INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 maja 2012r. (data wpływu 17 maja 2012r.) uzupełnionym pismem z dnia 6 sierpnia 2012r.
(data wpływu 14 sierpnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie odliczenia podatku wynikającego faktur przesłanych drogą elektroniczną, a otrzymanych w formie wydruku - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17 maja 2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie odliczenia podatku wynikającego faktur przesłanych drogą elektroniczną, a otrzymanych w formie wydruku. Ww. został uzupełniony pismem z dnia sierpnia 2012r. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 6 sierpnia 2012r.
(data wpływu 14 sierpnia 2012r.). W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest podmiotem wchodzącym w skład międzynarodowej Grupy. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka będzie współpracować z podmiotem z Grupy mającym siedzibę w Szwajcarii (dalej: Kontrahent), zarejestrowanym dla celów podatku VAT m.in. w Polsce. W związku z planowanym wdrożeniem w ramach Grupy zintegrowanego systemu informatyczno-księgowego, w ramach którego wprowadzony zostanie nowy obieg faktur. Spółka rozważa wdrożenie jednego z dwóch scenariuszy w tym zakresie.
W ramach pierwszego scenariusza, Spółka otrzymywać będzie od Kontrahenta faktury VAT w formie elektronicznej (plik PDF załączony do korespondencji elektronicznej). Otrzymywane od Kontrahenta faktury VAT w formie elektronicznej dokumentować będą zarówno nabycia krajowe towarów i usług, jak również wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów oraz import usług. Jak zakłada Spółka, mogą to być więc zarówno faktury zawierające polski VAT, jak i faktury bez polskiego VAT, objęte obowiązkiem samonaliczenia podatku po stronie Spółki. Strony ustaliły, że faktury elektroniczne wystawiane przez Kontrahenta przesyłane będą w drodze korespondencji elektronicznej w postaci pliku PDF.
Przed zmianą formy przesyłania faktur z tradycyjnej na elektroniczną strony ustalą konkretny adres e-mail Podatnika, z którego Spółka będzie odbierać faktury elektroniczne. Ponadto Wnioskodawca wyrazi zgodę na otrzymywanie od Kontrahenta faktur w drodze elektronicznej. Zgoda zostanie wyrażona w drodze pisemnej akceptacji. W celu określenia zgodności danych na fakturze z danymi transakcji, pracownicy Spółki będą dokonywać kontroli biznesowej faktur w postaci weryfikacji merytorycznej faktur.
Otrzymywane e-maile do których załącznikami będą pliki PDF oraz same pliki PDF zawierające faktury elektroniczne będą archiwizowane elektronicznie przez Spółkę, w sposób pozwalający na rejestrację daty wpływu faktury, nadawcy, jak również treści faktury otrzymanej od kontrahenta. Ustalony z Kontrahentem sposób przesyłania faktur e-mailem w postaci plików w formacie PDF pozwala na ustalenie tożsamości Kontrahenta jako wystawcy faktury. Wykorzystany format PDF i bieżące archiwizowanie otrzymanej korespondencji zawierającej faktury pozwala zdaniem Wnioskodawcy na zapewnienie niezmienności danych zawartych w fakturach.
W ramach drugiego scenariusza, nowy obieg faktur będzie polegał na tym, że faktury wystawiane przez Kontrahenta będą przekazywane Spółce w ten sposób, że drukarka znajdująca się w siedzibie Spółki zostałaby podłączona do sieci informatycznej, a Kontrahent miałby możliwość wydruku faktur wprost na tej drukarce. Wydruk w tym przypadku byłby inicjowany przez wystawcę faktur bez udziału Spółki. Rola Spółki ograniczałaby się do zabrania wydrukowanych faktur z drukarki. Spółka otrzymywałaby fakturę w momencie wydrukowania faktury przez Kontrahenta w siedzibie Spółki.
Nowy obieg faktur będzie polegał na tym, że faktury wystawiane przez Kontrahenta będą przekazywane Spółce w ten sposób, że drukarka znajdująca się w siedzibie Spółki zostałaby podłączona do sieci informatycznej, a Kontrahent miałby możliwość wydruku faktur wprost na tej drukarce. Wydruk w tym przypadku byłby inicjowany przez wystawcę faktur bez udziału Spółki. Rola Spółki ograniczałaby się do zabrania wydrukowanych faktur z drukarki. Spółka otrzymywałaby fakturę w momencie wydrukowania faktury przez Kontrahenta w siedzibie Spółki. Spółka pragnie uzupełnić, że połączenie Kontrahenta z drukarką w siedzibie Spółki będzie realizowane w sposób bezpieczny.
Zastosowane zabezpieczenia techniczne powodują, że prawdopodobieństwo ingerencji z zewnątrz w treść przesyłanych informacji będzie bardzo niskie (lub nawet praktycznie zerowe). W konsekwencji, faktura będzie integralna co do treści. Dane, które powinna zawierać faktura, umieszczone na niej przez Kontrahenta, nie będą bowiem podlegać zmianie. Dodatkowo, pracownik odbierający fakturę z drukarki w Polsce będzie dostawał informację od wystawcy o wygenerowaniu takiej faktury. W konsekwencji, w połączeniu z faktem, że sygnał nie będzie mógł być zmieniony z zewnątrz oznacza to, że faktura będzie autentyczna co do pochodzenia.
Będzie bowiem wiadomo, że kto jest podmiotem dokonującym dostawy towarów lub usługodawcą albo wystawcą faktury. W związku z powyższym zadano pytanie: Czy faktury przekazywane Wnioskodawcy poprzez ich wydruk na drukarce w Spółce, zawierające polski VAT, w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego będą uprawniały Wnioskodawcę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur? Czy w przypadku faktur niezawierających polskiego VAT, objętych obowiązkiem samonaliczenia podatku po stronie Spółki, prawo do odliczenia po stronie Wnioskodawcy powstanie i będzie niezależne od samego faktu otrzymania faktury (w jakimkolwiek formacie)?
Zdaniem Wnioskodawcy, odbieranie z drukarki oryginałów faktur wydrukowanych z inicjatywy Kontrahenta, na drukarce znajdującej się w siedzibie Spółki stanowi otrzymanie faktury, o którym mowa w przepisach VAT (art. 86 ust, 2 pkt 1 lit. a, ust. 10 i ust. 11) i uprawnia do odliczenia podatku naliczonego. Kontrahent drukuje oryginał faktury bezpośrednio na drukarce, z własnej inicjatywy i bez ingerencji ze strony Spółki. Spółka nie podejmuje żadnych czynności mających na celu wydrukowanie przedmiotowej faktury, a jedynie pobiera wydrukowany oryginał faktury (w formie papierowej) z drukarki.
Otrzymana w ten sposób papierowa faktura jest ważną fakturą VAT i nie ma powodów, aby odmawiać jej roli dokumentu podatkowego i handlowego. W szczególności, nie powinno mieć znaczenia, że Kontrahenta nie ma fizycznie w siedzibie Spółki. Podobnie przy wysyłaniu pocztą, Kontrahent fizycznie nie zjawia się w siedzibie Spółki aby wręczyć jej fakturę, ale korzysta z pośrednictwa innego podmiotu. W przypadku opisanym przez Spółkę pośrednikiem po prostu nie jest poczta. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, na czyjej drukarce i w jakim miejscu (siedziba wystawcy, siedziba odbiorcy, inne miejsce) faktury są drukowane przez wystawcę w momencie ich wystawienia.
Faktura jako rzeczywisty dokument istnieje dopiero w momencie wydrukowania, jej wcześniejsze losy i sposób przekazu są nierelewantne prawnie. W związku z powyższym Spółka uważa, iż faktury otrzymane w powyższy sposób, zawierające polski VAT, będą uprawniały do odliczenia podatku naliczonego. Wniosek ten potwierdza interpretacja Dyrektora IS w Poznaniu z 5 stycznia 2012r. (sygn. ILPP2/443-1076/09/11-S/AD). Zdarzenie przyszłe opisane w tej interpretacji było identyczne jak opisane przez Spółkę.
Organ podatkowy zgodził się z podatnikiem, że Wnioskodawca, będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych, w opisany powyżej sposób, od wystawców. Dyrektor IS zauważył również, że posługiwanie się takimi fakturami drukowanymi przez strony transakcji na papierze i w tej formie przechowywanymi nie zmniejsza przy tym bezpieczeństwa obrotu prawnego w porównaniu z sytuacją, w której faktury od samego początku mają postać papierową i w takiej formie są przekazywane nabywcy. Identyczne stanowisko zostało zawarte w wyroku NSA z 1 września 2011r. (sygn. akt I FSK/296/10).
Wszystkie powyższe argumenty znajdują odpowiednie zastosowanie do faktur niezawierających polskiego VAT, objętych obowiązkiem samonaliczenia podatku. W szczególności Wnioskodawca uważa, że również te faktury, otrzymane w okolicznościach wskazanych w stanie faktycznym, są ważnymi i prawidłowymi fakturami (zgodnie z prawem państwa, którego jurysdykcja jest właściwa dla oceny danej faktury). W przypadku jednak zdarzeń objętych samonaliczeniem VAT, tryb przesłania, forma, a nawet samo istnienie faktury, nie ma znaczenia dla prawa do odliczenia VAT po stronie Spółki. Prawo to powstaje niezależnie od faktur, co Spółka szczegółowo uzasadnia poniżej.
W przypadku zdarzeń podatkowych objętych obowiązkiem samonaliczenia VAT (import usług, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, dostawa towarów lub świadczenie usług dla których podatnikiem jest nabywca) po stronie Spółki powstaje obowiązek wykazania podatku należnego. Ponieważ podatnikiem VAT w tym przypadku jest Spółka, czynność tę należy udokumentować wystawieniem faktury wewnętrznej, na której wykazać należy podatek należny (art. 106 ust. 7 ustawy o VAT).
Tym samym, niezależnie od formy otrzymania takich faktur przez Spółkę (drogą elektroniczną, poprzez wydruk na drukarce w Spółce lub w jakikolwiek inny sposób), po stronie Spółki powstaje obowiązek rozpoznania i rozliczenia odpowiedniego zdarzenia podatkowego (importu usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów lub świadczenia usług dla których podatnikiem jest nabywca), poprzez wystawienie faktury wewnętrznej. Dla obowiązku wystawienia przez Spółkę faktury wewnętrznej bez znaczenia pozostaje fakt, w jakiej formie faktura dotarła do Spółki.
W konsekwencji, otrzymywanie przez Spółkę faktur tego rodzaju stanowi podstawę do wystawiania przez Spółkę faktur wewnętrznych i rozpoznania podatku należnego, co daje w świetle art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT, prawo do odliczenia podatku naliczonego (pod ogólnym warunkami). Powyższe potwierdza przykładowo interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 29 września 2010r. (sygn. IBPP3/443-705/10/PK), w świetle której: „Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 m.in. kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Należy tutaj zauważyć, ze w odróżnieniu od nabyć krajowych, kwota podatku naliczonego do obniżenia kwoty podatku należnego nie musi wynikać z otrzymanych faktur.
W tym przypadku kwota podatku naliczonego wynika z samoobliczenia dokonanego przez podatnika za pomocą faktur wewnętrznych które może być wykonane na podstawie otrzymanych faktur jak też na podstawie kopii tych faktur (faks faktury) lub informacji zawartych na fakturze ale też na podstawie zawartej umowy handlowej czy też innego dokumentu określającego podstawę opodatkowania.” Tym samym, prawo do odliczenia (pod ogólnymi warunkami) wynika już z samego faktu rozpoznania podatku należnego, niezależnie od sposobu otrzymania i formy faktury. Mając na uwadze treść zaprezentowanego uzasadnienia stanowisko Spółki należy uznać za prawidłowe.
Spółka wnosi o potwierdzenie tej prawidłowości w Interpretacji indywidualnej, o którą występuje niniejszym wnioskiem. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r.
Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej zwana ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi: suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: z tytułu nabycia towarów i usług, potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu -z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. kwota podatku należnego z tytułu: : świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje zatem wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.
Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które w ogóle nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Co jednak najistotniejsze z punktu niniejszej sprawy podstawą do odliczenia podatku, w przypadku transakcji krajowych, są otrzymane faktury VAT.
Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 6. Na podstawie art. 106 ust. 10 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, uwzględniając: konieczność odpowiedniego dokumentowania sprzedaży i identyfikacji czynności dokonanych przez grupy podatników; potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku; konieczność zapewnienia jednoznacznej identyfikacji wystawcy faktury oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności, niezaprzeczalności i nienaruszalności wystawianym i przesyłanym fakturom; stosowane techniki w zakresie wystawiania i przesyłania dokumentów w formie elektronicznej i kodowania danych w tych dokumentach.
Od dnia 1 stycznia 2011r. sposób i warunki przesyłania oraz przechowywania faktur w formie elektronicznej reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz trybu udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 249, poz. 1661), wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 10 ustawy. Ww. rozporządzenie uchyla rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz.
U. Nr 133, poz. 1119). W myśl § 3 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia, faktury mogą być przesyłane, w tym udostępniane, w formie elektronicznej w dowolnym formacie elektronicznym, pod warunkiem uprzedniej akceptacji tego sposobu przesyłania faktur przez odbiorcę faktury, zwanej dalej „akceptacją”. Akceptacja albo jej cofnięcie może być wyrażona w formie pisemnej lub w formie elektronicznej. Zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia, faktury mogą być przesyłane w formie elektronicznej pod warunkiem zapewnienia autentyczności pochodzenia i integralności treści faktury. Pojęcia: autentyczność pochodzenia faktury i integralność jej treści definiuje § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2010r.
I tak przez: autentyczność pochodzenia faktury rozumie się pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów lub usługodawcy albo wystawcy faktury; integralność treści faktury rozumie się, że w fakturze nie zmieniono danych, które powinna zawierać faktura. Stosownie do § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia, autentyczność pochodzenia i integralność treści faktury są zachowane, w szczególności, w przypadku wykorzystania: bezpiecznego podpisu elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym (Dz.
U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.), weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub elektronicznej wymiany danych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych, jeżeli zawarta umowa, dotycząca tej wymiany, przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność jej danych. Wymienione metody zapewnienia przedmiotowych cech faktur są tylko przykładowym wyliczeniem, co oznacza, że podatnik może zastosować inne, dowolne środki zapewnienia autentyczności i integralności faktury, w tym m.in. przesyłania faktur w formie pliku PDF za pomocą poczty elektronicznej skierowanego do odbiorcy faktury.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż za fakturę elektroniczną należy uznać taki dokument, co do którego zapewniona jest tożsamość wystawcy (sprzedawcy) oraz nienaruszalność treści oraz został przesłany drogą elektroniczną po uprzedniej akceptacji odbiorcy (nabywcy), co do takiej formy przesyłania faktur. Mając na uwadze powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że obecnie obowiązujące regulacje prawne dopuszczają możliwość przesyłania faktur elektronicznie na drukarkę znajdującą się u Wnioskodawcy i które byłyby odbierane w formie wydruku.
Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdzić zatem należy, iż otrzymywanie przez Spółkę faktur w formie wydruku a przesłanej za pomocą sieci, w sposób zapewniający autentyczność pochodzenia oraz integralność treści tych faktur, w sytuacji gdy udzieliła ona akceptacji na taki sposobu przesyłania jej faktur, jest zgodne z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2010r. i równoważne w skutkach podatkowych z otrzymaniem faktury w formie papierowej.
Odnośnie kwestii odliczania podatku wynikającego z samonaliczenia należy zauważyć, że w odróżnieniu od nabyć krajowych, kwota podatku naliczonego do obniżenia kwoty podatku należnego nie musi wynikać z otrzymanych faktur. W tym przypadku kwota podatku naliczonego wynika z samonaliczenia dokonanego przez podatnika za pomocą faktur wewnętrznych które może być wykonane na podstawie otrzymanych faktur jak też na podstawie kopii tych faktur (faks faktury) lub informacji zawartych na fakturze ale też na podstawie zawartej umowy handlowej czy też innego dokumentu określającego podstawę opodatkowania.
W konsekwencji forma otrzymanych faktur jest beż znaczenia dla kwestii odliczenia podatku w przypadku jego samonaliczenia. Podsumowując, podatek VAT w zakresie w jakim nabycia te są związane z działalnością opodatkowaną, a wynikający z faktur otrzymanych drogą elektroniczną na drukarkę znajdującą się u Wnioskodawcy i które byłyby odbierane w formie wydruku w sytuacji gdy faktury te będą spełniać ww. wymogi przewidziane dla faktur przesyłanych drogą elektroniczną, podlega odliczeniu na zasadach ogólnych.
Również podatek wynikający z samonaliczenia na podstawie faktur otrzymanych w ww. formie, w zakresie w jakim nabycia te są związane z działalnością opodatkowaną, podlega na odliczeniu na zasadach ogólnych. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji. Nadmienia się, że kwestia odliczenia podatku VAT od faktur otrzymanych w formacie PDF została zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.