów jako osobnych usług nie jest poprawne, jeśli wszystkie one zmierzają do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego wskazanej w umowie.
W przypadku świadczeń złożonych należy ustalić, w kontekście wszystkich okoliczności, które ze świadczeń ma charakter zasadniczy, a które jedynie są czynnościami pomocniczymi, ułatwiającymi lub umożliwiającymi korzystanie ze świadczenia zasadniczego w ogóle lub w pełniejszym zakresie. Konsekwentnie skutki podatkowe dla całej usługi złożonej należy określać w odniesieniu do świadczenia o charakterze zasadniczym. Należy zatem określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę.
Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
Tym samym w przypadku gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Konsekwencją uznania wykonywanych czynności za świadczenie złożone jest to, iż dla celów podatku VAT, świadczenia pomocnicze dzielą los prawny świadczenia głównego.
Innymi słowy, do całej transakcji stosuje się zasady opodatkowania właściwe dla usługi zasadniczej, w szczególności w zakresie ustalenia miejsca świadczenia, momentu powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatku. W tym miejscu należy wskazać również, iż świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu VAT. Zatem, należy określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę.
W celu określenia, czy przedmiotowe w stanie faktycznym objętym wnioskiem, które świadczy Wnioskodawca, podlegają opodatkowaniu w Polsce, należy ustalić miejsce świadczenia tych usług. Generalne zasady wyrażone obecnie w art. 28b i 28c ustawy o VAT, różnicują sposób określenia miejsca świadczenia usług w zależności od tego, na czyją rzecz są one świadczone. Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n.
Stosownie do art. 28a ustawy o VAT, na potrzeby stosowania Rozdziału 3 tej ustawy - „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Od powyższych zasad ustawodawca przewidział szereg wyjątków, wskazując m.in. szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług związanych m.in z nieruchomościami. I tak zgodnie z art. 28e ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
Należy w tym miejscu zauważyć, że użyty w powyższym przepisie (art. 28e ustawy) zwrot „usług związanych z nieruchomościami” stanowi katalog otwarty. Warunkiem zaliczenia określonej usługi do tego katalogu jest jej związek z nieruchomością, której dana usługa dotyczy. Wprawdzie usługi na nieruchomościach kojarzone są na ogół z usługami budowlanymi związanymi z konkretną nieruchomością, jednak pojęcie to jest znacznie szersze i obejmuje swoim zakresem cały szereg usług, które są nierozerwalnie związane z nieruchomościami.
Wskazać też trzeba, iż powiązanie usług związanych z nieruchomością, z lokalizacją samej nieruchomości jest jak najbardziej uzasadnione, bowiem dane usługi są konsumowane (wykorzystywane) właśnie w miejscu położenia nieruchomości.
Przepisowi art. 28e polskiej ustawy o podatku od towarów i usług odpowiada zapis art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. u. UE l 2006.347.1 ze zm.), zgodnie z którym miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
Określając czy dane usługi powinny być klasyfikowane jako usługi związane z nieruchomościami i w związku z tym powinny podlegać opodatkowaniu w miejscu ich położenia nieruchomości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy usługi te w danym stanie faktycznym pozostają w bezpośrednim związku z nieruchomościami. Wskazując na zasadę definiowania miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami, należy zwrócić uwagę na szeroki zakres jej stosowania. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie ograniczają tego zakresu do grupy konkretnych i określonych z nazwy usług, które stanowiłyby zamkniętą grupę.
Z powyższego wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługobiorcy. Zasada ta ma zastosowanie wówczas, gdy usługę można przyporządkować do konkretnej nieruchomości, która jest możliwa do zlokalizowania, co do miejsca jej położenia.
Przepis ten - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium, odniesienie się nie do podmiotu lecz do przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą mają być opodatkowane według miejsca jej położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje katalog zamieszczony w tym przepisie, który ma charakter otwarty. Do zakresu tych usług ustawodawca zaliczył bowiem nie tylko usługi stricte dotyczące prac wykonywanych w nieruchomościach i obrotu nieruchomościami, ale także usługi, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.
Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, uzupełnionym pismem z dnia 15 marca 2011r., Wnioskodawca świadczy usługę na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Austrii posiadającego nadany nr VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowech.
Usługa świadczona na rzecz tego kontrahenta polega na odbiorze i rozładunku przychodzących dostaw w magazynie, składowaniu produktów w odpowiednich do tego celu pomieszczeniach magazynowych, sprawdzeniu ich kompletności i kontroli, przepakowywaniu, realizacji i przygotowaniu wychodzących dostaw, kompletowaniu wychodzących dostaw, ich przygotowywaniu do wysyłki dla odsprzedawców i klientów, obsłudze reklamacyjnej oraz świadczeniu usług związanych z serwisowaniem sprzętu komputerowego oraz informatycznych. Na potrzeby umowy Wnioskodawca wynajął lokal na terytorium Polski, który zatwierdziła spółka austriacka. Lokal oznaczono logo firmy austriackiej. Koszty wynajmu ponosi Wnioskodawca.
Magazynowane w wynajętym lokalu produkty są cały czas własnością firmy austriackiej. Natomiast sprzedawane są przez firmę austriacką, zarejestrowaną dla potrzeb VAT. W związku ze sprzedażą towarów na terytorium Polski, są wysyłane z wynajętego lokalu (magazynu) przesyłkami kurierskimi. Wnioskodawca wskazał, że usługą główną w sprawie będącej przedmiotem wniosku jest realizacja i przygotowanie wychodzących dostaw do klientów, a pozostałe usługi przedstawione we wniosku są usługami pomocniczymi do tej usługi głównej.
Zaznaczyć również należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym objętym wnioskiem i będącym przedmiotem interpretacji w ramach wykonywanej usługi nie były wykonywane serwisowania sprzętu komputerowego oraz informatyczne.
Analizując zatem informacje wynikające z opisu sprawy, stwierdzić należy, iż Wnioskoadwca świadczy w głównej mierze usługi magazynowania, na które składają się przyjęcie i rozładunek towarów w magazynie, składowanie produktów w odpowiednich do tego celu pomieszczeniach magazynowych, sprawdzenie ich kompletności i kontroli, przepakowywanie, realizacja i przygotowanie wychodzących dostaw, kompletowaniu wychodzących dostaw, ich przygotowywaniu do wysyłki dla odsprzedawców i klientów. Wymienione usługi są więc usługami pomocniczymi w stosunku do usługi zasadniczej jaką jest magazynowanie, gdyż bez tej usługi głównej nie mogły by być realizowane.
W tym miejscu nie można podzielić stanowiska Wnioskodawcy, że usługą główną jest realizacja i przygotowanie wychodzących dostaw, gdyż bez uprzedniego przyjęcia dostaw towarów do magazynu, w którym poddawane są ww. czynnościom nie byłoby możliwe ich przygotowanie do wysyłki, dokonywanej przesyłkami kurierskimi z magazynu położonego na terytorium kraju, oznaczonego logo firmy kontrahenta z Austrii. Podkreślenia wymaga również fakt, że de facto również konsumpcja usługi następuje w Polsce, co potwierdza prawidłowość ustalenia miejsca świadczenia , zgodnie z założeniem Dyrektywy, iż usługa winna podlegać opodatkowaniu w miejscu jej faktycznej konsumpcji.
Usługi magazynowe (jako usługi zasadnicze) mogą obejmować wiele innych czynności, takich jak np.: dzielenie towarów na pakiety, w których będą przechowywane, rozładunek i załadunek, czynności administracyjne związane z przyjęciem towaru do magazynu itp., które wspomagają proces samego przechowywania towaru.
W stanie będącym przedmiotem wniosku Wnioskodawca świadczy zatem usługę zasadniczą polegającą na magazynowaniu towarów kontrahenta, w której skład wchodzą usługi pomocnicze polegające m.in. na rozładunku przychodzących towarów, sprawdzeniu ich kompletności i dokonanie ich kontroli, przepakowaniu, przygotowaniu i kompletowaniu wychodzących dostaw, przygotowaniu dostaw do wysyłki do odsprzedawców i klientów. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż usługi przedstawione w stanie faktycznym wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz firmy austriackiej, są usługami magazynowania.
W ustawie nie znajduje się legalna definicja usług magazynowania, również w art. 28b do 28o cyt. ustawy nie można dopatrzeć się odniesień do tego rodzaju usług. Trudno też znaleźć jedną definicję w literaturze, która określałaby jednoznacznie co należy rozumieć pod tym pojęciem. Aby skutecznie realizować zadania, które składają się na tę usługę, należy posiadać przede wszystkim warunki techniczne (magazyny). Powierzchnia magazynowa, która służy do takich usług, jest położona na terytorium określonego kraju, a świadczenie usług jest nierozerwalnie powiązane z nieruchomością, jaką jest obiekt magazynu.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że usługi w zakresie magazynowania towarów mają charakter usług związanych z nieruchomościami i tym samym spełniają dyspozycję art. 28e ustawy. W związku z powyższym, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce położenia nieruchomości. Wobec czego, dla określenia miejsca świadczenia usług będących przedmiotem wniosku, zastosowania nie znajdzie obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. przepis art. 28b ustawy.
Reasumując, ponieważ lokal magazynowy, w którym Wnioskodawca świadczy usługi magazynowania towarów położony jest na terytorium Polski, miejscem świadczenia, a tym samym miejscem opodatkowania tych usług jest terytorium kraju, a świadczone usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla tego rodzaju usług na terytorium Polski, która zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010r, do którego odnosił się stan faktyczny przedstawiony we wniosku, wynosiła 22%.
Świadczone usługi Wnioskodawca winien udokumentować fakturą VAT, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, w myśl którego podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Faktura dokumentująca świadczone usługi winna być wystawiona dla kontrahenta z Austrii zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.).
Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej: imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy; numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11; numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT"; dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury; nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług; cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); stawki podatku; sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu; kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.
Mając na uwadze, że Wnioskodawca świadczy usługi magazynowania, dla których miejsce świadczenia określa się na podstawie art. 28e ustawy, jest on zobowiązany udokumentować ich wykonanie fakturą VAT, stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy, z zastosowaniem stawki właściwej dla tego rodzaju usług na terytorium kraju. Nie ma przy tym znaczenia, dla opodatkowania u Wnioskodawcy tej usługi na terytorium kraju, czy w fakturze zostanie zawarty polski czy też austriacki numer identyfikacji podatkowej nabywcy usługi. Tym samym Wnioskodawca winien wykazać sprzedaż usługi w deklaracji VAT-7 jak sprzedaż krajową. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Informuję się, jednocześnie, iż ponieważ przedmiotem interpretacji indywidualnej był zgodnie z wolą Wnioskodawcy zaistniały stan faktyczny, w którym, jak przedstawił Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku z dnia 15 marca 2011r., usługi serwisowania sprzętu komputerowego oraz informatyczne nie były przez Wnioskodawcę wykonywane, niniejsza interpretacja nie obejmuje swym zakresem tych usług.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Wyszyńskiego 2, 44-101Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.