INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 9 grudnia 2015 r. (data wpływu 14 grudnia 2015 r.) uzupełnionym pismem z 4 marca 2016 r. (data wpływu 9 marca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego związanego z planowanymi wydatkami inwestycyjnymi dotyczącymi adaptacji obiektu na potrzeby działalności bibliotecznej oraz wydatkami bieżącymi – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 14 grudnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego związanego z planowanymi wydatkami inwestycyjnymi dotyczącymi adaptacji obiektu na potrzeby działalności bibliotecznej oraz wydatkami bieżącymi. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 4 marca 2016 r. (data wpływu 9 marca 2016 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie organu z 17 lutego 2016 r. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Gmina K. (Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
Jako organ władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmuje jako podmioty prawa publicznego. Jednakże jest natomiast podatnikiem podatku od towarów i usług w przypadkach wykonywania przez nią czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W 2012 r. w ramach realizacji zadania pn. „…”, współfinansowanego ze środków PROW, Gmina wybudowała m.in. budynek handlowo-usługowy, składający się z 23 lokali. Zamiarem inwestora była późniejsza sprzedaż lokali w trybie przetargowym (a więc wykorzystanie do celów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług). Sprzedaż miała być udokumentowana fakturami VAT.
Zgodnie ze stanowiskiem w niej przedstawionym, od faktur związanych z kosztami budowy tego obiektu, odliczony został podatek VAT, przypadający na nakłady poniesione na te lokale, które, zgodnie z intencją Gminy, miały być przeznaczone w pełni na cele opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Niestety, mimo upływu 3-letniego okresu od oddania obiektu do użytkowania, udało się zbyć zaledwie kilka z nich, co zostało udokumentowane fakturami VAT, ujętymi w rejestrach sprzedaży, prowadzonymi przez Gminę i wykazane w deklaracjach VAT-7. Gmina rozważa więc, aby 2 z nich przeznaczyć na potrzeby Biblioteki Gminnej.
Wpierw należy jednak wykonać szereg niezbędnych prac adaptacyjnych, celem dostosowania lokali do potrzeb tej instytucji (w tym m.in. budowa schodów między lokalami, znajdującymi się na 2 różnych kondygnacjach, budowa instalacji grzewczej, zakupy wyposażenia, niezbędnego do prowadzenia działalności kulturalnej). Planowana do przeprowadzenia przez Gminę przebudowa lokali, które będą przeznaczone na rzecz Biblioteki wyczerpuje definicję „ulepszenia” w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Gmina – jako jednostka samorządu terytorialnego – nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
Ponoszone w tym zakresie wydatki inwestycyjne związane w szczególności ze sporządzaniem dokumentacji projektowej, wykonaniem robót ogólnobudowlanych, zakupem materiałów oraz zakupem wyposażenia, udokumentowane będą przez dostawców/wykonawców fakturami VAT wystawionymi na Gminę. Po zakończeniu prac modernizacyjnych, Gmina planuje udostępnić powstały lokal do korzystania Gminnej Bibliotece Publicznej, działającej na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach oraz na podstawie własnego statutu. Biblioteka działa jako samorządowa instytucja kultury i posiada osobowość prawną.
Samo udostępnienie budynku ma być zasadniczo nieodpłatne (umowa użyczenia), jednakże Gmina będzie obciążać Bibliotekę wartością wydatków związanych ze zużyciem mediów niezbędnych do funkcjonowania przedmiotowego Budynku, tj. w szczególności kosztów zużytej energii elektrycznej, wody oraz odprowadzania ścieków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania lokalu. Gmina jest bowiem stroną umów z dostawcami mediów. Po otrzymaniu faktur za zużycie mediów, o których mowa powyżej, Gmina będzie refakturowała ich koszty na rzecz Biblioteki.
Świadczenie usługi udostępnienia lokali przez Gminę na rzecz Biblioteki wraz z takimi świadczeniami, jak dostawa energii elektrycznej, gazu, wody oraz odprowadzania ścieków stanowić będzie jedną usługę, do podstawy opodatkowania której doliczone zostaną również te świadczenia oraz zastosowana zostanie jednolita stawka podatku, tj. 23%. Tym samym czynność ta nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Natomiast podstawą opodatkowania będzie w tym przypadku kwota stanowiąca zapłatę należną Gminie z tytułu zużytych mediów pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwestie udostępnienia budynku i obciążania za zużycie mediów będą szczegółowo uregulowane w ramach umowy pomiędzy stronami (tj.
Gminą a Biblioteką). Wystawiane przez Gminę na rzecz Biblioteki faktury Gmina będzie ujmować w rejestrach sprzedaży. Wartość netto wraz z należnym podatkiem VAT z tytułu powyższego świadczenia Gmina będzie wykazywać w składanych deklaracjach VAT-7. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że: Gmina planuje refakturowanie (tj. przeniesienie) na rzecz Biblioteki dokładnych kosztów zużycia mediów (wraz z opłatami dodatkowymi tj. abonament, opłaty dystrybucyjne, itp.) bez doliczania marży. Energia elektryczna – refakturowanie dokonywane będzie na podstawie wskazań licznika. Woda i ścieki – refakturowanie dokonywane będzie na podstawie wskazań licznika.
Gaz – nie dotyczy (w lokalu nie ma instalacji gazowej). Bezpośrednim celem prac adaptacyjnych jest nieodpłatne przekazanie 2 lokali na siedzibę Biblioteki Publicznej w K. Organizatorem Biblioteki Publicznej, w myśl przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 642 ze zm.), jest Gmina. Fakt ten został potwierdzony w statucie Biblioteki Publicznej, wprowadzonym na mocy Uchwały nr XXX Rady Gminy z dnia 22 lutego 2006r. Biblioteka Publiczna realizuje zadania Gminy w zakresie kultury.
W myśl § 9 Statutu, o którym mowa wyżej, do podstawowych zadań Biblioteki należy: „1. Gromadzenie, opracowanie, ochrona i aktualizacja materiałów bibliotecznych utrwalonych w dowolnej formie, ze szczególnym uwzględnieniem materiałów dotyczących własnego regionu. Pełnienie funkcji ośrodka informacji biblioteczno-bibliograficznej i publicznej na terenie gminy. Udostępnianie materiałów bibliotecznych na miejscu, wypożyczanie na zewnątrz, prowadzenie wymiany bibliotecznej z uwzględnieniem potrzeb wszystkich mieszkańców gminy, bez względu na ich wiek, wykształcenie czy status społeczny.
Tworzenie i udostępnianie własnych baz danych: faktograficznych, katalogowych, bibliograficznych oraz organizowanie dostępu do baz zewnętrznych. Organizowanie różnego typu imprez popularyzujących wiedzę, kulturę, książkę i czytelnictwo. Współdziałanie z bibliotekami wchodzącymi w skład ogólnokrajowej sieci bibliotecznej oraz innymi bibliotekami, instytucjami na rzecz i dla dobra mieszkańców gminy i użytkowników Biblioteki. Doskonalenie zawodowe pracowników Biblioteki. Doskonalenie form i metod obsługi użytkowników Biblioteki poprzez wykorzystywanie możliwości technicznych w tej dziedzinie”.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w związku z udostępnieniem lokali na rzecz Biblioteki Gminnej, na warunkach określonych w opisie sprawy, Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych, planowanych do poniesienia w związku z adaptacją obiektu na potrzeby działalności bibliotecznej oraz od wydatków bieżących związanych z tymi lokalami? Zdaniem Wnioskodawcy: w związku z udostępnieniem lokali na rzecz Gminnej Biblioteki Publicznej, na warunkach określonych w opisie sprawy, Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z tymi lokalami.
Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.: nabywcą towarów i usług jest podatnik podatku od towarów i usług; nabywane towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
Zdaniem Gminy w analizowanym przypadku powyższe przesłanki będą spełnione i tym samym, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z lokalami, które udostępnione będą instytucji kultury. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z treści ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte w przypadku dostawy towarów w art. 7 ust. 2 oraz w przypadku świadczenia usług w art. 8 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie).
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Z ww. art. 8 ust. 2 ustawy wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi mieć miejsce brak związku świadczonych usług z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Niedopełnienie warunków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zgodnie z art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z przytoczonego przepisu wynika, że organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy działają w charakterze podatników tylko wtedy, gdy: wykonują czynności, które nie mieszczą się w ramach ich zadań albo wykonują czynności, które wprawdzie mieszczą się w ramach ich zadań, jednak są wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych.
Gmina, w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Na podstawie art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy działalności w zakresie kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (art. 7 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty, województwa), ze względu na przyznaną im ustawowo osobowość prawną, są podatnikami podatku od towarów i usług, w zakresie w jakim działają na zasadach zbliżonych do innych podmiotów gospodarczych, w szczególności w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. W rozpatrywanej sprawie Gmina po zakończeniu prac modernizacyjnych planuje udostępnić nieodpłatnie, na podstawie umowy użyczenia 2 lokale na siedzibę Biblioteki Publicznej.
Gmina będzie obciążać Bibliotekę wartością wydatków związanych ze zużyciem mediów niezbędnych do funkcjonowania budynku, tj. w szczególności kosztów zużytej energii elektrycznej, wody oraz odprowadzania ścieków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania lokalu. Gmina jest stroną umów z dostawcami mediów. Należy zauważyć, że umowa użyczenia jest z natury umową nieodpłatną, bowiem zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
Istotnymi cechami tej umowy są zatem dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność. Jednakże jeśli pojawia się jakakolwiek płatność związana z użytkowaniem rzeczy oddanej w używanie, to na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług umowa ta przestaje być umową nieodpłatną i staje się czynnością odpłatną, a więc jako taka podlega opodatkowaniu. W konsekwencji oddanie nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie (używanie) stanowi nieodpłatne świadczenie usług. W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji.
Odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.
W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-42/14 Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. l ust. 2 akapit drugi Dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako odrębne, rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy – transakcji, które obejmują również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
Co do zasady, towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów i usług, np. energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków, powinny być uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich (tj. danych towarów i usług) przez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników lub podliczników.
Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu.
Sytuacja taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem bez względu na ilość zużycia mediów (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z odpowiednimi mediami.
Należy zaznaczyć, że okoliczności faktyczne, które były przedmiotem wyroku TSUE w sprawie C-42/14 dotyczyły przypadku, w którym wskazane powyżej dostawy towarów i świadczenie usług były refakturowane, tj. wynajmujący przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od podmiotów trzecich bez doliczania marży.
Należy zatem uznać, że ustalone przez Trybunał i wskazane powyżej zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy refakturowania (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy. Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu usług związanych z usługą udostępniania nieruchomości w każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
Z treści wniosku wynika, że po otrzymaniu faktur za zużycie mediów, Gmina będzie refakturowała ich koszty na rzecz Biblioteki. Kwestie udostępnienia budynku i obciążania za zużycie mediów będą szczegółowo uregulowane w ramach umowy zawartej między stronami (tj. Gminą a Biblioteką). Wystawiane przez Gminę na rzecz Biblioteki faktury za zużycie mediów, Gmina będzie ujmować w rejestrach sprzedaży oraz w składanych deklaracjach VAT-7. Gmina planuje refakturowanie (tj. przeniesienie) na rzecz Biblioteki dokładnych kosztów zużycia mediów (wraz z opłatami dodatkowymi tj. abonament, opłaty dystrybucyjne, itp.) bez doliczania marży.
Zużycie energii elektrycznej i wody oraz odprowadzenie ścieków Gmina będzie refakturować na podstawie wskazań licznika. Oznacza to, że Biblioteka ponosić będzie tylko koszty mediów (energia elektryczna, woda i ścieki), które zużywa i którymi będzie obciążany według wskazań licznika. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w umowie miedzy Gminą, a Biblioteką uregulowano kwestie udostępnienia lokalu i obciążania za zużycie mediów. Ponadto, zużycie energii elektrycznej, wody i ścieków będzie kształtowało się zgodnie ze wskazaniami licznika. Zatem Biblioteka będzie decydowała o wielkości zużycia mediów.
Tym samym, towarzyszące nieodpłatnemu udostępnieniu lokali zaopatrzenie w energię elektryczną i wodę oraz odprowadzanie ścieków, uznać należy za świadczenie odrębne od samej czynności nieodpłatnego udostępnienia lokali. Należy wskazać, że przy rozpatrywaniu kwestii złożoności czynności nieodpłatnego udostępnienia nieruchomości oraz dostawy mediów energii elektrycznej i wody oraz odprowadzania ścieków mają znaczenie postanowienia uregulowane w ramach umowy wiążącej Gminę z Biblioteką, a kryterium zużycia będzie miało charakter decydujący o zakwalifikowaniu ww. mediów jako świadczeń odrębnych od czynności udostępnienia nieruchomości.
Odnosząc powyższe do opisu zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że w przypadku, gdy umowa nieodpłatnego użyczenia lokali przewiduje osobne fakturowanie mediów, w kwotach odzwierciedlających faktyczne ich zużycie, to takie świadczenie należy traktować jako usługę odrębną od usługi nieodpłatnego udostępnienia lokali. Podkreślić należy, że świadczenie to (dostarczanie energii elektrycznej, wody i odprowadzanie ścieków) nie jest związane z usługą udostępnienia lokalu, ponieważ 2 lokale zostały oddane do użytkowania nieodpłatnie.
Przedmiotem świadczenia na rzecz biorącego w nieodpłatne użytkowanie będzie korzystanie z usług dostawy energii elektrycznej i wody oraz usługi odprowadzania ścieków, a obciążenie będzie następowało na podstawie faktury wystawionej przez Gminę na rzecz Biblioteki. Zatem wydatki jakie będzie ponosiła Biblioteka na rzecz Gminy, w związku z wykorzystanymi mediami, nie będą stanowiły zapłaty za usługę korzystania z lokalu, są jedynie kosztami zwykłego jego utrzymania, które Biblioteka będzie ponosiła na rzecz Gminy jako koszty eksploatacji tego lokalu.
Biorąc pod uwagę opis zdarzenia przyszłego oraz wskazane przepisy stwierdzić należy, że obciążenie Biblioteki przez Gminę kosztami mediów w przedstawionej sprawie jest dla celów podatku od towarów i usług traktowane jako odrębna (od nieodpłatnego udostępnienia lokalu) usługa świadczona przez Gminę na rzecz Biblioteki. Za odrębnością świadczenia dostawy mediów (wody) od czynności nieodpłatnego użytkowania lokalu przesądzają przesłanki przewidziane w umowie za zużycie mediów, refakturowanie mediów, w kwotach odzwierciedlających faktyczne ich zużycie według wskazań licznika.
W konsekwencji należy uznać, że udostępnianie nieodpłatnie lokali na rzecz Biblioteki, przy jednoczesnym obciążaniu Biblioteki z tytułu korzystania z lokali w oparciu o zużycie tzw. mediów (energii elektrycznej, wody i ścieków), będzie stanowić dwa odrębne świadczenia, tj. nieodpłatne udostępnienie lokalu na rzecz Biblioteki oraz usługę dostarczania mediów (energii elektrycznej, wody i ścieków). Zatem, nie można uznać, że lokale będą wykorzystywane przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, bowiem same lokale będą wykorzystywane jedynie w celu nieodpłatnego udostępnienia na rzecz Biblioteki, dla realizacji zadań Gminy.
Rozpatrując prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, należy mieć na uwadze, że system odliczenia ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Natomiast nie daje uprawnienia do odliczenia w przypadku czynności będących poza zakresem działalności gospodarczej. Oznacza to, że podatnik nie może domagać się prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie płacąc podatku należnego.
Z przedstawionych wyżej okoliczności sprawy wynika, że głównym celem ponoszonych wydatków w zakresie prac adaptacyjnych celem dostosowania lokali do potrzeb biblioteki, będzie wykonywanie zadań własnych Gminy (niepodlegających opodatkowaniu). Gmina w zakresie realizacji zadań własnych nie występuje w charakterze podatnika, w związku z czym, dokonując ww. nabyć nie będzie mieć również konsekwentnie prawa do odliczenia podatku naliczonego, związanego z realizacją tych zadań. Utrzymanie tych lokali oraz ich wykorzystanie należy do zadań własnych Gminy, która w tym zakresie nie działa w charakterze podatnika.
Nie można więc bezsprzecznie przyjąć, że w momencie ponoszenia wydatków inwestycyjnych związanych z przebudową i zmianą sposobu użytkowania lokali, Wnioskodawca zamierzał wykorzystać te lokale do czynności opodatkowanych. Głównym celem przebudowy i zmiany sposobu użytkowania lokali jest/będzie bowiem realizacja zadań własnych. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Organu, nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku związanego z ponoszonymi nakładami na przebudowę i zmianę przeznaczenia lokali budynku.
Należy zauważyć, że refakturowane na rzecz najemcy (Biblioteki) koszty dotyczą tylko faktu zużycia przez tego najemcę energii elektrycznej, wody i odprowadzonych ścieków. Natomiast adaptacja lokali związana jest z nieodpłatnym użyczeniem tych lokali, a nie ze zużyciem wody lub prądu. W opisanej sprawie nie dochodzi do przeniesienia na Bibliotekę (w drodze refakturowania) kosztów przeprowadzonej przez Gminę adaptacji lokali. W konsekwencji, Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z lokalami, które udostępnione będą instytucji kultury. Zatem stanowisko Gminy jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zatem w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany któregokolwiek elementu stanu faktycznego, udzielona interpretacja traci ważność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.